“
Cred că lumea a fost prea mare pentru mine. În schimb, o lume redusă la "doi" mi s-a părut ideală.
”
”
Octavian Paler
“
- Esti nebuna?
- Sunt, da, nebuna. Si vreau sa fii si tu nebun ca mine, sa fim doi nebuni, care se iubesc la nebunie...
”
”
Mihail Drumeş (Scrisoare de dragoste)
“
Nu poţi iubi niciodată doi oameni în acelaşi timp. Iubeşti pe rând, când pe unul, când pe altul.
”
”
Mircea Eliade (Noaptea de Sinziene vol. 2)
“
Quando acordaram de manhã, na mesma cama, ela disse-lhe que queria ter um passado com ele. Não era um futuro, que é uma coisa incerta, mas um passado, que é isso que têm dois velhos depois de passarem uma vida juntos. Quando disse que queria ter um passado com alguém, queria dizer tudo. Não desejava uma incerteza, mas a História, a verdade.
”
”
Afonso Cruz (Jesus Cristo Bebia Cerveja)
“
Ştim că unu plus unu fac doi,
dar eu şi cu tine,
nu ştim, vai, nu ştim cât facem.
”
”
Nichita Stănescu (Măreţia frigului)
“
Din păcate, e o singură lume, iar noi suntem doi...
”
”
Marin Sorescu
“
Ouça, Virgínia, é preciso amar o inútil. Criar pombos sem pensar em comê-los, plantar roseiras sem pensar em colher as rosas, escrever sem pensar em publicar, fazer coisas assim, sem esperar nada em troca. A distância mais curta entre dois pontos pode ser a linha reta, mas é nos caminhos curvos que se encontram as melhores coisas.
”
”
Lygia Fagundes Telles (Ciranda de Pedra)
“
Tu dois aimer. Tu dois ressentir. C'est la raison pour laquelle tu es ici sur terre. Tu es ici pour mettre ton coeur en danger
”
”
Louise Erdrich (The Painted Drum)
“
Como seria tão bom se pudéssemos nos relacionar sem que nenhum dos dois esperasse absolutamente nada, mas infelizmente insistirás, infelizmente nós, a gente, as pessoas, têm, temos
- emoções.
”
”
Caio Fernando Abreu (Morangos mofados)
“
I knew what I had to do—I just didn’t like it. I’d have to blow the remaining two at the same time.
Please don’t quote that last sentence out of context.
”
”
Andy Weir (Artemis)
“
A vida é uma ponte entre dois nadas, e tenho pressa.
”
”
Caio Fernando Abreu
“
Alangkah seringnya
Mentergesai kenikmatan tanpa ikatan
Membuat detik-detik di depan terasa hambar
Belajar dari ahli puasa
Ada dua kebahagiaan baginya
Saat berbuka
Dan saat Allah menyapa lembut memberikan pahala
Inilah puasa panjang syahwatku
Kekuatan ada pada menahan
Dan rasa nikmat itu terasa, di waktu buka yang penuh kejutan
Coba saja
Kalau Allah yang menghalalkan
Setitis cicipan surga
Kan menjadi shadaqah berpahala
Buku ini dipersembahkan untuk mereka yang lagi jatuh hati atau sedang pacaran bersama doi yang dipenuhi hasrat nikah dini tapi belum bernyali yang sedang menjalani proses penuh liku dan yang ingin melanggengkan masa-masa indah pernikahannya...
”
”
Salim Akhukum Fillah (Nikmatnya Pacaran Setelah Pernikahan)
“
Si je dois mourir dans cette belle vie, je veux que ça soit fait par tes belles mains.
”
”
Roman Payne (Rooftop Soliloquy)
“
Je dois vraiment en avoir assez, pensait-il, étonné lui-même par ses propres mots; quand je commence à m'occuper du vocabulaire d'une femme, c'est que la fin est proche." (p.98)
”
”
Françoise Sagan (Aimez-vous Brahms...)
“
Ținea la el! Ei, și? Și el ținea la ea, și unde scrie că lucrul cel mai potrivit care urmau să-l facă ei doi era să-și răpească unul altuia libertatea? Numai pentru că dintre atîția bărbați ți-a plăcut la un moment dat unul singur? Acest moment dat nu e numai un ”moment”, cum spune și cuvîntul, adică ceva trecător, dar mai e și ”dat”, adică impus de împrejurări. Nu e deci clar că valoarea lui dispare îndată ce dispar împrejurările?
”
”
Marin Preda (Marele singuratic (vol. I & II))
“
It's never too late to come home," he said, and pulled me gently, insistently toward him."All you have to do...is stop moving away.
”
”
Joanne Harris (Five Quarters of the Orange)
“
Ne uitam amândoi în dragoste, ca doi bolnavi care-și alină durerile.
”
”
Mircea Eliade (Nuntă în cer)
“
Assim, apanhados pela mãe, éramos dois e contrários, ela encobrindo com a palavra o que eu publicava pelo silêncio.
”
”
Machado de Assis (Dom Casmurro)
“
Eles se disseram, assim eles dois, coisas grandes em palavras pequenas, ti a mim, me a ti, e tanto. Contudo, e felizes, alguma outra coisa se agitava neles, confusa - assim rosa-amor-espinhos-saudade.
”
”
João Guimarães Rosa (Primeiras Estórias)
“
- De ce razi?
- Fiindca sunt proasta si fiindca innebunesc dupa fiecare cuvant al tau! Boala pe care o dai tu nu se vindeca niciodata. Si febra ta tine tot timpul. Vrei sa mai stii si altceva? M-ai aruncat in drum si te-ai intors dupa doi ani, si sunt innebunita dupa tine. Si daca ai sa ma arunci si ai sa te intorci dupa o suta de ani, tot am sa te urmez. Mor dupa tine si te urasc, si astept sa-mi faci ceva rau. (Parca era beata. Isi duse mana la frunte, razand.) O, nu! Sa nu te iei dupa mine. Nu vreau sa sufar din nou! Lasa-ma sa ma intremez!
”
”
Radu Tudoran (Fiul risipitor)
“
Tu as tout à apprendre, tout ce qui ne s'apprend pas: la solitude, l'indifférence, la patience, le silence. Tu dois te déshabituer de tout: d'aller à la rencontre de ceux que si longtemps tu as côtoyés, de prendre tes repas, tes cafés à la place que chaque jour d'autres ont retenue pour toi, ont parfois défendue pour toi, de traîner dans la complicité fade des amitiés qui n'en finissent pas de se survivre, dans la rancoeur opportuniste et lâche des liaisons qui s'effilochent.
”
”
Georges Perec (Un Homme qui dort)
“
I always question artists who are successful in whatever they do—I think what that means is that they’re repeating themselves and not taking enough risks.
”
”
Marina Abramović (Walk Through Walls: A Memoir)
“
Au fost un singur suflet in doi oameni.
”
”
Liviu Rebreanu (Adam și Eva)
“
Je crois que c'est moi qui ai changé: c'est la solution la plus simple. La plus désagréable aussi. Mais einfin je dois reconnaître que je suis sujet à ces transformations soudaines. Ce qu'il y a, c'est que je pense très rarement; alors une foule depetites métamorphoses s'accumulent en moi sans que j'y prenne garde et puis, un beau jour, il se produit une véritable révolution. C'est ce qui a donné à ma vie cet aspect huerté, incohérent.
”
”
Jean-Paul Sartre (Nausea)
“
Dois, sejam eles quem forem não se somam, multiplicam-se
”
”
José Saramago (The Year of the Death of Ricardo Reis)
“
I-a privit în treacăt - numai o clipă, - dar a înţeles că tot ce-a avut mai scump în viaţă, a schimbat pe aceşti doi ochi căprui. Şi pămîntul, şi păpuşoii, şi mînjii, şi iarba. Biruiseră aceşti doi ochi.
”
”
Ion Druță (Frunze de dor)
“
- Omul are patru ochi.
- Cum să aibă omul patru ochi? Unde ai văzut tu aşa ceva? Omul are doar doi ochi, uite, unul, doi!
- Dar când dormim, avem ochii închişi.
- Da.
- Atunci cum vedem în vise? Sigur mai avem o pereche de ochi cu care privim visele.
