Ong Quotes

Hikayatin mo lahat ng kakilala mo na magkaroon ng kahit isa man lang paboritong libro sa buhay nila. Dahil wala nang mas kawawa pa sa mga taong literado pero hindi nagbabasa.

Makakapili ka ng lugar na uupuan mo, pero hindi mo mapipili ang taong uupo sa puwang sa tabi mo... Ganyan ang senaryo sa bus. Ganyan din sa pag-ibig... Lalong 'di mo kontrolado kung kelan siya bababa.

karapatan kong madapa at bumangon sa buhay nang walang tatawa, magagalit, magtatanong, o magbibilang kung ilang beses na 'kong nagkamali at ilang ulit ako dapat bumawi

Gamitin ang puso para alagaan ang taong malapit sayo. Gamitin ang utak para alagaan ang sarili mo.

Nakalimutan na ng tao ang kabanalan n'ya, na mas marami pa s'yang alam kesa sa nakasulat sa Transcript of Records n'ya, mas marami pa s'yang kayang gawin kesa sa nakalista sa resume n'ya, at mas mataas ang halaga n'ya kesa sa presyong nakasulat sa payslip n'ya tuwing sweldo.

Alam mo ba kung gaano kalayo ang pagitan ng dalawang tao kapag nagtalikuran na sila? Kailangan mong libutin ang buong mundo para makaharap ulit ang taong tinalikuran mo.

Obligasyon kong maglayag, karapatan kong pumunta sa kung saan ko gusto, responsibilidad ko ang buhay ko.

Kung matatakot kang harapin ang totoo at sabihin ang talagang nararamdaman mo dahil baka masaktan ka, isa lang ibig sabihin noon: ipinagkait mo na sa sarili mo ang pagiging masaya at kinarir mo ang magpakatanga.

MARAMI ANG MAY AYAW SA PILIPINAS, PERO WALANG NAGTATANONG KUNG GUSTO SILA NG PILIPINAS

Imbis na magtanong ka ng ‘Hindi pa ba sapat?’, bakit hindi mo na lang kalimutan ang lahat? Kung alam mong binabalewala ka na, tanggapin mong nagsasawa na s’ya.

Nalaman kong habang lumalaki ka, maraming beses kang madadapa. Bumangon ka man ulit o hindi, magpapatuloy ang buhay, iikot ang mundo, at mauubos ang oras.

Hindi naman kailangan ang maraming tao para bumuo ng mundo. Minsan isang tao lang ang kasama mo, buo na ang mundong kailangan mo habambuhay.

Alam mo ba ang pinagkaiba ng mga bulag at ng mga nakakakita? Hindi alam ng mga nakakakita kung kelan sila bulag.

Nalaman kong hindi pala exam na may passing rate ang buhay. Hindi ito multiple choice, identification, true or false, enumeration, o fill-in-the-blanks na sinasagutan, kundi essay na isinusulat araw-araw. Huhusgahan ito hindi base sa kung tama o mali ang sagot, kundi base sa kung may kabuluhan ang mga naisulat o wala. Allowed ang erasures.

hindi dahil sa hindi mo naiintindihan ang isang bagay ay kasinungalingan na ito. at hindi lahat ng kaya mong intindihin ay katotohanan.

Ang maganda sa pag-asa, hindi ‘to nakukuha sa’yo nang hindi mo gusto.

ako, ang hinahangaan kong tao na mahilig sa libro e yung may matututunan ka pag kausap mo, yung makikita mong naging marunong at mabuti siyang tao dahil sa pagbabasa niya ng mga libro.

Nalaman kong maswerte ako dahil pinaglaro at pinag-aral ako ng magulang ko nung bata pa 'ko. Hindi pala lahat ng bata e dumaraan sa kamusmusan.

Pero hindi lahat ng inaakala mong korni, e korni. Minsan ikaw lang din talaga ang walang sense of humor at may deperensya, siguro dahil sa pagpipilit mong maging iba.

Minsan pala kailangan rin ang lakas para sabihing mahina ka.

Hindi ako naniniwalang kailangan ng tao mangarap dahil gusto n’ya ng pera, o gusto n’yang sumikat, o gusto n’ya ng impluwensya. Side effects na lang ang mga ‘to, sa tingin ko. Nangangarap ang tao dahil binigyan s’ya ng Diyos ng kakayanang mangarap at tumupad nito. Tungkulin n’yang pagbutihin ang pagkatao n’ya at mag-ambag ng tulong sa mundo. At wala na s’yang iba pang magagawang mas malaking kasalanan sa sarili bukod sa talikuran ang tungkuling yon…

Walang pakealam ang mga tao sa katotohanan, sa tsismis lang sila interesado.

Mga bata pa kayo. Pag pinaniwalaan namin kayong hindi kayo naglaro ng tubig kahit na basang-basa ang mga damit ninyo, kayo ang niloloko namin. Hindi kayo ang nakakapanloko.

...madaming teacher sa labas ng eskwelahan. desisyon mo kung kanino ka magpapaturo.

May mga librong magkakasundo ang sinasabi, at meron din namang mga nagpapatayan ng opinyon. May libro para sa kahit anong edad, kasarian, lahi, relihiyon, edukasyon, at katayuan sa buhay. May mahal at mura, malaki at maliit, makapal at manipis, pangit at maganda, mabango at mabaho, may kwenta at wala. Lahat meron. Sari-sari. Iba-iba. Tulad din ng mga tao. Utak ng tao. Dahil ang bawat libro ay maliit na litrato ng utak ng tao.

Naniniwala ako na kung wala kang nagagawa sa kinatatayuan mo ngayon wala ka ring magagawa sa kung saan mo man gusto magpunta.

Di naman iiyak ang mundo sa isang tao lang...

Dalawang dekada ka lang mag-aaral. Kung 'di mo pagtitiyagaan limang dekada ng kahirapan ang kapalit. Sobrang lugi.

Dalawang dekada ka lang mag-aaral. Kung di mo pagtitiyagaan, anak, limang dekada ng kahirapan ang kapalit. Sobrang lugi. Kung alam lang iyon ng mga kabataan, sa pananaw ko e walang gugustuhing umiwas sa eskwela.

Yon ang mali sa tinatawag na 'cool factor.' Para maging 'in' ka, dapat magustuhan mo yung gusto ng iba. Pero pag sobrang dami na ng may gusto, dapat umayaw ka naman dahil magiging jologs ka na. Dapat kakaiba lagi ang gusto mo, para kunyari iba ka.

Parang "Time's Up!" ang reunion,"pass your papers finished or not!" Oras na para husgahan kung naging sino ka...o kung naging magkano ka. Sino ang naging successful? Sino ang naging pinaka-successful?

Pilipino ako, sapat nang dahilan `yon para mahalin ko ang Pilipinas.

kung alam ko lang na pwersado rin akong magtatrabaho nang ganito, nagsikap na lang sana ako sa eskwelahan nung bata ako. parehas lang naman palang nakakapagod. at least pag nakapag-aral ka, may pag-asa ka pang magkaroon ng magandang kinabukasan at makatulong sa iba.

At least pag nakapag-aral ka, may pag-asa ka pang magkaroon ng magandang kinabukasan at makatulong sa iba.

Lumala ang late, dumami ang absences. ‘Yan ang katangian ng 2 sem ko. Pero noong panahon na ‘yon hindi ko pa rin alam kung ano na nangyayari sa pag-aaral ko. May isang bagsak na subject, pero ayos lang. Kumbaga sa action film e, nadaplisan lang ako ng bala sa braso. Walang problema.

Ang liit at laki ay nasa isip lang. Bakit kami nina Bubuyog at Gagamba, may naipundar din kami kahit papano. Nasa pagsisikap lang 'yan ng tao!

Mas madaling manahimik. Mas ligtas magtago ng opinyon. Mas kumportableng hindi magsalita. Pero may mga tao noon na hindi nakuntento sa mga "mas" na yan.

Hindi ako hihingi ng dispensa sa mga nabulabog kong konsensya." "Kung nasira ko man ang araw mo, o kung hindi mo ito inkinatuwa, malinaw na hindi ako ang tipo ng manunulat na gusto mong basahin. Pero hindi ito nangangahulugan ng pagkakakumpiska ng ballpen at lisensya ko para magsulat." PERO "Kung may magsasabi mn sa hinaharap na: "sana nagpatawa ka na lang!" yun ay opinyong handa kong tanggapin.

...kapag binisita ka ng idea, gana o inspirasyon, kailangan mong itigil LAHAT ng ginagawa mo para lang di masayang ang pagkakataon. Walang “sandali lang” o “teka muna”. Dahil pag lumagpas ang maikling panahong yon, kahit mag-umpog ka ng ulo sa pader mahihirapan ka nang maghabol.

Natapos din ang unos. Pero iba na 'ko ng makaraos. Iba na ang tingin ko sa mundo. 'Yung ibang pananaw ko, bumuti, 'yung iba...hindi ako sigurado.

Nilagyan lang ng konting moral lesson ang pelikula para hindi maging ganap na basura.

Lahat ng mga salitang yan may dating sa'yo. Sabi kasi ng isip mo.

Isa pa, pwede nga ring yung TV talaga ang may sumpa. Dahil ang TV, para ring drugs, pero ligal. Isipin mo, bakit isa ito sa mga unang-unang pinupundar ng mga Pilipino kahit gaano sila kahirap? Kasi malaking tulong ang telebisyon para lumimot. Para tumakas sa realidad.

MHARILYN: Naku, sobrang thank you po, talaga! URSULA: Bakit sobra? Hindi ba pwedeng eksakto ang--eksaktong thank you? Sayang naman yung sobrang hindi na magagamit!

Dahil sa pagsusulat, masasagi mo ang mga matatayog na egotismo ng ibang tao. Matatapakan mo ang mga lumpong paa ng kasalukuyang sistema. At maiistorbo mo ang siesta ng lipunang masaya na sa mga paniniwalang kinagisnan nito. Sa pagpahid ng utak mo sa papel, lahat yan babanggain mo. Kasabay ng pagbangga mo sa sariling mga takot, kamangmangan at egotismo.

Hikayatin mo lahat ng mga kakilala mo na magkaroon ng kahit isa man lang paboritong libro sa buong buhay nila. Dahil wala nang mas nakakaawa pa sa mga taong literado pero hindi nagbabasa...bilang tao, may karne sa loob ng bungo mo na nangangailangan ng sustansya.

Mahihirapan kang maghanap ngayon ng soap opera na walang elemento ng love triangle.

Kung ibibigay mo sa akin ang puso mo, paano ka?" "Hahatiin ko ito para sa ating dalawa. Ang kalahati ay para magmahal ka. Ang matitira ay para mahalin kita.

Nais kong magtaguyod ng pamilyang alam ang pagkakaiba ng sapat at sobra, at kung alin ang para sa amin at alin ang nararapat nang ibahagi sa iba.

the problem is, lahat na lang kasi ng pelikula pinipilit gawing pampamilya. one size fits all. kaya tuloy ang material for movies nagiging too mature for kids and too cheesy for adults.

May problema and bansa, nangangailangan ito ng tulong mo.

Nasasaktan ako dahil sa kabila ng lahat, mahal ko ang Pilipinas.

Masama na ba talaga ngayon ang gumawa ng mabuti at kailangan mo na itong ipaliwanag?

Pero kung lahat na lang sasabihan mo ng 'corny' kasi sosyal ka -- iba nga panlasa mo, mamamatay ka namang malungkot.

Hindi alam ng mga nakakakita kung kelan sila bulag.

Hindi ba mas tama na sa halip na maliitin ang kabataan dahil sa binabasa nilang manunulat ay purihin sila sa pagbabasa, at saka samantalahin ang pagkakataon para hikayatin sila at ipakilala sa iba pang makabuluhang libro? O masyadong malaking abala 'yon sa inyo?

Tatawa lang sila. Tatawa lang sila at sisisihin ang sistema. Ang laging bida at walang kamatayang sistema.

Tatlo ang magulang ng henerasyon natin. Ang tatay, ang nanay, at ang mga patalastas o media. Kaya kung mahina yung dalawang nauna, naagawan sila ng ikatlo sa pagpapalaki sa bata.

Tungkulin mong tumulong sa kapwa dahil may kakayahan ka at gusto mong tumulong pero wag mong kalimutan na hindi mo mababago ang mundo at hindi mo matutulungan ang lahat ng tao. Hindi ikaw ang unang nagtangka hindi ikaw ang magiging huli hindi ka solusyon. Pero hindi yun ang dahilan para mawalan ka ng pag-asa at tumigil na magbigay nito. Mang Ernesto: Kapitan Sino by Bob Ong

Ang pangongolekta ng libro na di binabasa ay nangangahulugan na ang kinokolekta mo ay hindi libro kundi papel at tinta.

Mangarap ka at abutin mo ito. Wag mo sisihin ang sira mong pamilya, palpak mong syota, pilay mong tuta, o mga lumilipad na ipis...Kung may pagkukulang sayo ang mga magulang mo, pwede kang manisi at magrebelde... tumigil sa pag-aaral, mag drugs ka, magpakulay ng buhok sa kilikili... Sa bandang huli, ikaw din ang biktima... Rebeldeng walang napatunayan at bait sa sarili.

Kung hindi malaya ang bagay na may buhay, dapat man lang sana ay malawak ang kinalalagyan nito," sabi ko. "Pero kulungan parin ang kulungan, gaano man ito kalaki," sagot n'ya.

Pero sa Pilipino, magloloko ang teenager, bubuo ng pamilya...pero hindi aalis sa poder ng magulang hanggang magkaapo. Kuhang kuha natin ang mga katarantaduhan ng Hollywood, pero hindi ang kaunting pagiging responsable ng mga kanluraning bansa sa isyu ng pagtayo sa sariling paa.

Magsama kayo ng palitaw mo sa impyerno!

Nalapa na ng komersyalismo ang sining. Kaya utot na lang nito ang nilalanghap natin ngayon.

Hindi ka maaaring hindi magmahal kahit pa mapasa iyo lahat. Maaari kang maging pinakamayamang tao sa mundo, pinakamatalino, pinakamakapangyarihan, at walang pangarap na hindi kayang kunin o abutin pero kung hindi ka marunong magmahal, sino ka?

Nakayanan n'yang bumangon, hindi ko pagdududahan ang kakayahan n'yang lumipad.

Walang pakialam ang tao sa katotohanan, sa tsismis lang sila interesado.

Ang comedy natin, puro slapstick. Ang horror natin, puro visual. I'm sensing a pattern here

Nalaman kong ang mundo, sa totoong buhay, ay hindi 'yung makulay na murals na nakikita sa mgaa pre-school. Hindi ito laging may rainbow, araw, ibon, puno, at mga bulaklak.

ang trahedya ng buhay ko? hindi ako nagkaroon ng kapangyarihang makapagsabi ng tamang bagay sa tamang tao sa tamang panahon

kuhang-kuha natin ang mga katarantaduhan ng hollyeood, pero hindi ang kaunting pagiging responsable ng mga kanluraning bansa sa isyu ng pagtayo sa sariling paa.