”
”
Moise D. (Gol de timp)
“
um homem mesmo com os seus dois olhos intactos precisa duma luz que o preceda, aquilo em que acredita ou que aspira, as próprias dúvidas servem, à falta de melhor.
”
”
José Saramago (The Year of the Death of Ricardo Reis)
“
Ce que je sais de la morale, c'est au football que je le dois.
(I know of morality, it is football that I owe.)
”
”
Albert Camus
“
A superstição perniciosa generalizada é que é preciso deletar o anterior, para aceitar o novo. Que pobreza, que pobreza, que pobreza, que atraso! Se a memória aceita, se o perfil confere, se a senha foi dada, roda os dois programas ao mesmo tempo, roda os três, roda os vinte, porra!
”
”
João Ubaldo Ribeiro (A Casa dos Budas Ditosos)
“
I made some studies, and reality is the leading cause of stress amongst those in touch with it. I can take it in small doses, but as a lifestyle, I found it too confining. It was just too needful; it expected me to be there for it all the time, and with all I have to do--I had to let something go.
”
”
Jane Wagner (The Search for Signs of Intelligent Life in the Universe)
“
Lisboa é uma cidade onde o coração é vendido ao lado dos jornais do dia, e os dois produtos são caros porque tudo é efémero e tenho pressa.
Perguntam-me: és louco? Que fazes a escrever em pé, no meio do passeio, a interromper pernas e casacos com negócios?
”
”
Gonçalo M. Tavares
“
- Senhor Uhtred! - Como sempre, Willibald reagiu à minha provocação. - Esse peixe - ele apontou o dedo trêmulo na direção dos ossos - foi um dos dois que Nosso Senhor usou para alimentar 5 mil pessoas!
- O outro devia ser um peixe incrivelmente grande - respondi. - O que era? Uma baleia?
”
”
Bernard Cornwell (Death of Kings (The Saxon Stories, #6))
“
Lumea e plina de masti de sticla. Te uiti si nu le vezi.
Mîngîi fata unei femei si nu simti masca asta de sticla. Se
îmbratiseaza doi amanti si nu simt unul la celalalt masca de
sticla. Se saruta si nu simt. Mama îsi creste copilul si nu simte
cum odata cu obrazul se largeste si masca de sticla. Nu, aceste
masti nu se vad. Dar opriti-va undeva, vroiam sa le strig, si
tipati, cereti ajutor, amenintati.
”
”
Octavian Paler (Viața pe un peron)
“
Um homem possiu três estômagos: um na barriga, outro no peito e outro na cabeça. O da barriga, toda a gente sabe para que serve; o do peito mastiga a respiração, que é a nossa comida mais urgente. Uma pessoa morre sem ar muito mais depressa do que sem água e pão. E por fim, o estômago da cabeça que se alimenta de palavras e de letras. Os primeiros dois estômagos do homem alimentam-se através da boca e do nariz, aopasso que o terceiro estômago se alimenta principalmente através dos olhos e dos ouvidos, apesar de usar tudo o resto de um modo mais subtil.
”
”
Afonso Cruz (O Pintor Debaixo do Lava-Loiças)
“
Tu es à l’âge où tu ne dois pas regarder la météo pour faire ce dont tu as envie. Ce sont les vieux qui regardent la météo avant de sortir.
”
”
Gilles Legardinier (Demain j'arrête!)
“
Sem o momento, não existiriam nem a antecipação nem a lembrança, mas como os dois são melhores que o momento!
”
”
João Ubaldo Ribeiro (A Casa dos Budas Ditosos)
“
Je ne dois qu'à moi seul toute ma renommée."
(L'Excuse à Ariste)
”
”
Pierre Corneille (Chief Plays of Corneille (Princeton Legacy Library))
“
Cuplurile de la celelalte mese îi urmăreau cu zâmbete ironice pe faţă. Nu, relaţiile lor nu vor deveni niciodată aşa, mâinile lor nu vor dărâma niciodata cafele şi ochii lor nu vor scăpăra niciodată ca ai celor doi care stăteau în picioare tăcuţi, privindu-se ca nişte străini care, nu se ştie cum, au ajuns să se cunoască prea bine.
”
”
A.R. Deleanu (Acluofobia. Zece povestiri macabre)
“
As mãos são dois livros abertos, não pelas razões, supostas ou autênticas, da quiromancia, com as suas linhas do coração e da vida, da vida, meus senhores, ouviram bem, da vida, mas porque falam quando se abrem ou se fecham, quando acariciam ou golpeiam, quando enxugam uma lágrima ou disfarçam um sorriso, quando se pousam sobre um ombro ou acenam um adeus, quando trabalham, quando estão quietas, quando dormem, quando despertam.
”
”
José Saramago (Death with Interruptions)
“
O inferno dos vivos não é uma coisa que virá a existir; se houver um, é o que já está aqui, o inferno que habitamos todos os dias, que nós formamos ao estarmos juntos. Há dois modos para não o sofrermos. O primeiro torna-se fácil para muita gente: aceitar o inferno e fazer parte dele a ponto de já não o vermos. O segundo é arriscado e exige uma atenção e uma aprendizagem contínuas: tentar e saber reconhecer, no meio do inferno, quem e o que não é inferno, e fazê-lo viver, e dar-lhe lugar.
”
”
Italo Calvino (Invisible Cities)
“
Între doi oameni care alcătuiesc – sau vor să alcătuiască – un cuplu trebuie să se potrivească multe lucruri. Dacă la unele dintre potrivelile-astea se mai poate lua de ici şi pune colo, una este însă indispensabilă şi fără tocmeală: concepţia despre lume.
”
”
Ileana Vulpescu (Arta conversației)
“
The content of your character is your choice. Day by day, what you choose, what you think, what you do—is who you become. Your integrity is your destiny … it is the light that guides your way. —HERACLITUS
”
”
Alex Kershaw (The Liberator: One World War II Soldier's 500-Day Odyssey from the Beaches of Sicily to the Gates of Dachau)
“
sabe, Hillé, às vezes penso que fomos pai e filha, mãe e filho, irmão irmã, que houve lutas e nós, e fios de sangue, que eu tinha fome de ti, que eu te matei, que saía de tuas narinas um cheiro de noite dor incesto e violência, que eras velha e moça e menina, que uns guizos em mim se batiam estridentes cada vez que eu te olhava, que havias sido minha desde sempre, barro e vasilha, espelho e amplidão, infinitas vezes nós dois em flashes nítidos rapidíssimos, recortados em ouro, em negro, numa lua esvaída sombra e sépia, nós dois muito claros num parapeito de pedra cor de terra
”
”
Hilda Hilst (A Obscena Senhora D)
“
Adieu, dit-il…
- Adieu, dit le renard. Voici mon secret. Il est très simple : on ne voit bien qu’avec le coeur. L’essentiel est invisible pour les yeux.
- L’essentiel est invisible pour les yeux, répéta le petit prince, afin de se souvenir.
- C’est le temps que tu a perdu pour ta rose qui fait ta rose si importante.
- C’est le temps que j’ai perdu pour ma rose… fit le petit prince, afin de se souvenir.
- Les hommes ont oublié cette vérité, dit le renard. Mais tu ne dois pas l’oublier. Tu deviens responsable pour toujours de ce que tu as apprivoisé. Tu es responsable de ta rose…
- Je suis responsable de ma rose… répéta le petit prince, afin de se souvenir.
”
”
Antoine de Saint-Exupéry (The Little Prince)
“
Na vida, concluiria um dia, todos têm direito a um grande amor. Uns achá-lo-iam num cruzamento perdido e com ele seguiriam até ao fim do caminho, teimosos e abnegados, até que a morte desfizesse o que a vida fizera. Outros estavam destinados a desconhecê-lo, a procurarem sem o descobrirem, a cruzarem-se numa esquina sem jamais se olharem, a ignorarem a sua perda até desaparecerem na neblina que pairava sobre o soliário trilho para onde a vida os conduzira. E havia aqueles fadados para a tragédia, os amores que se encontravam e cedo percebiam que o encontro era afinal efémero, furtivo, um mero sopro na corrente do tempo, um cruel interlúdio antes da dolorosa separação, um beijo de despedida no caminho da solidão, a alma abalada pela sombria angústia de saberem que havia um outro percurso, uma outra existência, uma passagem alternativa que lhes fora para sempre vedada. Esses eram os infelizes, os dilacerados pela revolta até serem abatidos pela resignação, os que percorrem a estrada da vida vergados pela saudade do que podia ter sido, do futuro que não existiu, do trilho que nunca percorreriam a dois. Eram esses os que estavam indelevelmente marcados pela amarga e profunda nostalgia de um amor por viver.