Hindi dahil sa hindi mo kayang intindihin ang isang bagay ay kasinungalingan na ito at hindi lahat ng kaya mong intindihin ay katotohanan

Gusto ng producer, feel good movie. Ubos na ang dalawang oras. Anuman ang nangyari, automatic happy ending tayo.

Pinapakita nyong mga dayuhang libro pa rin at mga dayuhang libro lang ang tinatangkilik ng mga tao. Bakit magsusugal ang mga publisher sa Pilipinong manunulat kung hindi naman pala mabili ang mga kwentong isinusulat ng mga Pilipino? At kung walang mga publisher na tatanggap ng mga trabaho ng mga Pilipinong manunulat, sino pa ang gugustong magsulat? Kung walang magsusulat, ano ang kahihinatnan ng panitikan sa bansa at sa kakayanan nating bumasa't sumulat?

Kontrabida ako. Lahat ng gusto ng ibang tao, akin.

Minsan pala kailangan rin ng lakas para sabihing mahina ka...

Nakalimutan na ng tao ang kabanalan niya, na mas marami pa syang alam kesa sa nakasulat sa Transript of Records nya, na mas marami pa syang kayang gawin kesa sa nakalista sa resume nya at mas mataas ang halaga nya kesa sa presyong nakasulat sa payslip nya tuwing suweldo.

And we don't ask: Anong produkto kaya ang naibenta sa akin ngayong araw nang hindi ko namalayan? Anong kaisipan? Anong ideya? Anong paniniwala? Anong ugali? Anong bagong pananaw sa mundo at sa mga kapwa ko? Hindi natin ito naitatanong pero andali-dali nating maimpluwensyahan.

Sa bandang huli, mas makapangyarihan pa rin ang masang nag-iisip kesa sa awtoridad na nagsasalita.

Hindi para sa tamad ang pagsusulat dahil pag binisita ka ng idea, gana o inspirasyon, kailangan mong itigil LAHAT ng ginagawa mo para lang di masayang ang pagkakataon. Walang “sandali lang” o “teka muna”. Dahil pag lumagpas ang maikling panahong yon, kahit mag-umpog ka ng ulo sa pader mahihirapan ka nang maghabol.

Ang karamihan nang tao ay walang pakialam, ang karamihan ng politiko ay walang utak, at yung ibang may utak... walang puso.

I'm a bad person, like you, in the same way that you are a good person, like me.

Walang tigil ang mga tao sa paggamit ng enerhiya. Lahat ng maaaring pagkagastusan ng kuryente, gagawin nila. Nabubuhay sila sa sistema ng pag-aani ng kayamanan ng mundo upang gawing lason at basura.

Matagal nang sinabi sa akin ni Lola na ang kagandahan ay sumpa, dahil tulad ng isang bulaklak ay nanaisin kang pitasin ng mga tao. gugustuhin ka nila at aariin, nang walang kasiguruhan kung tunay ka nilang iibigin. Aalagaan ka at pagsisilbihan, ngunit para lamang sa sarili nilang kaligayahan. Mahihirapan kang hanapin ang totoong nagmamahal sa 'yo sapagkat lagi silang matatakpan ng mga taong nag-aagawan para sa iyong puso. Ibibigay nila ang lahat ng hilingin mo at ipagkakaloob nila anuman ang iyong gusto. Dahil alam nilang sa ganitong paraan nila maipapalimot ang totoong kailangan mo. Ipakikita nila ang hindi nila maipadarama. Ipagmamalaki nila ang hindi naman nasusukat. Ipapangako nila sa'yo ang wala sa kanila.

Higit sa pakikinig kung ano ang sinasabi, unawain mo kung ano ang ipinapahayag.

Wala akong isinisisi sa magulang ko. Naging ako ako dahil sa mga desisyon ko sa buhay.

Walang imposible sa taong naniniwala.

Naghahanap ang mga tao ng iba na magliligtas sa kanila. Dahil hindi sila yung ‘iba’ na yon, wala silang ginagawa. Walang nagbabago. Walang may gustong magbago. Naghihintay lang ang lahat sa ‘iba’, yung hindi nila katulad.

...pwede nga ring yung TV ang may sumpa. dahil ang TV, para ring drugs, pero ligal. isipin mo, bakit isa ito sa mga unang-unang ipinupundar ng mga Pilipino kahit gaano sila kahirap? kasi malaking tulong ang telebisyon para lumimot. para tumakas sa realidad. kahit mag-isa ka lang sa bahay, nababawasan ang lungkot kung may TV. nakakatanggal-buryong kung wala kang trabaho. mas entertaining kesa sa diyaryo, at mas accessible kesa sa sine. pwede rin itong tagapag-alaga ng mga anak mo. pwedeng ulam kung sakto lang ang budget pambili ng ng bigas. at pwedeng bintana kung parang bartolina lang ang tirahang tinutulugan ng mag-anak mo, dahil may magaganda itong lugar at magagandang tao. kumpleto sa sayawan, kantahan, tawanan, pantasya, at boksing. burado ang mga suliranin mo. pag sinuswerte ka, pwede ka pang manalo.

I miss talking to him. Every time I come across something I think he'd like, I just wish I could call him up or send him a text. Like the other day, I saw this movie, Coherence. It was about parallel universes, and I just know he'd love it. That's the thing; he's the ongly person i know who would appreciete it the same way I do. And I wish I could watch it with him and talk to him about it. Why is that so important to me? I don't get it. I didn't even think about all this before I knew him.

Kung hindi mo alam kung sino ka, paano mo maipagmamalaki ang sarili mo?

Walang pakialam ang mga tao sa katotohanan, sa tsismis lang sila interesado.

Mag-inuman tayo tulad sa patalastas sa TV: konting kahig, kontig lagok.

Sino nga ba ang learning disabled, ‘yung mga hirap mag-aral o ‘yun mga walang natutunan? Ano ang pinagkaiba ng out-of-school youth na shoplifter at Harvard-graduate na corrupt government official bukod sa mas mayaman ‘yung pangalawa?

There is no perfect love. There is only a right kind of love. This kind of love cares for your well-being, gives you the freedom to live your life, and stretches you to become your best self.

FRANTASTICA: You Know Who says you look fabulous, darlink. ;) SERAFINA67: ONG Voldemort has been eyeing me up? FRANTASTICA: Well, you are looking a little bit Slytherin now. Tom Felton will not be able to resist. SERAFINA67: Eeeee sekrit crush! Why are evil people always the prettiest? PATCHWORKBOY: MWAHAHAHAHAHA! *twirls moustache evilly*

Not all the things you understand are the truth, and not all the things you don't understand are lies.

Magmaskara ka man o hindi, huhusgahan ka ng mga tao.

Mas makatwiran ba ang panlalamang kung mas mahirap ang tao? Saan nanggagaling ang ganoong pagnanasang makapanloko ng kapwa?

¿Por qué iba a besar a alguien por besar? No es una ONG para hormonas desesperadas.

Hindi ko alam kung bakit ka namin kailangan? - sa parehong paraan na hindi rin alam ng halaman kung bakit kailangan niya ng lupa.

Bilang guro, hindi ka dapat manguna sa mga naniniwalang hindi lahat ng tao ay may kapasidad matuto. Sumasalamin lang ito sa kapasidad mong magturo.

Sino nga ba ang misteryoso: Ang taong alam mo na ang talambuhay at takbo ng isip pero hindi ang pangalan, o ang taong alam mo ang mukha, tirahan, edad, at pangalan pero bukod doon e wala nang iba?

Paano kaya kung naging guro mo rin ang naging guro ng labindalawang disipulo sa Bible?

Print encourages a sense of closure, a sense that what is found in a text has been finalized, has reached a state of completion.

[S]ongs must be measured by their utility. Any jaunty little tune that can get you from one point to another as you drive, or get you through the dishes, or that can illuminate or dignify your courting, I always appreciate. -interview, 1995

They don't respect you, they don't respect our flag, they don't respect our King and they don't respect your parents. If you allow this to happen, then you are cowards. You must teach them what being Malaysian is all about.

Namangha rin kami sa illustration ng female reproductive system. Korteng sungay! At doon ang pabrika ng mga bata? Whoa! Information overload!

To see the universe as it truly is, is to see what we call chaos. That which we call order is merely our own apophenia at work.

Maraming bagay ang mahal kapag wala kang pera.

Hindi mo ba alam na mas marami tayong kaibigan na hindi nakikita kumpara sa nakikita?

almost every scholar who has grappled with the question of what reading does to one’s habits of mind has concluded that the process encourages rationality; that the sequential, propositional character of the written word fosters what Walter Ong calls the “analytic management of knowledge.

pwede nga ring yung TV ang may sumpa. dahil ang TV, para ring drugs, pero ligal. isipin mo, bakit isa ito sa mga unang-unang ipinupundar ng mga Pilipino kahit gaano sila kahirap? kasi malaking tulong ang telebisyon para lumimot. para tumakas sa realidad. kahit mag-isa ka lang sa bahay, nababawasan ang lungkot kung may TV. nakakatanggal-buryong kung wala kang trabaho. mas entertaining kesa sa diyaryo, at mas accessible kesa sa sine. pwede rin itong tagapag-alaga ng mga anak mo. pwedeng ulam kung sakto lang ang budget pambili ng ng bigas. at pwedeng bintana kung parang bartolina lang ang tirahang tinutulugan ng mag-anak mo, dahil may magaganda itong lugar at magagandang tao. kumpleto sa sayawan, kantahan, tawanan, pantasya, at boksing. burado ang mga suliranin mo. pag sinuswerte ka, pwede ka pang manalo.

Hindi ka niya lalapitan kung wala siyang kailangan at hindi ka niya lulubayan hanggang hindi niya nakukuha ang gusto niya.

Kaunti na lang. Malapit na akong isilang sa mundo kung saan mararanasan ang buhay. Kung saan ako magmamahal. At masasaktan. At muling magmamahal nang walang hangganan. Sapagkat ang tanging kaluwalhatian ng buhay ay nasa pag-ibig, at ang sagradong tungkulin ng puso ay ang magmahal, nang walang pangamba sa lahat ng kabutihang maaaring ipadama sa ba sa kabila ng mga pasakit at pagkakamali. Nais kong magmahal. At nais kong magmahal, mahalin, at maranasan ang lahat ng napakagandang hiwaga sa pagitan ng dalawa.

Hindi ako nagagalit, nasasaktan, o nalulungkot dahil sa nalinlang at nagamit ako. Lumuluha ako sapagkat nanlinlang at nanggamit ka. Tanggap ko na lagi akong masusugatan, binuo ang puso ko upang durugin; wala ng sugat na makasasakit pa sa akin. Ngunit umaasa akong may isang tao sa mundo na hindi mananakit, at naniwala akong ikaw 'yon. Doon ko lang nalaman na maaari rin pala tayong makasugat ng sarili, at humihiwa rin ng ng kaluluwa ang pag-asa.

Obligasyon ko bang pasanin ang mga problema ng math? Bakit? Bababa ba ng bill ko sa internet pag nag-factor ako ng quadratic trinomial? Malulutas ba ng Laws of Exponents ang problema natin sa basura? Mababawasan ba ng Associative Law for Multiplication ang mga krimen sa bansa? Makakabuti ba sa mag-asawa kung malalaman nila ang sum and difference of two cubes? Maganda ba sa sirkulasyon ng dugo ang parallelogram, polynomial at cotangent? Makatwiran bang pakisamahan ang mga irrational numbers? Anak ng scientific calculator!

Akala ko noon pinakamalaking problema ko na ang naging problema ko sa eskuwela. Malayo pala sa katotohanan. Pero maaga akong tinuruan nito na maging matibay, at natuto agad akong pumili ng kakapitan. Napakahalaga noon dahil doon nakasalalay kung magpapadurog ka sa tadhana o magpapahulma nang matibay.

Without writing, the literate mind would not and could not think as it does, not only when engaged in writing but normally even when it is composing its thoughts in oral form. More than any other single invention, writing has transformed human consciousness.

Sight isolates, sound incorporates. Whereas sight situates the observer outside what he views, at a distance, sound pours into the hearer. Vision dissects, as Merleau-Ponty has observed (1961). Vision comes to a human being from one direction at a time: to look at a room or a landscape, I must move my eyes around from one part to another. When I hear, however, I gather sound simultaneously from every directions at once; I am at the center of my auditory world, which envelopes me, establishing me at a kind of core of sensation and existence... You can immerse yourself in hearing, in sound. There is no way to immerse yourself similarly in sight. By contrast with vision, the dissecting sense, sound is thus a unifying sense. A typical visual ideal is clarity and distinctness, a taking apart. The auditory ideal, by contrast, is harmony, a putting together. Interiority and harmony are characteristics of human consciousness. The consciousness of each human person is totally interiorized, known to the person from the inside and inaccessible to any other person directly from the inside. Everyone who says 'I' means something different by it from what every other person means. What is 'I' to me is only 'you' to you... In a primary oral culture, where the word has its existence only in sound... the phenomenology of sound enters deeply into human beings' feel for existence, as processed by the spoken word. For the way in which the word is experienced is always momentous in psychic life.

Para saan ang pag-ibig na hindi nadarama? At bakit ko hahabulin ang taong ayaw mapalapit sa akin? May puso ako ngunit hindi nito alipin ang isip ko!

Maari bang malaman ang iyong pangalan?" "Victoria" "Kailan kita masisilayan, Victoria?" "Sa iyong pagsilang

Bakit mo sinasagot ng tanong ang tanong ko?

(L)ong term fundamental change can only come when we search our selves, our souls, our spirits, for an inner peace that can then reflect outwards in our actions.

Boltzmann Brain Kristine Ong Muslim We hope you are out there, and you are reading this message. We are broadcasting from 78°14′09″N 15°29′29″E, the Svalbard Global Seed Vault.

Ek Ong Kar Sat Nam, Siri Wahe Guru, which roughly translates as “There is only one Creator inseparable from all creation. Truth is its identity. This great knowledge brings indescribable bliss.

Kawalan lang ito sa mga naghahanap ng makikita at mahahawakan. Ngunit para sa mga pamilyang nasa puso ang pagdiriwang---katulad ng pamilya ng Batang dahilan ng pagdiriwang---sapat nang kasiyahan ang pasasalamat at dasal.

The clichés in political denunciations in many low-technology, developing cultures—enemy of the people, capitalist war-mongers —that strike high literates as mindless are residual formulary essentials of oral thought processes.