”
”
José Rodrigues dos Santos (A Filha do Capitão)
“
You become a parent, and your whole life becomes about worrying. You just worry constantly whether they'll be okay. And the idea that I'll be worried forever about them and what they do...I almost have a panic attack when I think about it. I'm worried, and I'm worried about having to worry so goddamn much.
”
”
Drew Magary (The Postmortal)
“
A vida é mais vida para quem se ri da morte do que para quem a teme.
”
”
Ricardo Araújo Pereira (Reaccionário com Dois Cês)
“
E adevărat că două fiinţe umane nu pot intra niciodată împreună înlăuntrul aceluiaşi cerc. Sunt unii care au încercat, dar degeaba. Un cerc pentru doi, aşa ceva nu există şi e sigur că nu va exista vreodată.
”
”
Matei Vişniec (Omul din cerc. Antologie de teatru scurt 1977-2010)
“
Penso, como ele, que a fronteira entre a verdade e a mentira é um caminho no deserto. Os homens dividem-se dos dois lados da fronteira. Quantos há que sabem onde se encontra esse caminho de areia no meio da areia?
”
”
Pepetela (Mayombe)
“
De-ai fi fost numai tu și eu în lume... ce mult ne iubeam eu și cu tine. Traversam codrii verzi pînă muream amîndoi unu-n brațele altuia, pentru ca în cealaltă lume să traversăm de braț, doi îngeri, stelele cerului.
”
”
Mihai Eminescu (Geniu Pustiu (Romansh Edition))
“
Beijo não se dá nem se recebe. A vida é que beija, recíproca. Repito, mano: a vida é que nos beija, dois seres se resumindo num único infinito.
”
”
Mia Couto (Estórias Abensonhadas)
“
- Existe dois tipos de pretos: os calçados e os pretos.
”
”
Mia Couto (Vinte e zinco)
“
Numa conversa entre dois loucos, os argumentos são sempre poucos.
Mas os loucos acham que são suficientes. Por outro lado, não sabem que são dementes.
”
”
Manuel Alves (Perguntas-me?)
“
Há apenas dois lugares possíveis para uma pessoa. A família é um deles. O outro é o mundo inteiro.
”
”
Daniel Galera (Barba ensopada de sangue)
“
Pe cine sa acuzi, vai, daca nu „pe noi doi" si ce amaraciune e mai mare decât sa-l ucizi pe cel pe care-l adori prin simplul fapt de a fi împreuna?
”
”
Pascal Bruckner (Bitter Moon)
“
Cel mai atractiv lucru din lume este fata pe care, instinctiv, o acoperim cu o panza. Cand ajunge si mai atragatoare, fascinanta chiar, o punem la doi metri sub pamant.
”
”
Ambrose Bierce
“
Não é o homem ou a mulher que devem ser ideais, o que devem, sim, é querer partilhar a vida. Uma grande história de amor é o encontro de dois dadores.
”
”
Marc Levy (Le Premier jour)
“
[O Trágico Dilema]
Quando alguém pergunta a um autor o que este quis dizer, é porque um dos dois é burro.
”
”
Mario Quintana
“
Ce que Dieu te prête, tu dois savoir le rendre. Aucune chose, sur terre, ne t'appartient vraiment.
”
”
Yasmina Khadra
“
Într-o capcană pot cădea doi sau unul singur şi nu totdeauna acela pentru care a fost pregătită.
”
”
Rodica Ojog-Braşoveanu (Cianură pentru un surâs (Melania Lupu #1))
“
I love you, I really do...I just don't like you very much right now.
”
”
Nerine Petros
“
To wait so long/And want a man refined and strong/Is not at all uncommon. And yet to wait one hundred years/Without a tear, without a care/Makes for a very rare woman. So here our tale appears to show/How marriage deferred/Brings joy unheard/Nothing lost after a century or so. But others love with more ardor/And wed quickly out of passion/Whatever they do/I won’t deplore/Nor shall I preach a lesson.
”
”
Charles Perrault (The Sleeping Beauty and Other Classic French Fairy Tales)
“
Uneori un tren ajunge sa te duca in gara ta, chiar daca tu urcasei in el doar pentru a te indeparta de ceva. O persoana cu care te-ai traversat fugar, intr-un loc in care nici nu prea voiai sa mergi, ajunge sa-ti spuna, in timp: Ca sa vezi, pana la urma noi doi am fost un accident fericit. A iesit ceva bun din treaba asta.
”
”
Anda Docea (Camere de hotel)
“
Uma relação de duas pessoas converteu-se numa de três, numa coisa mais triangular. Só uma relação que consegue formar um polígono consegue sobreviver, pensava Borja. Quando assenta em dois pontos, não resiste ao tempo, é um segmento de recta muito frágil. É um pontinho a olhar para outro pontinho, não tem a solidez do triângulo e, muito menos, da circunferência. Parte-se como um palito.
”
”
Afonso Cruz (Jesus Cristo Bebia Cerveja)
“
I imagined myself in Emily’s place, which was easy to do—I couldn’t stop myself from doing it—and in a moment I was in a parking lot, laughing my high-pitched cackle, trying to convince the world that my wrist wasn’t breaking.
”
”
Tara Westover (Educated)
“
Já sabemos que destes dois se amam as almas, os corpos e as vontades, porém, estando deitados, assistem as vontades e as almas ao gosto dos corpos (...). Este é o melhor cheiro do mundo, o da palha remexida, dos corpos sob a manta.
”
”
José Saramago (Baltasar and Blimunda)
“
...the only thing harder than knowing the right thing to do...is to actually do the right thing.
”
”
Viet Thanh Nguyen
“
A modéstia é para os santos e perdedores. Eu não sou nenhum dos dois.
”
”
Jennifer L. Armentrout (Onyx (Lux, #2))
“
Si je dois me brouiller, ne vaut-il pas mieux que ce soit de prime abord, en défendant les justes droits de mon orgueil, qu'en repoussant les marques de mépris dont serait bientôt suivi le moindre abandon d ce que je dois à ma dignité personnelle ?
”
”
Stendhal (Le Rouge et le Noir (French Edition))
“
There is no question that I am the only thing standing between these animals and the business practices of August and Uncle Al, and what my father would do--what my father would want me to do--is look after them, and I am filled with that absolute and unwavering conviction. No matter what I did last night, I cannot leave these animals. I am their shepherd, their protector.
”
”
Sara Gruen (Water for Elephants)
“
Marco:I have tried to let you go and I cannot.I cannot stop thinking of you.I cannot stop dreaming about you.Do you not feel the same for me?
Celia:I do.I have you here, all around me.I sit in the Ice Garden to get a hint of this, this way that you make me feel.I felt it even before I knew who you were, and every time I think it could not possibly get any stronger, IT DOES.
”
”
Erin Morgenstern (The Night Circus)
“
- Dar poți iubi tu doi oameni deodată ?
- E numai unul, Marisa. Mereu doar unul. Se plimbă singur prin lume și ți se oprește în prag, te uiți la el, el la tine, e numai unul - unul a fost și unul rămâne. Îi ceri să intre, să treacă pragul, dar el n-o face și tu știi că te iubește, și tu-l iubești pe acel om. E numai unul. Același, mereu.
”
”
Flavius Ardelean (Miasma. Tratat de rezistența materialelor)
“
Os homens querem fugir - e fazem mal. As mulheres querem confiar - e fazem mal. É nesse desequilíbrio, igualado pelo facto de ambos os sexos se darem mal, que se encontra a grande electricidade que nos junta e dá pica e desconjunta.
A maior parte dos homens - sobretudo os mulherengos - morre sem saber o que é receber o que uma mulher pode dar. Uma mulher inteira - alma e tudo - pesa mais do que dois homens.
É mais profunda e, ao mesmo tempo, mais volúvel. Não tem a obsessão pela escolha e pela definição que têm os homens. É volátil. Quer voar. Quer evaporar-se. Quer sair dali para fora e ser outra coisa.