At a meeting of business leaders from India and Southeast Asia in Kuala Lumpur in 2005, the secretary general of the ASEAN, Ong Keng Yong, introduced Dr Singh as ‘the world’s most highly qualified head of government’. A standing ovation followed.

Practice emptiness to the extreme. Keep stillness whole. Myriad things act in concert. I therefore watch their return. All things flourish, and each returns to its root. Return to the root is called Quietude. Quietude is called Way of Life. Way of Life is called Constant. Acting without knowing this constant can be harmful. Understanding this Constant is called receptivity, which is impartial. Impartiality is Kingship. Kingship is Heaven. Heaven is the Tao. Though you lose the body, you do not die.

Most persons are surprised, and many distressed, to learn that essentially the same objections commonly urged today against computers were urged by Plato in the Phaedrus (274–7) and in the Seventh Letter against writing. Writing, Plato has Socrates say in the Phaedrus, is inhuman, pretending to establish outside the mind what in reality can be only in the mind. It is a thing, a manufactured product. The same of course is said of computers. Secondly, Plato's Socrates urges, writing destroys memory. Those who use writing will become forgetful, relying on an external resource for what they lack in internal resources. Writing weakens the mind.

Human society first formed itself with the aid of oral speech, becoming literate very late in its history, and at first only in certain groups. Homo sapiens has been in existence for between 30,000 and 50,000 years. The earliest script dates from only 6000 years ago.

We cannot go back to the lost oral world, any more than we can turn the clock back to a time before the clock existed. 'Writing and print and the computer,' writes Walter Ong, 'are all ways of technologizing the word'; and once technologized, the word cannot be de-technologized.

The shift from orality to literacy and on to electronic processing engages social, economic, political, religious and other structures. These, however, are only indirect concerns of the present book, which treats rather the differences in ‘mentality’ between oral and writing cultures.

Many of the features we have taken for granted in thought and expression in literature, philosophy and science, and even in oral discourse among literates, are not directly native to human existence as such but have come into being because of the resources which the technology of writing makes available to human consciousness.

[S]ong, as Augustine observed, is the awareness of time. It is time. It is the hymn of the Vedas that is itself the flowering of time. In the Benedictus of Beethoven’s Missa Solemnis, the song of the violin is pure beauty, pure desperation, pure joy. We are suspended, holding our breath, feeling mysteriously that this must be the source of meaning. That this is the source of time. Then the song fades and ceases. “The silver thread is broken, the golden bowl is shattered, the amphora at the fountain breaks, the bucket falls into the well, the earth returns to dust.” And it is fine like this. We can close our eyes, rest. This all seems fair and beautiful to me. This is time.

Ayon kay Georges Simenon, ang dahilan daw ng pagsusulat n'ya ay "to exorcise the demon in me." Totoo yon para sa karamihan ng mga manunulat. Ang pagpuksa sa mga personal na demonyo ang nagsilbing makina sa likod ng mga di na mabilang na sanaysay, kwento, at tula. Ang manunulat ay biktima ng isang sumpa na para sa karaniwang tao ay ligo lang ang katapat.

Few people know how much you have to know in order to know how little you know.

Tulad ng damit, may sukat din ang mga libro. Kung hindi kasya sa utak mo sa unang basa, subukan mo ulit sa ibang panahon... baka hindi ka na tanga.

Binabasa ang libro, hindi nililitratuhan.

History is a condensation of all of our greatest triumphs and all of our worst mistakes. Perhaps,by studying,it we can better ourselves as a species.

Do things while you still remember them. The moment you forget will be too late.

Technologies are not mere exterior aids but also interior transformations of consciousness and never more than when they affect the word.

Sa libro lang maganda ang hardbound, hindi sa mukha.

Comfort resides in the chains.

Perfectionism is inherently self-critical—an inflexible and extreme form of self-evaluation that results in feelings of failure and worthlessness, even in the face of considerable accomplishments.

Finally, we come to the realization that life is just a laboratory, and we're all doing the best we can. We are only passing through, so let's learn how to love ourselves and others, find joy, and do no harm.

Indeed, the diary demands, in a way, the maximum fictionalizing of the utterer and the addressee. Writing is always a kind of imitation talking, and in a diary I therefore am pretending that I am talking to myself.

Every dark cloud has a silver lining—conversely, the silver lining frames a dark cloud. Or as chapter 58 of Tao Te Ching expresses it: Misfortune is what fortune depends upon Fortune is where misfortune hides beneath Yin contains yang; yang contains yin. Every failure harbors the hidden seed of future success; every triumph contains the covert cause of future defeat. Thus, Sai Ong’s father isn’t mortified by bad news—but neither is he overelated

CHARLIE (Intently) You hate all white men, don’t you, Matoseh? TSHEMBE (A burst of laughter. Casting his eyes up) Oh, dear God, why? (He crosses down and away) Why do you all need it so?! This absolute lo-o-onging for my hatred! (A sad smile plays across his lips) I shall be honest with you, Mr. Morris. I do not “hate” all white men—but I desperately wish that I did. It would make everything infinitely easier! But I am afraid that, among other things, I have seen the slums of Liverpool and Dublin and the caves above Naples. I have seen Dachau and Anne Frank’s attic in Amsterdam. I have seen too many raw-knuckled Frenchmen coming out of the Metro at dawn and too many hungry Italian children to believe that those who raided Africa for three centuries ever “loved” the white race either. I would like to be simple-minded for you, but—(Turning these eyes that have “seen” up to the other with a smile)—I cannot. I have—(He touches his brow)—seen.

We cannot go back to the lost oral world, any more than we can turn the clock back to a time before the clock existed.40 “Writing and print and the computer,” writes Walter Ong, “are all ways of technologizing the word” and once technologized, the word cannot be de-technologized.41 But the world of the screen, as we’re already coming to understand, is a very different place from the world of the page. A new intellectual ethic is taking hold. The pathways in our brains are once again being rerouted.

Ultimately, this story teaches us that things simply happen in life. They are not good or bad—they just are. They all serve the greater purpose of providing life lessons, but if we are too quick to judge them as good or bad based on initial impressions, we run the risk of losing sight of the real lessons. So next time something “bad” happens to you and makes you feel upset, remember: Sai Ong loses horse. Who knows if it isn’t a blessing? Chapter 9 The Wolves What Is the Best Way to Handle Negative People?

Weeping is reserved for those who stay. They weep and the earth weeps with them, the anguish drowned in a sea of shared grief. The exile cries alone, his voice sailing across eons unheeded, until, hitting the ghost of some dead galaxy, it is thrown back to haunt him.

Self love is the only way to a high quality love life. The quality of men and love relationships you have experienced is a direct result of the degree of love you have for yourself. Once you do the inner work to love yourself completely, you will have a wonderful and fulfilling love life beyond your dreams.

Thằng lính rút dao khỏi ngực người trinh nữ, máu trào ra, đỏ tươi, nồng ấm tràn khắp ngực, đổ xuống hai mạn sườn mỏng mảnh màu nâu nhạt. Mắt người trinh nữ khép hờ, cặp môi trắng nhợt khép hờ. Thằng lính rạch một nhát dao từ ức xuống thẳng phần bụng dưới sau đó đặt con dao sang bên, dùng hai tay lấy hết sức mở phanh bụng người trinh nữ rồi bình thản nạo vét bên trong nội tạng thân thể cô ta. Một thùng nước bằng gỗ được mang đến, thằng lính nhẩn nha múc từng gáo nước rửa sạch các vết máu sau đó nhét những nắm cỏ bấc khô trộn hoa hồi tẩm mật ong vào bụng cô ta. Đích thân Cao Biền đặt hai lá bùa Kim đồng thiết phù màu đỏ tía vào trong thân thể người trinh nữ, một lá nằm giữa khoang bụng, một lá nằm ở hốc tim. Cái xác được khâu lại, lau kỹ một lần nữa bằng nước thơm rồi mặc quần áo, đặt ngồi ngay ngắn trên chiếc ngai gỗ. Cao Biền rút thanh gươm to bản đeo bên người ra, nhúng vào chậu máu chó, lại lấy một lá bùa đính vào chuôi gươm, sau đó quay sang trái hất hàm ra hiệu. Thằng lính thắp hương cắm ngang miệng chiếc thủ lợn đặt trên mâm, lầm rầm khấn mời về thụ lộc. Cuối cùng Tản Viên sơn thần không bị lừa mà còn khinh bỉ nhổ một bãi nước bọt vào mặt Cao Biền. Hú vía. Từ trước tới nay người ta luôn mắc vào cạm bẫy của miếng ăn. Bãi nước bọt ấy thật vô giá, Khẩn nghĩ thế, nó cứu vớt danh dự cho cả một dân tộc.

Maybe sometimes you have to tell a story crossways, because to tell it straight would ongly [sic] mean that it go straight by the person's ears who it intend for. For consider the words of Jesus when the blessed Savior go up on the mountain him did decide to speak in parables. He never just tell them that all of them was heathens, and that not a one of them could reach Heaven without him. Instead he talk bout hard ground and soft ground and ground that was full of macka and thorns; . . . him talk bout a lost sheep who finally make him way home. And maybe it afterwards, when you gather all of these crossway stories, and you put them together, that you finally see a line had been running through all of them. Sometimes you have to tell a story the way you dream a dream, and everyone know that dreams don't walk straight." (251)

This is your life. It’s yours to live or let slip away. We can’t tell you what to do, because the only person you ultimately have to answer to is yourself. No one but you experiences your pain and joy, and no one but you can take responsibility for your actions and inactions. With every choice you make, you alter your trajectory, and over time, these seemingly inconsequential decisions make up the fabric of your life. What is the life you want to create for yourself?

Few Chinese who write can write all of the spoken Chinese words that they can understand. To become significantly learned in the Chinese writing system normally takes some twenty years. Such a script is basically time-consuming and élitist. There can be no doubt that the characters will be replaced by the roman alphabet as soon as all the people in the People's Republic of China master the same Chinese language (‘dialect’), the Mandarin now being taught everywhere. The loss to literature will be enormous, but not so enormous as a Chinese typewriter using over 40,000 characters.

Jack Goody (1977) has convincingly shown how shifts hitherto labeled as shifts from magic to science, or from the so-called ‘prelogical’ to the more and more ‘rational’ state of consciousness, or from Lévi-Strauss’s ‘savage’ mind to domesticated thought, can be more economically and cogently explained as shifts from orality to various stages of literacy. I had earlier suggested (1967b, p. 189) that many of the contrasts often made between ‘western’ and other views seem reducible to contrasts between deeply interiorized literacy and more or less residually oral states of consciousness.

Không thích nghĩ về ông như thế, và tự hỏi nếu họ đã mời khách ăn tối thì tại sao ông lại bực bội khi họ nói về danh vọng và sự tồn tại của những cuốn sách, tự hỏi không biết lũ trẻ có chế giễu điều đó hay không, bà kéo mạnh chiếc tất, và mọi nét chạm đẹp đẽ như được tỉa tót từ những dụng cụ bằng thép hiện ra quanh đôi môi và vầng trán của bà, và bà trở nên thinh lặng như một thân cây đã bị quăng quật và run rẩy và giờ đây, khi gió đã ngưng, từng chiếc lá một lại trở nên tĩnh tại. Dù đó có là bất cứ điều gì thì cũng không quan trọng, bà nghĩ. Một người đàn ông vĩ đại, một cuốn sách vĩ đại, danh vọng - ai có thể nói được? Bà chẳng biết mô tê gì về việc đó. Nhưng đó là cái cách của ông ấy với chính ông ấy, sự chân thật của ông ấy - chẳng hạn trong bữa ăn tối bà đã suy nghĩ một cách hoàn toàn bản năng, Giá mà ông ấy nói! Bà hoàn toàn tin tưởng vào ông ấy. Và gạt bỏ tất cả những thứ này, như một người lặn xuống và lướt qua khi thì một túm rong, khi thì một cọng rơm, khi thì một bọt nước, bà lại cảm thấy, trong lúc ngày càng chìm sâu xuống, như bà đã cảm thấy trong sảnh khi những người khác đang trò chuyện, Có một điều gì đó mà tôi muốn - một điều gì đó mà tôi đã tới để nhận lấy, và bà cảm thấy ngày càng xuống sâu hơn, hoàn toàn không biết đó là gì, với đôi mắt nhắm nghiền. Bà đợi một lát, vừa đan vừa tự hỏi, và một cách chậm rãi, những ngôn từ mà họ đã ngâm nga trong bữa ăn tối hiện lên, “Hoa hồng thắm nở chập chờn bướm ong,” bắt đầu trôi giạt từ phía này sang phía kia tâm trí của bà một cách nhịp nhàng, và khi chúng trôi giạt bềnh bồng, những ngôn từ đó, như những ngọn đèn nhỏ tỏa bóng, một đỏ, một xanh trời, một vàng, thắp sáng bóng tối trong tâm trí bà, và dường như rời khỏi nơi trú ngụ của chúng ở đó để bay ngang qua, ngang qua, hoặc để hét to lên và được vang vọng lại; thế là bà quay lại và sờ tay lên chiếc bàn bên cạnh để tìm một cuốn sách. Mọi cuộc đời đã sống qua Mọi cuộc đời sẽ la cà mai sau Ngập tràn những bóng cây cao Ngập tràn những lá thay màu thời gian, bà lẩm bẩm, cài đôi kim đan vào chiếc tất. Rồi bà mở cuốn sách ra và bắt đầu đọc rải rác đó đây, và trong lúc làm như thế, bà cảm thấy như đang trèo lui, trèo tới, di động dưới những cánh hoa uốn mình bên trên bà, khiến bà chỉ biết đây là màu trắng hay đây là màu đỏ. Thoạt tiên bà không biết những từ ngữ đó có ý nghĩa gì hết. Hướng về đây, hỡi mọi thủy thủ bị dập vùi tơi tả, hãy hướng về đây những mảnh ván thông mọc cánh của các chàng, bà đọc và lật sang trang, thân hình khẽ lắc lư, quanh qua lộn lại ở chỗ nọ chỗ kia, từ dòng này sang dòng khác, như từ một nhánh cây này sang nhánh khác, từ một bông hoa màu đỏ và trắng sang một bông hoa khác, cho tới khi một âm thanh nhỏ đánh thức bà - tiếng chồng bà vỗ đùi. Ánh mắt họ gặp nhau trong một giây; nhưng họ không muốn nói với nhau. Họ không có gì để nói, tuy nhiên dường như có một điều gì đó đã chuyển dịch từ ông ấy sang bà.

TSHEMBE It may be, Mr. Morris, that I have developed counterassumptions because I have had—(Mimicking lightly but cruelly)—too many long, lo-o-ong “talks” wherein the white intellectual begins by suggesting not only fellowship but the universal damnation of imperialism. But that, you see, is always only the beginning. Then the real game is begun.