”
”
Miguel Esteves Cardoso (Como é Linda a Puta da Vida)
“
Ce suntem noi doi? Doua puncte unite printr-o linie de dialog ce apoi se frange in numeroase urcusuri si coborasuri. Un binom compust din doi termeni separati de semnul plus sau minus. O segregatie pe care am alcatuit-o impreuna, de la al carei amvon dragostea pledeaza pentru liniste si pace, se inalta deasupra noastra, a lucrurilor marunte.
”
”
Sorina Popescu (Descântecul ploii)
“
I grew exuberant in body but with a nervy, craving mind.It was wanting something more, something tangible. It sought for reality intensely, always as if it wasn't there..... but you see at once what I do.I climb
”
”
John M. Edwards
“
DINU: Un imponderabil care s-ar putea numi destin a hotărât ca noi doi să ne aflăm acum în acest compartiment şi să luăm cunoştinţă de existenţele noastre. ANDA: Aveţi un dar de a complica lucrurile!... Ei, şi dacă am luat act de existenţele noastre, ce-i cu asta? Credeţi că va fi preludiul unei fericiri viitoare?
”
”
Mihail Drumeş (Scrisoare de dragoste)
“
Într-adevăr, nici un gest pe care îl facem nu e nevinovat, chiar dusul la ea , o dată pe lună înseamnă ceva. E copilul, care îl leagă de ea astfel. Numai măritişul ei sau însurătoarea lui ar limpezi pentru cei dinafară viitorul relaţiilor dintre ei doi. În privinţa asta e totuşi mai bine că lucrurile au luat această întorsătură, deşi ea a fost pe nedrept lovită. Uneori însă, pînă nu sîntem loviţi, nu înţelegem bine care e partea care ni se cuvine nouă pe această lume...
”
”
Marin Preda (Marele singuratic (vol. I & II))
“
On me donne de l'or. Beaucoup d'or. Mais je n'ai pas le droit de le dépenser. Personne ne veut rien me vendre. J'ai une maison et beaucoup d'or, mais je dois digérer la honte de tout le village. Ils me paient pour que j'aie des remords à leur place. De tout ce qu'ils font de mal ou d'impie. De tous leurs vices. De leurs crimes. De la foire aux vieux. Des bêtes torturées. Des apprentis. Et des ordures.
”
”
Boris Vian (L'Arrache-coeur (Fonds Pauvert) (French Edition))
“
În fiecare zi, ne batem joc
De păsări, de iubire şi de mare,
Şi nu băgăm de seamă că, în loc,
Rămâne un deşert de disperare.
Ne amăgeşte lenea unui vis
Pe care-l anulăm cu-o șovăire;
Ne reculegem într-un cerc închis
Ce nu permite ochilor s-admire;
Ne răsucim pe-un așternut posac,
Însingurați în doi, din lașitate,
Mințindu-ne cu guri care prefac
În zgura sărutările uzate;
Ne pomenim prea goi într-un târziu,
Pe-o nepermis de joasă treaptă tristă:
Prea sceptici şi prea singuri, prea-n pustiu,
Ca să mai știm că dragostea există.
În fiecare zi, ne batem joc
De păsări, de iubire şi de mare,
Şi nu băgăm de seama că, în loc,
Rămâne un deşert de disperare.
”
”
Romulus Vulpescu
“
os nossos historiógrafos, há seis mil luas, não fazem referência a outras regiões senão aos dois grandes impérios de Lilipute e de Blefuscu. Estas duas poderosas
potências têm, como ia dizendo, andado empenhadas, durante trinta e seis luas, numa guerra
”
”
Jonathan Swift (Viagens de Gulliver)
“
Dragostea, vedeți, așa cum o înțeleg eu, e un sacrificiu necontenit, absolut, întreg; dar nu numai sacrificiul unuia dintre cei doi implicați în relația de prietenie. Ea înseamnă abnegația desăvârșită a două suflete care vor să se contopească într-unul singur.
”
”
Alexandre Dumas (Louise de La Vallière (Le vicomte de Bragelonne #2/3))
“
Nous sommes deux, mon fils et moi, mais nous sommes plus forts que toutes les armées du monde. Je n’ai d’ailleurs pas plus de temps à vous consacrer, je dois rejoindre Melvil qui se réveille de sa sieste. Il a dix-sept mois à peine, il va manger son goûter comme tous les jours, puis nous allons jouer comme tous les jours, et toute sa vie ce petit garçon vous fera l’affront d’être heureux et libre. Car non, vous n’aurez pas sa haine non plus.
”
”
Antoine Leiris (Vous n'aurez pas ma haine)
“
Time is linear. When we die. I think we die. But until we do...I want that time to be with you.
”
”
Abi Morgan
“
Someone heard Stevenson’s impressive speech and said, “Every thinking person in America will be voting for you.” Stevenson replied, “I’m afraid that won’t do—I need a majority.
”
”
Adlai E. Stevenson II
“
— Nossa, você tava com dois homens, é? — Ela torceu o nariz. — Isso aqui é um prédio de família.
— Jura? Nunca vi a sua.
”
”
Carol Chiovatto (Porém Bruxa)
“
Doi devin unul. Doua inimi. Un suflet.
”
”
Alisha Klapheke (Enchanting the Elven Mage (Kingdom of Lore, #1))
“
...o inima rece nu face doi bani...
”
”
Adrian Rogoz (Inima de Ciuta (CPSF #5))
“
Ainda que esse instante de gozo supremo pudesse durar-vos a vida inteira, nunca os dois que sois poderíeis chegar a ser um só.
”
”
José Saramago (Blindness)
“
-Jesper, t'es grand, noir et tu passes pas inaperçu...
-En résumé, irrésistible.
-Ce qui veut dire que tu dois te montrer deux fois plus prudent.
-C'est le prix de la majesté.
”
”
Leigh Bardugo (Crooked Kingdom (Six of Crows, #2))
“
A sabedoria, contemplando o género humano, só conduz a estes dois resultados: ao desdém ou à compaixão.
”
”
Edward Bulwer-Lytton (Zanoni)
“
Há dois caminhos na vida; a liberdade para aqueles que arriscam, ou a prisão para aqueles que se acomodam.
”
”
Margarida Rebelo Pinto (O Amor é Outra Coisa)
“
Pessoalmente, gosto da minha liberdade de expressão sem mas. É liberdade de expressão sem mas e café sem açúcar. Realmente, não fica tão docinho, mas não estraga o verdadeiro sabor.
”
”
Ricardo Araújo Pereira (Reaccionário com Dois Cês)
“
Pensas que sabes o que é sofrer, mas não sabes. Tu sabes o que é perda. Tiveste quem te amasse e perdeste-os. Eu só tenho um pai que me quer matar desde o instante em que soube da minha existência e passou décadas a demonstrar-me o quanto o queria. Uma mãe cujo o único interesse era vangloriar-se sobre o fracasso dele em vez de o tentar evitar. E a única coisa comum aos dois, é que o passatempo preferido deles é a caça, e a cabeça a prémio é a minha! - Danton
”
”
L.C. Lavado (Inverno de Sombras)
“
noi doi adică
acea lume factorială
alcătuită din mine şi din tine şi din
timpul negru al despărțirii
care curge ca petrolul în oceanul și pe plajele vieții noastre de
zi cu zi
şi din uimitoarea fericire pe care o putem scoate uneori
din ceea ce pentru unii este doar
o după-amiază împreună
noi doi adică
lipsa noastră de noi doi în cantităţi suficiente
o lipsă care nu se împlineşte nici măcar de sărbători,
atunci mai puțin ca oricînd,
pe care o simțim de fapt ca permanentă,
ca și cum am fi tot timpul
amenințați cu inexistența,
o lipsă care continuă să nu se transforme
într-o prezenţă strigătoare la cer,
nemaipomenit de fastuoasă, sfidătoare, stufoasă
”
”
Cătălin Pavel (Doi oameni într-o poză)
“
Précieux ami, j'avoue que mon esclave est insupportable, mais je lui dois d'être devenu meilleur. Il m'a rendu si patient, que je puis maintenant tout supporter de la part de mes semblables.
”
”
Saadi (بوستان سعدی)
“
Intimitatea mea cu celălalt corp al meu este permanentă, când dorm ştiu şi în vis că e lângă mine, dar în orele de dragoste fizică ea devine totală. Atunci nu mai disting privirea de atingere, tandreţea de violenţă, fericirea de suferinţă. Numai pe ea o vreau pentru că numai pe ea o cunosc. Ii privesc, între coapse, «fluturele cu aripi lipite somnoros» şi ştiu că e, cu adevărat, cel mai frumos lucru pe care l-aş putea vedea şi atinge vreodată. Ajungi cu adevărat la maturitate sexuală doar atunci când începi să trăieşti un ciudat solipsism în doi care te face să spui: «în tot universul nu există decât două fiinţe care fac cu adevărat dragoste: eu şi iubita mea.»
”
”
Mircea Cărtărescu (De ce iubim femeile)
“
Instruções para dar corda ao relógio
Lá no fundo está a morte, mas não tenha medo. Segure o relógio com uma mão, pegue com dois dedos o pino da corda, puxe-o suavemente. Agora abre-se outro prazo, as árvores soltam suas folhas, os barcos correm regata, o tempo como um leque vai-se enchendo de si mesmo e dele brotam o ar, as brisas da terra, a sombra de uma mulher, o perfume do pão.
Que mais quer, que mais quer? Amarre-o depressa ao seu pulso, deixe-o bater em liberdade, imite-o anelante. O medo enferruja as âncoras, cada coisa que pôde ser alcançada e foi esquecida começa a corroer as veias do relógio, gangrenando o frio sangue de seus pequenos rubis. E lá no fundo está a morte se não corremos, e chegamos antes e compreendemos que já não tem importância.
”
”
Julio Cortázar (Historias de cronopios y de famas / Un tal Lucas)
“
-Mă tot întreb ce îi ține împreună de atâta timp...
I-am privit îndepărtându-se și ținându-se de mână. Un fir subțire de invidie răsări în sufletul meu.
-Nu știu.
-Eu cred că iubirea. Doar iubirea îi poate ține unul lângă celălalt atâta timp, îi poate lega strâns să nu se mai desfacă. I-ai văzut cum se priveau? Ca doi îndrăgostiți. Oare de câți ani sunt împreună?
-Cine știe, dar eu nu cred că iubirea e de vină. Refuz să cred că iubirea leagă. Iubirea dă libertate deplină. Cel puțin iubirea adevărată.
-Și atunci ce îi leagă unul de celălalt?
-Paradoxal, nu sunt legați unul de celălalt, tocmai această libertate a iubirii îi face să zboare împreună. Sunt mai liberi decât vom fi noi vreodată.
-Nu înțeleg.
-Asta nu e de înțeles. Privește, admiră și roagă-te să ți se întâmple.
”
”
Moise D. (Între cer şi pământ)
“
Não é em um ano, nem em dois, que se conhece um homem. Tudo que eles são é estômago, e nós não passamos de comida. Eles nos comem com sofreguidão e, quando se sentem empanturrados, eles nos arrotam.
”
”
William Shakespeare (Othello)
“
O, dragostea! spuse ea, și glasul îi tremură, iar ochii îi străluciră. Dragostea înseamnă să fii doi și să nu fii decât unul. Un bărbat și o femeie care se contopesc într-un înger. Dragostea e cerul.
”
”
Victor Hugo (The Hunchback of Notre-Dame)
“
Diferentemente de Newton e de Schopenhauer, seu antepassado não acretitava num tempo uniforme, absoluto. Acreditava em infinitas séries de tempos, numa rede crescente e vertiginosa de tempos que se aproximam, se bifurcam, se cortam ou que secularmente se ignoram, abrange todas as possibilidades. Não existimos na maioria desses tempos; nalguns existe o senhor e não eu. Noutros, eu, não o senhor; noutros, os dois. Neste, que um acaso favorável me surpreende, o senhor chegou a minha casa; noutro, o senhor, ao atravessar o jardim, encontrou-me morto; noutro, digo estas mesmas palavras, mas sou um erro, um fantasma.
”
”
Jorge Luis Borges (The Garden of Forking Paths)
“
— Quando a gente vai se encontrar outra vez?
Ela olha fixamente para o asfalto antes de erguer os olhos e me fitar. Suas pupilas dançam, inquietas, tenho a impressão de que seus lábios estão trêmulos. Então ela me apresenta um enigma com o qual ainda hei de quebrar muito a cabeça. Pergunta:
— Quanto tempo você consegue esperar?
Que diabo de resposta eu podia dar, Georg? Talvez fosse uma armadilha. Se dissesse "dois ou três dias", eu me mostraria impaciente demais. E se respondesse "a vida inteira" ela poderia pensar que eu não a amava tanto assim ou talvez que não fosse sincero. De modo que era preciso encontrar uma resposta intermediária. Eu disse:
— Agüento esperar até que o meu coração comece a sangrar de aflição.
Ela sorriu, insegura. Então roçou o dedo em meus lábios. E perguntou:
— E quanto tempo demora?
Desesperado sacudi a cabeça e resolvi dizer a verdade.
— Cinco minutos, talvez.
(A Garota das Laranjas)
”
”
Jostein Gaarder
“
O Antonino disse à Isaura que amasse. Que amasse, pelos dois, o pescador, que dele cuidasse como quem cuidava do importante destino do mundo. O toque de alguém, dizia ele, é o verdadeiro lado de cá da pele. Quem não é tocado não se cobre nunca, anda como nu. De ossos à mostra. E amar uma pessoa é o destino do mundo
”
”
Valter Hugo Mãe (O Filho de Mil Homens)
“
5 years, 260 weeks, 1,825 days, 2.3 million minutes. That was how long ago I met you.If I did it all again. Would you come along for the ride? I hope so.
If I did it all again. Could you play this game with me?
I hope so.And 5 years, 260 weeks, 1,825 days, 2.3 million minutes from today, will we still be together? I hope so.
Because I love you. Do you believe we will still be together? I hope so.
Because I really love you. Do you know so?Now you do—I love my beautiful gir
”
”
Kim Karr (Connected (Connections, #1))
“
Eu, neabătutul
Nu vreau să mai întâmpin nimic,
Nu mai cinstesc,
Nu mai sărbătoresc,
Nu aniversez, cei zece ani de la, cei doisprezece de la,
cei
Doi şi jumătate de la cei douăzeci...
Nu mă mai mobilează cele nouă şi jumătate, opt,
şapte luni
Până la...
Nu vibrez la magistrale
De când mă trezesc dimineaţa şi până seara târziu
(Căci am într-adevăr cu totul alte griji şi probleme)
Nu înfierez
Nu aplaud, nu scandez (uitaţi-vă la buzele mele lipite)
Nu mă iau la întrecere
Cunosc grija permanentă şi tocmai asta mă îngrijorează profund
”
”
Marin Sorescu
“
fazia-mos coisas muito simples, como atirar estrelas-do.mar ao mar ou partilhar um hambúrguer, e já nessa altura eu sabia que era uma afortunada. Eras o primeiro tipo que não estava sempre a tentar impressionar-me. Aceitaras-te como eras, mas, mais do que isso, aceitavas-me por aquilo que eu era. O que importava era só nós os dois.
”
”
Nicholas Sparks (The Best of Me)
“
Há pessoas com quem as palavras são desnecessárias. Nos entendíamos e amávamos mudamente, meu pai e eu. Talvez pelo fato de sua figura emocionar-me tanto, evitei sempre pisar com ele o terreno das coisas emocionais, pois estou certo de que, se começássemos a falar, cairíamos os dois em pranto, tão grandes eram em nós os motivos para chorar.
”
”
Vinicius de Moraes (Para Viver um Grande Amor: Crônicas e Poemas)
“
Ele e o marido da Senhora Dona Flor, cuida de tua virtude, de tua honra, de teu respeito humano. Ele e tua face matinal, eu sou tua noite, o amante para o qual nao tem nem jeito nem coragem. Somos teus dois maridos, tuas duas faces, teu sim teu nao. Para ser feliz, precisas de nos dois. Quando era eu so, tinhas meu amor e te faltava tudo, como sofrias! Quando foi so ele, tinhas de um tudo, nada te faltava, sofrias ainda mais. Agora sim, es dona Flor inteira como deves ser
”
”
Jorge Amado
“
Because, here’s the truth: life is catastrophe. The basic fact of existence—of walking around trying to feed ourselves and find friends and whatever else we do—is catastrophe.