... sa isip nagmumula ang kalayaan ng isang tao. Ang lahat ng nais mong magawa, masabi, at marating ay kasinglawak lamang ng kaya mong isipin. Sa isip ay walang mananakop na hindi mo pinahintulutan o pang-aabuso na hindi mo ginawa.

Ilang linggo na rin siyang hindi nagsasalita o tumatayo mula sa higaan. Si Ina. Alam kong naging lubhang mabigat na para sa kanya ang mga pangyayari, lalo ang pagkawala ni Ama. Nakahiga siya noon sa kama, luhaan, at nakapatong ang dalawang kamay sa tiyan nang sabihin sa aking pagod na siya. Hindi ko ito agad naunawaan, ngunit bago pa man ako makapagtanong ay lumipad na siya sa katauhan ng daan-daang paruparo na kakulay ng karagatan. Mabilis na napuno ng mga pumapagaspas na munting pakpak ang kubo na siyang bago naming tinutuluyan mula nang kamkamin ng mga Hapon ang aming tahanan. Ngunit agad ding lumabas ng bintana ang mga bughaw na nilikha at naglaho sa kawalan.

Nagkaroon ako ng pansamantalang trabaho bilang tagalinis sa isang istadyum na pinagsasanayan ng mga boksingero. Sa gabi ay sinusuntok ko rito ang lahat na naisin ng aking mga kamao. Sapagkat hindi lahat ng pagluha ay nakikita sa mata. At hindi lahat ng nangungulila ay may lakas upang lumuha.

Sabi nila, higit na taimtim ang mga panalangin sa loob ng ospital kumpara sa simbahan. Totoo. At hindi ko alam kung mayroon pang hihigit sa mga dasal ko para sa pagbalik ng buhay sa kanyang katawan. Hindi na ito ang mundong nais kong hingahan kung hindi rin ito ang mundong gising si Victoria

He claims that the short ninety-second slices of news ‘dishonours’ the world’s horrors, whilst the best documentaries can achieve ‘the prerequisite of moral vision itself’, given how their length and structure enable contextualization of complex events (1998, 30–32).

some textual ethics studies approach their critique of texts with an a priori assumption that the agency of sufferers is what shapes and influences audience responses. Between the disagreements whether it is the presence or the absence of agency that prompts ‘political action’ on the part of the audience (Orgad 2008, 21), what is set aside are factors beyond agency that may turn out to be more significant in shaping audience response.

Just as in textual ethics, compassion fatigue is a recurring term across this literature, as different scholars are concerned about patterns of society-wide desensitization and indifference to social suffering as a function of mediation. However, compassion fatigue is operationalized and measured in different ways. There are those who empirically study patterns of avoidance toward televised suffering (Kinnick et al. 1996); some research rhetorical responses of apathy or pity toward specific texts of suffering (Höijer 2004); others theorize about both (Cohen 2001; Seu 2003).

Indeed, much of the work on compassion fatigue reviewed here assumes that compassion fatigue is a consequence of audiences’ declining concern for others’ suffering, rather than an active response to media practices of representing and interacting with sufferers. It is crucial for us to explore in this book how audiences’ discourses of compassion toward sufferers on television might be dependent not only on an evaluation of sufferers themselves but on what I call ‘lay media moralities’ about the very process of mediation, which pertains to audiences’ judgments on whether media are exploitative or helpful, manipulative or sincere, in their interactions with sufferers.

Critics have deplored various trends in masa-oriented programming – from the ‘soap epidemic’ (David 2001c[2000]) to ‘pied piper’ game shows (Coronel 2006a; Doyo 2006) to the ‘pornography of poverty’ (Devilles 2008) – that entertains rather than educates or informs poor viewers.

The function of following through on goals is not to be right; it’s to practice doing behaviors that are consistent with your values.

you always have the choice of values over fear—whether or not it’s obvious or feels possible in the moment.

Las cifras de violencia contra nuestros niños, niñas y adolescentes nos ponen en el penoso tercer puesto entre 175 países de homicidios de niños y niñas, según cifras de la ONG Save The Children. Solo en 2017, en Colombia fueron asesinados 715 niños, niñas y adolescentes indefensos. Las cifras siguen en aumento, por lo cual la preocupación es inmensa. En 2018, fueron 673 homicidios, y en 2019, 708 niños fueron víctimas de este flagelo.

The atom of knowledge way the word. Or was it? For some time to come, the word continued to elude its pursuers, whether it was a fleeting burst of sound or a fixed cluster of marks. "Most literate persons, when you say, 'Think of a word,' at least in some vague fashion think of something before their eyes," Ong says, "where a real word can never be at all." Where do we look for words, then? In the dictionary, of course. Ong also said: "It is demoralizing to remind oneself that there is no dictionary in the mind, that lexicographical apparatus is a very late accretion to language.

The atom of knowledge was the word. Or was it? For some time to come, the word continued to elude its pursuers, whether it was a fleeting burst of sound or a fixed cluster of marks. "Most literate persons, when you say, 'Think of a word,' at least in some vague fashion think of something before their eyes," Ong says, "where a real word can never be at all." Where do we look for words, then? In the dictionary, of course. Ong also said: "It is demoralizing to remind oneself that there is no dictionary in the mind, that lexicographical apparatus is a very late accretion to language.

Madaling balewalain ang mga tanggap nating pangkaraniwan na. Pero alam ng mga hindi nakatatagpo ng tunay na pag-ibig na ang inakala nating karaniwan ay totoong mga milagro.

Sapagkat hindi lahat ng pagluha ay nakikita sa mata. At hindi lahat ng nangungulila ay may lakas upang lumuha.

La sigla en la escritura no admite marca de plural, por lo que es invariable. Aunque algunas se pluralizan en la pronunciación [oenejés] = 'organizaciones no gubernamentales'), en la escritura son todas invariables, es decir, no modifican su forma cuando designan un referente múltiple. Por tanto, la indicación de pluralidad se ha de hacer mediante los determinantes que las introducen: unas ONG, los ISBN, por lo que la presencia del determinante en la escritura es recomendable.

Meanwhile, other cupcakeries were popping up all over Manhattan. A near Magnolia replica turned up in Chelsea when a former bakery manager jumped ship to open his own Americana bakeshop, Billy's (the one AJ and I frequented). Two Buttercup employees similarly ventured downtown to the Lower East Side and opened Sugar Sweet Sunshine, expanding into new flavors like the Lemon Yummy, lemon cake with lemon buttercream, and the Ooey Gooey, chocolate cake with chocolate almond frosting. Dee-licious. Other bakeries opted for their own approach. A husband-and-wife team opened Crumbs, purveyor of five-hundred-calorie softball-sized juggernauts, in outrageous flavors like Chocolate Pecan Pie and Coffee Toffee, topped with candy shards and cookie bits. There were also mini cupcakes in wacky flavors like chocolate chip pancake and peanut butter and jelly from Baked by Melissa and Kumquat's more gourmet array like lemon-lavender and maple-bacon. Revered pastry chefs also got in on the action. After opening ChikaLicious, the city's first dessert bar, Chika Tillman launched a take-out spot across the street that offered Valhrona chocolate buttercream-topped cupcakes. And Pichet Ong, a Jean-Georges Vongerichten alum and dessert bar and bakery rock star, attracted legions of loyal fans- no one more than myself- to his West Village bakery, Batch, with his carrot salted-caramel cupcake.