”
”
Donna Tartt (The Goldfinch)
“
Como me recusei a viver invencivelmente todos aqueles dias em que não recebi o alerta, desperdicei todos os meus ontens, e agora já não me resta nenhum amanhã.
”
”
Adam Silvera (Os dois morrem no final (Central da Morte, #1))
“
Claque un peu ton bec mon Golgotheau, t’as rien vécu t’as juste de la gueule, le premier furvent t’étais raclé devant papa-maman, alors laisse-moi faire, tu me dois tout, je vais lui grémir les vertèbres, à la Traceuse, et te la basculer latéral, d'un coup de reins comme t’en as jamais vu frangin, à se déboîter le tronc, chuis le meilleur, ancre ça, le premier du monde.
”
”
Alain Damasio (La Horde du Contrevent)
“
Ce este dragostea, frații mei? Nu este doar milă și nici doar bunătate. În milă sunt doi, cel care dă și cel care primește. Dar în dragoste este unul singur, cei doi se unesc și devin una, nu se deosebesc. Eu și tu dispar. Iubesc înseamnă: dispar eu.
”
”
Nikos Kazantzakis
“
Every language is a vast pattern-system, different from others, in which are culturally ordained the forms and categories by which the personality not only communicates, but also analyzes nature, notices or neglects types of relationship and phenomena, channels his reasoning, and builds the house of his consciousness.
”
”
Takeo Doi (The Anatomy of Dependence: The key analysis of Japanese behavior)
“
Doi oameni sunt prieteni chiar dacă, la un moment dat, unul are chef să se culce, iar celălalt să meargă la cinematograf. Nimic nu-l poate reține pe nici unul dintre ei să facă ce vrea şi cum vrea, când vrea. Între prieteni, nu există relații care-l obligă pe unul la o anumită atitudine, în anumite momente. Relațiile sunt naturale şi simple, şi numai astfel se poate înțelege prietenia.
”
”
Jeni Acterian (Jurnalul unei fete greu de mulţumit)
“
Lembro da ampulheta quebrada, entrei no escritório do pai para pegar o lápis vermelho e esbarrei no vidro do tempo. Fiquei em pânico vendo o tempo estacionado no chão: dois punhados de areia e os cacos. Passado e futuro. E eu? Onde ficava eu agora que o era e o será se despedaçaram? Só o funil da ampulheta resistira e no funil, o grão de areia em trânsito sem se comprometer com os extremos. Livre.
”
”
Lygia Fagundes Telles (As Meninas)
“
Inspirée sans doute par les forces obscures, ma mère dit une parole où d'aucuns verraient de la cruauté, mais qui joua un rôle capital dans la suite de mon existence :
- Si tu veux que je t'aime encore plus, séduis-moi.
Cette phrase m'indigna. Je rugis :
- Non ! Tu est ma mère ! Je ne dois pas te séduire ! Tu dois m'aimer !
- Ça n'existe pas, ça. Personne ne doit aimer personne. L'amour, ça se mérite.
”
”
Amélie Nothomb (Biographie de la faim)
“
And, increasingly, I find myself fixing on that refusal to pull back. Because I don’t care what anyone says or how often or winningly they say it: no one will ever, ever be able to persuade me that life is some awesome, rewarding treat. Because, here’s the truth: life is catastrophe. The basic fact of existence—of walking around trying to feed ourselves and find friends and whatever else we do—is catastrophe. Forget all this ridiculous ‘Our Town’ nonsense everyone talks: the miracle of a newborn babe, the joy of one simple blossom, Life You Are Too Wonderful To Grasp, &c. For me—and I’ll keep repeating it doggedly till I die, till I fall over on my ungrateful nihilistic face and am too weak to say it: better never born, than born into this cesspool. Sinkhole of hospital beds, coffins, and broken hearts. No release, no appeal, no “do-overs” to employ a favored phrase of Xandra’s, no way forward but age and loss, and no way out but death. [“Complaints bureau!” I remember Boris grousing as a child, one afternoon at his house when we had got off on the vaguely metaphysical subject of our mothers: why they—angels, goddesses—had to die? while our awful fathers thrived, and boozed, and sprawled, and muddled on, and continued to stumble about and wreak havoc, in seemingly indefatigable health? “They took the wrong ones! Mistake was made! Everything is unfair! Who do we complain to, in this shitty place? Who is in charge here?”] And—maybe it’s ridiculous to go on in this vein, although it doesn’t matter since no one’s ever going to see this—but does it make any sense at all to know that it ends badly for all of us, even the happiest of us, and that we all lose everything that matters in the end—and yet to know as well, despite all this, as cruelly as the game is stacked, that it’s possible to play it with a kind of joy?
”
”
Donna Tartt (The Goldfinch)
“
Raul e Marcela - dizia-se - não eram dois esposos, eram dois amantes. Com efeito, para a sociedade, existe uma grande diferença entre «marido e mulher» e amante e amante. (...) O amor dos amantes é pelo contrário, livre; livre de todas as peias, de toda a hipocrisia. Não tem de guardar reservas: pode beijar as bocas, os seios, os corpos todos... É a liberdade na paixão, e como é liberdade, grangeou o ódio da «gente honesta»...
”
”
Mário de Sá-Carneiro (Loucura...)
“
Je dois dire qu'en dehors des cas où elle m'exposa au ridicule, cette timidité insurmontable n'a jamais tourné à mon désavantage. Bien au contraire, j'ai mis ce handicap à profit en apprenant à devenir concis.
Jadis je cherchais mes mots. Aujourd'hui je prends plaisir à en réduire le nombre.
”
”
Mahatma Gandhi (Non-Violent Resistance (Satyagraha))
“
Não sei como é possível uma pessoa exprimir-se numa dessas línguas bárbaras que não distinguem o ser do estar. Embora os franceses e os ingleses, aparentemente, não o saibam, ser bêbado é muito diferente de estar bêbado.
”
”
Ricardo Araújo Pereira (Reaccionário com Dois Cês)
“
Num deserto de almas também desertas, uma alma especial reconhece de imediato a outra - talvez por isso, quem sabe? Mas nenhum deles se perguntou.
Não chegaram a usar palavras como especial, diferente ou qualquer outra assim. Apesar de, sem efusões, terem se reconhecido no primeiro segundo do primeiro minuto. Acontece porém que não tinham preparo algum para dar nome às emoções, nem mesmo para tentar entendê-Ias. (Aqueles dois, p. 107-108)
”
”
Caio Fernando Abreu (Além do Ponto e Outros Contos)
“
Não posso adiar o amor para outro século
não posso
ainda que o grito sufoque na garganta
ainda que o ódio estale e crepite e arda
sob montanhas cinzentas
e montanhas cinzentas
Não posso adiar este abraço
que é uma arma de dois gumes
amor e ódio
Não posso adiar
ainda que a noite pese séculos sobre as costas
e a aurora indecisa demore
não posso adiar para outro século a minha vida
nem o meu amor
nem o meu grito de libertação
Não posso adiar o coração
”
”
António Ramos Rosa (Antologia Poética)
“
Trebuiau să poarte un nume
Eminescu n-a existat.
A existat numai o tara frumoasa
La o margine de mare
Unde valurile fac noduri albe.
Ca o barba nepieptanata de crai.
Si niste ape ca niste copaci curgatori
În care luna îsi avea cuibar rotit.
Si, mai ales, au existat niste oameni simpli
Pe care-i chema : Mircea cel Batrîn,
Stefan cel Mare,
Sau mai simplu : ciobani si plugari,
Carora le placea să spuna
Seara în jurul focului poezii -
"Miorita" si "Luceafarul" si "Scrisoarea a III-a".
Dar fiindca auzeau mereu
Latrînd la stîna lor cîinii,
Plecau să se bata cu tatarii
Si cu avarii si cu hunii si cu lesii
Si cu turcii.
În timpul care le ramînea liber
Între doua primejdii,
Acesti oameni faceau din fluierele lor
Jgheaburi
Pentru lacrimile pietrelor înduiosate,
De curgeau doinele la vale
Pe toti muntii Moldovei si ai Munteniei
Si ai Tarii Bîrsei si ai Tariii Vrancei
Si ai altor tari românesti.
Au mai existat si niste codri adînci
Si un tînar care vorbea cu ei,
Întrebîndu-i ce se tot leagana fără vînt ?
Acest tînar cu ochi mari,
Cît istoria noastra,
Trecea batut de gînduri
Din cartea cirilica în cartea vietii,
Tot numarînd plopii luminii, ai dreptatii,
ai iubirii,
Care îi ieseau mereu fără sot.
Au mai existat si niste tei,
Si cei doi îndragostiti
Care stiau să le troieneasca toata floarea
Într-un sarut.
Si niste pasari ori niste nouri
Care tot colindau pe deasupra lor
Ca lungi si miscatoare sesuri.
Si pentru ca toate acestea
Trebuiau să poarte un nume,
Un singur nume,
Li s-a spus
Eminescu.
”
”
Marin Sorescu (Poezii (Romanian Edition))
“
All you can do, Rosemary—all any of us can do—is work to be something positive instead. That is a choice that every sapient must make every day of their life. The universe is what we make of it. It’s up to you to decide what part you will play.
”
”
Becky Chambers (The Long Way to a Small, Angry Planet (Wayfarers, #1))
“
Faima va dura poate două mii de ani. Și ce înseamnă două mii de ani?(întrebă domnul Ramsay, ironic, cu ochii țintă la gardul viu). Într-adevar, ce inseamnă, contemplate de pe creștetul unui munte, întinsele pustietăți ale secolelor? Până și piatra pe care o rostogolești cu vârful ghetei va dura mai mult decât Shakespeare. Iar mica lui luminiță va arde, fără prea multă strălucire, un an sau doi, dupa care va fi absorbită de o lumină mai puternică, și aceasta, la rândul ei, de o alta și mai vie.
”
”
Virginia Woolf
“
My father felt it his duty to continue to treat animals long after he stopped getting paid. He couldn’t stand by and watch a horse colic or a cow labor with a breech calf even though it meant personal ruin. The parallel is undeniable. There is no question that I am the only thing standing between these animals and the business practices of August and Uncle Al, and what my father would do—what my father would want me to do—is look after them, and I am filled with that absolute and unwavering conviction. No matter what I did last night, I cannot leave these animals. I am their shepherd, their protector. And it’s more than a duty. It’s a covenant with my father.
”
”
Sara Gruen (Water for Elephants)
“
But the most catastrophic display of misogyny in all religion lies at the very heart of Christianity—in the story of the Virgin Mary. That Jesus was born of a virgin is a fundamental narrative upon which all Christianity is based. It is one that is carried through to Islam, where the Quran holds Mary in great esteem.
The implications of this have historically been devastating to women.
...Mary gave birth to Jesus Christ as a virgin, with no man ever having touched her. She is therefore described as pure, chaste, undefiled, innocent—being the product of an “immaculate conception” herself (as per Catholic doctrine), and now hosting God’s immaculate son in her unblemished womb.
What does this mean for women who are touched by men? Are their conceptions corrupted? Are their characters and bodies now impure or unchaste? Have they been “defiled”?
...Was all of Mary’s beauty, sanctity, chastity, and innocence confined to her vagina?
Fetishizing Mary’s virginity—as Christians and Muslims both do—is a sickness that directly leads to a dangerous, unnatural glamorization of celibacy and sexual repression.”
Excerpt From: Ali A. Rizvi. “The Atheist Muslim.” iBooks.
”
”
Ali A. Rizvi (The Atheist Muslim: A Journey from Religion to Reason)
“
Em suma, é preciso confessar que existem dois tipos de leitura: a leitura em animus e a leitura em anima. Não sou o mesmo homem quando leio um livro de idéias, em que o animus deve ficar vigilante, pronto para a crítica, pronto para a réplica, ou um livro de poeta, em que as imagens devem ser recebidas numa espécie de acolhimento transcendental dos dons. Ah, para fazer eco a esse dom absoluto que é uma imagem de poeta seria necessário que nossa anima pudesse escrever um hino de agradecimento! O animus lê pouco; a anima, muito.
Não é raro o meu animus repreender-me por ler demais.
Ler, ler sempre, melíflua paixão da anima. Mas quando, depois de haver lido tudo, entregamo-nos à tarefa, com devaneios, de fazer um livro, o esforço cabe ao animus. E sempre um duro mister, esse de escrever um livro. Somos sempre tentados a limitar-nos a sonhar.
”
”
Gaston Bachelard (The Poetics of Reverie: Childhood, Language, and the Cosmos)
“
Cada época, cada cultura, cada costume e tradição tem seu próprio estilo, tem sua delicadeza e sua severidade, suas belezas e crueldades, aceitam certos sofrimentos como naturais, sofrem pacientemente certas desgraças. O verdadeiro sofrimento, o verdadeiro inferno da vida humana reside ali onde se chocam duas culturas ou duas religiões. Um homem da antiguidade, que tivesse de viver na Idade Média, haveria de sentir-se tão afogado quanto um selvagem se sentiria em nossa civilização. Há momentos em que toda uma geração cai entre dois estilos de vida, e toda evidência, toda moral, toda salvação e inocência ficam perdidos para ela. Naturalmente isso não nos atinge da mesma maneira.
”
”
Hermann Hesse (O Lobo da Estepe)
“
as fotografias não mentem - esse instante existiu mesmo. Porém, a mentira consiste em pensa que esse instante é eterno, que dois amantes felizes e abraçados numa fotografia ficaram para sempre felizes e abraçados.
(...) fotografias antigas: se alguma coisa que elas reflectem, não é a felicidade, mas sim a traição - quanto mais não seja, a traição do tempo, a traição daquele mesmo instante em que ali ficámos aprisionados no tempo. Suspensos e felizes, como se a felicidade se pudesse suspender carregando no botão "pausa" do filme da vida.
”
”
Miguel Sousa Tavares (No teu deserto)
“
Am găsit încă un om de care mă pot despărţi.Căci un om plin,bogat,valabil,e unul căruia printr-un cuvânt îi poţi spune nespus de mult.Vă strângeţi mâna,vă uitaţi unul în ochii altuia şi s-a întâmplat ceva.E un pact între voi:"acum ne putem despărţi".Căci orice v-ar despărţi de acum înainte,sunteţi doi oameni care s-au întâlnit.
Asta e esenţialul:să te întâlneşti cu celălalt.Finalul- care trebuie să însemne întodeauna o reluare atuturor temelor-devine acum posibil.Oamenii aceştia,lângă care stai ceasuri întregi şi care stau ceasuri întregi lângă tine,spre a nu obţine nimic nici unii de la alţii,sunt aşa de anoşti încât nici măcar nu te poţi despărţi de ei.
Număr ceasurile bune după numărul despărţirilor posibile.
”
”
Constantin Noica (Jurnal filozofic)
“
Eis os únicos barcos que temos para voltar a nossa pátria; eis nosso único meio de escapar de Minos. Ele, que fechou todas as outras saídas, não pode fechar o ar para nós; resta-nos o ar; fenda-o graças a minha invenção. Mas não é para a virgem de Tégia, nem para o companheiro de Boótes, que é preciso olhar, mas para Orião, armado com uma clava; é por mim que você deve orientar sua marcha com as asas que eu lhe darei; irei na frente para mostrar o caminho; preocupe-se somente em me seguir; guiado por mim você estará seguro, se através das camadas do éter, nós nos aproximarmos do sol, a cera não poderá suportar o calor; se, descendo, agitarmos as asas muito perto do mar, nossas plumas, batendo, serão molhadas pelas águas marinhas. Voe entre os dois. Preste atenção também nos ventos, meu filho; onde seu sopro o guiar, deixe-se levar em suas asas."
(Conselhos de Dédalo a Ícaro - em A Arte de Amar)
”
”
Ovid (The Art of Love)
“
A notícia da herança me chegou certa noite quase simultaneamente com a aprovação do decreto que deu o voto às mulheres. A carta de um advogado caiu na caixa do correio e, quando a abri, descobri que ela [a tia] me havia deixado por toda a vida quinhentas libras anuais. Dos dois – o voto e o dinheiro – o dinheiro, devo admitir, pareceu-me infinitamente mais importante.