Lắp đặt ngay cửa lưới chống muỗi Vietfamily để phòng chống côn trùng và muỗi hiệu quả Mùa hè đang đến gần, cũng là lúc muỗi bắt đầu sinh sôi phát triển mạnh. Với tập tinh sinh trưởng của mình, muỗi thường phát triển mạnh vào thời điểm có khí hậu thời tiết nhiệt độ nóng, không khí ẩm ướt. Và mùa sinh trưởng yêu thích chính là mùa hè. Việc xuất hiện nhiều muỗi gây ảnh hưởng không nhỏ đến đời sống sinh hoạt của các hộ gia đình. Đã có rất nhiều biện pháp phòng ngừa muỗi được đưa ra để áp dụng ngăn ngừa và diệt trừ muỗi, như phun xịt bằng các bình xịt chống muỗi, hay sử dụng vợt điện diệt muỗi… Tuy nhiên đều không mang lại kết quả như mong muốn, phần vì hiệu quả thấp, phần vì có những tác dụng phụ như ngộ độc hóa chất nếu phun xịt quá nhiều thuốc diệt muỗi. Hiện nay, có một phương pháp ngăn ngừa muỗi hiệu quả, tối ưu hơn hẳn các cách diệt trừ muỗi trước đây, đó là lắp đặt cửa lưới chống muỗi. Để tìm kiếm nhà sản xuất cửa lưới chống muỗi uy tín chuyên nghiệp hiện nay, mời bạn tham khảo và liên hệ cửa lưới chống muỗi Vietfamily tại trang thông tin dưới website nhé Cửa lưới chống muỗi của Vietfamily có rất nhiều dạng và kích thước phong phú, có thể thích hợp lắp đặt cho mọi vị trí ngôi nhà của bạn. Tại các vị trí cửa ra vào, bạn có thể lựa chọn dạng cửa lưới chống muỗi dạng lùa hay cửa lưới chống muỗi dạng xếp của Vietfamily.vn. Kết cấu của cửa lưới chống muỗi Vietfamily.vn rất nhỏ gọn, thẩm mỹ cao, sẽ giúp cho không gian ngôi nhà của bạn càng thêm hiện đại, đẹp mắt. Tại các vị trí cửa sổ, bạn cũng có thể lắp đặt cửa lưới chống muỗi của Vietfamily, với dạng cửa dạng cuốn rất hiện đại. Việc đóng mở cửa lưới chống muỗi dạng cuốn sẽ bằng cách cuộn lớp màn lưới của cửa lên xuống, chỉ cần thao tác nhẹ nhàng, đơn giản là cửa đã có thể đóng mở rất chắc chắn và ổn định. Hoặc tại các vị trí không cần thiết phải đóng mở cửa, như ở các khe thoáng, hay tại các vị trí tường bao, mái, bạn có thể lắp đặt lưới chống muỗi cố định. Màn lưới của cửa lưới chống muỗi Vietfamily.vn được làm từ vật liệu bền chắc là lưới sợi inox thép không rỉ, bền bỉ với thời gian, ngăn chặn được tất cả các loại muỗi và côn trùng khác như kiến ba khoang, ong, gián… và ngoài ra còn ngăn chặn được cả chuột xâm nhập vào ngôi nhà. Đối với các dạng cửa lưới dạng xếp hay dạng cuộn, màn lưới sẽ được thay thế bằng loại vật liệu mềm dẻo hơn là lưới sợi thủy tinh rất đẹp mắt và bền bỉ. Hãy liên hệ ngay tới Vietfamily.vn để chúng tôi tư vấn bạn cụ thể hơn về lắp đặt và sử dụng cửa lưới chống muỗi nhé.

It was the season Ching Ming--clearness and brightness—when spirits returned from the netherworld, essences of all sorts abounded and filial sons journeyed home to their ancestral shrines to pay homage. The Wang widow, Siao lan, whose husband died on their wedding night, was on her third and final year of mourning. Her weeping-singing rent asunder the twilight calm, "O master, thou are cruel. O father, curse the day of my birth. Fate is a playful warlock. One day the fresh young bride, tomorrow, an empty-bowl widow.

And that was how we flew into the vast blue, into the exploding sun, looking for a heart-shaped island circled by a massive dragon, where an Electric Woman opened glass boxes to turn back the hands of time.

Sabi nila, higit na taimtim ang mga panalangin sa loob ng ospital kumpara sa simbahan.

Hindi ko alam kung alin ang mas mahapdi: ang mawalan ng minamahal, o ang makilala s’ya nang lubos kung kailan huli na ang lahat.

Wala akong isinisisi sa mga magulang ko. Naging ako ako dahil sa mga desisyon ko sa buhay.

Matagal nang sinabi sa akin ni Lola na ang kagandahan ay sumpa, dahil tulad ng isang bulaklak ay nanaisin kang pitasin ng mga tao. Gugustuhin ka nila at aariin nang walang kasiguruhan kung tunay ka nilang iibigin. Mahihirapan kang hanapin ang totoong nagmamahal sa 'yo sapagkat lagi silang matatakpan ng mga taong nag-aagawan para sa iyong puso.

Kahabag-habag ang mga mamamayang walang pagkakaisa, ngunit higit na kalunos-lunos ang lahing walang kaluluwa.

Sapagkat ang tanging kaluwalhatian ng buhay ay nasa pag-ibig, at ang sagradong tungkulin ng puso ay magmahal, nang walang pangamba sa lahat ng kabutihang maaaring ipadama sa iba sa kabila ng mga pasakit at pagkakamali.

Naniniwala akong kung pagsarhan ka man ng Diyos ng pinto ay magbubukas Siya ng bintana.

Hangal ang tao dahil sa pag-iisip na siya ang hari ng santinakpan, sa pag-aakalang magagawa niyang makibagay sa kaniya ang sanlibutan sa halip na siya ang makibagay dito.

…the scent of incense reaches me. I think of looking back, but the fear of putrefaction suddenly grabs me, and I move on. Finally, at the end of the road, I stop and turn to admire the Roman-columned funeral home. In the distance, I see the bent figure stoking the flame and the thin line of smoke reaching high up towards the sky. A red kite cuts across its path and something tells me Sophie's enjoying this all somehow. The scent of burnt paper reaches me, and I know Grandmother is burning them for me too. (Mismanagement of Grief)

En la mayor parte del planeta, aunque una persona pierda el trabajo y todas sus posesiones, es improbable que muera de hambre. Seguros privados, entidades gubernamentales y ONG internacionales quizá no la rescaten de la pobreza, pero le proporcionarán suficientes calorías diarias para que sobreviva.

As a child, she often willed her skin to become paper-yellow, red, green-and her tiny bones to become sticks. She had yearned for a strong, crafty hand to weld her into a butterfly kite and to set her free.

The decisions he penned were often staid and always short. Adjectives, like wild birds, had to be wiped off the face of the earth.

Dahil ang matalino, kung hindi magbabahagi ng kaalaman, ay wala ring pinagkaiba sa bobo.

Kapaki-pakinabang ang social media para sa napakaraming bagay, pero hindi para sa mga taong hindi gustong matuto.

Mapapaisip ka kung tayo ang naging sinaunang tao na laging negatibo ang pananaw sa mundo, nakalabas pa kaya tayo sa mga kuweba?

Pero bilang guro, hindi ka dapat manguna sa mga naniniwalang hindi lahat ng tao ay may kapasidad matuto. Sumasalamin lang ito sa kapasidad mong magturo.

[M]arami sa atin ay nagkaedad lang na mga bata.