”
”
Virginia Woolf (A Room of One’s Own)
“
Todos nós vamos ter cancêr ou uma doença cardíaca. há, basicamente, dois tipos de seres humanos, pessoas que refreiam suas emoções e pessoas que as liberam, rugindo. introvertidos e extrovertidos, se você preferir. os introvertidos, como é bem sabido, tendem a internalizar suas emoções, seu ódio e autodesprezo, e esta internalização, como é igualmente sabido, produz cancêr. os extrovertidos, por outro lado, liberam a energia, se enfurecem com o mundo, desviam seu autodesprezo para os outros, e este esforço excessivo, por um processo lógico, causa ataques do coração.
”
”
Julian Barnes (Talking It Over)
“
Elle devait partir, suivre son propre chemin. Grandir. Mais auparavant, elle voulait lui parler. Lui dire. Ces phrases qu'elle avait si souvent étouffées :
« Tu m'as sauvée, Jilano Alhuïn. Tu m'as tirée de la nuit, tu m'as offert un toit, une protection, une présence. Tu m'as réconciliée avec la vie, avec les hommes, avec moi-même et, lorsque j'ai été guérie, tu t'es ouvert pour que je puise en toi, pour que je comble mes vides, pour que j'avance. Toujours plus loin. Ce que je sais, ce que je suis, je te le dois. Non, c'est plus que cela. Je te dois tout, Jilano Alhuïn. Tout. »
Il lui barra les lèvres d'un doigt avant qu'elle ait prononcé le moindre mot.
— C'est moi qui te remercie, Ellana. Pour la lumière et le sens dont tu as paré ma vie. Le reste n'a aucune importance.
”
”
Pierre Bottero (Ellana, l'Envol (Le Pacte des MarchOmbres, #2))
“
Mas era primavera. Até o leão lambeu a testa glabra da leoa. (…) ‘Mas isso é amor, é amor de novo’, revoltou-se a mulher tentando encontrar-se com o próprio ódio mas era primavera e os dois leões se tinham amado. (…) Mas era primavera, e, apertando o punho no bolso do casaco, ela mataria aqueles macacos em levitação pela jaula, macacos felizes como ervas, macacos se entrepulando suaves, a macaca com olhar resignado de amor, e a outra macaca dando de mamar. (…) Ela mataria a nudez dos macacos. Um macaco também a olhou, o peito pelado exposto sem orgulho. Mas não era no peito que ela mataria, era entre aqueles olhos. De repente a mulher desviou o rosto, trancando entre os dentes um sentimento que ela não viera buscar, apressou os passos, ainda voltou a cabeça espantada para o macaco de braços abertos: ele continuava a olhar para a frente. ‘Oh não, não isso’, pensou. E enquanto fugia, disse: ‘Deus, me ensine somente a odiar’.
‘Eu te odeio’, disse ela para um homem cujo crime único era o de não amá-la. ‘Eu te odeio’, disse muito apressada. (…) ‘Eu te amo’, disse ela então com ódio para o homem cujo grande crime impunível era o de não querê-la. ‘Eu te odeio’, disse, implorando amor.
”
”
Clarice Lispector
“
You can take it from me, Averil, that a man who's not doing the work he wants to do—the work he was made to do—is only half a man. I tell you as surely as I'm standing here, that if you take Rupert Cargill away from his work and make it impossible for him to go on with that work, the day will come when you will have to stand by and see the man you love unhappy, unfulfilled—old before his time—tired and disheartened—only living with half his life. And if you think your love, or any woman's love, can make up to him for that, then I tell you plainly that you're a damned sentimental little fool.
”
”
Mary Westmacott (Absent in the Spring)
“
Há dois tipos de Deus: o que nasce da barriga vazia e o que nasce da barriga cheia. O primeiro é vazio, terroso, carnal, necessário para criar uma sensação de amparo e justiça num mundo em que não há nada disso. O segundo é um luxo, fruto de elucubrações. Não precisamos dele, mas ainda assim fazemo-lo existir. É feito de argumentos. Nasce de barrigas cheias. No primeiro, acreditamos com o corpo, com o fígado, com o estômago, com os rins e com o sangue. No segundo acreditamos com a cabeça. O primeiro tem mãos, unhas encardidas, barbas e relâmpagos no voz. O segundo não tem forma, nem corpo, nem nome.
”
”
Afonso Cruz (Jesus Cristo Bebia Cerveja)
“
Meu Deus, não sou muito forte, não tenho muito além de uma certa fé - não sei se em mim, se numa coisa que chamaria de justiça-cósmica ou a-coerência-final-de-todas-as-coisas. Preciso agora da tua mão sobre a minha cabeça. Que eu não perca a capacidade de amar, de ver, de sentir. Que eu continue alerta. Que,
se necessário, eu possa ter novamente o impulso do vôo no momento exacto. Que eu não me perca, que eu não me fira, que não me firam, que eu não fira ninguém. Livra-me dos poços e dos becos de mim, Senhor. Que meus olhos saibam continuar se alargando sempre. Sinto uma dor enorme de não ser dois e não poder assim um ter partido, outro ter ficado com todas aquelas pessoas.
Volta a pergunta maldita: terei realmente escolhido certo? E o que é o "certo"? Digo que todo caminho é caminho, porque nenhum caminho é caminho. Que aqui ou lá - London, London, Estocolmo, Índia - eu continuaria sempre perguntando. Minhas mãos transpiram, transpiram. O nariz seco por dentro. Não quero escrever mais nada hoje.
”
”
Caio Fernando Abreu (Ovelhas Negras)
“
O não-plantio da safra de 1958 mandava um aviso de que ia haver escassez de alimentos, embora as estatísticas oficiais mostrassem um aumento de dois algorismos na produção agrícola. Anunciou-se oficialmente que em 1958 a safra de trigo da China tinha superado a dos Estados Unidos. O jornal do Partido, o Diário do Povo, abriu uma discussão sobre o tema "Como podemos enfrentar o problema da produção excessiva de alimentos?
”
”
Jung Chang (Wild Swans: Three Daughters of China)
“
Lolita, luz da minha vida, fogo da minha virilidade. Meu pecado, minha alma. Lo-li-ta: A ponta da língua faz uma viagem de três passos pelo céu-da-boca abaixo e, no terceiro, bate nos dentes. Lo. Li. Ta. Pela manhã, um metro e trinta e dois a espichar dos soquetes; era Lo, apenas Lo. De calças práticas, era Lola. Na escola, era Dolly. Era Dolores na linha pontilhada onde assinava o nome.
Mas nos meus braços era sempre Lolita.
”
”
Vladimir Nabokov (Lolita)
“
Melhoramos uma religião se o altar voltar a ser a mesa da refeição, tal como aconteceu na sua génese. Partilhar o pão para que, podendo todos ver a suas necessidades básicas cumpridas, se possam dedicar a encontrar Deus. Há dois tipos de Deus: o que nasce de barriga vazia, terroso, carnal, necessário para criar uma sensação de amparo e justiça num mundo em que não há nada disso. O segundo é um luxo, fruto de elucubrações. Não precisamos dele, mas ainda assim fazemo-lo existir. É feito de argumentos. Nasce de barrigas cheias. No primeiro acreditamos com o corpo, com o fígado, com o estômago, com os rins e com o sangue. No segundo acreditamos com a cabeça.
”
”
Afonso Cruz (Jesus Cristo Bebia Cerveja)
“
Que história é essa, perguntou o comandante, A história de uma vaca, As vacas têm história, tornou o comandante a perguntar, sorrindo, Esta, sim, foram doze dias e doze noites nums montes da galiza, com frio, e chuva, e gelo, e lama, e pedras como navalhas, e mato como unhas, e breves intervalos de descanço, e mais combates e investidas, e uivos, e mugidos, a história de uma vaca que se perdeu nos campos com a sua cria de leite, e se viu rodeada de lobos durante doze dias e doze noites, e foi obrigada a defender-se e a defender o filho, uma longuíssima batalha, a agonia de viver no limiar da morte, um círculo de dentes, de goelas abertas, de arremetidas bruscas, as cornadas que não podiam falhar, de ter de lutar por si mesma e por uma animalzinho que ainda não se podia valer, e também aqueles momentos em que o vitelo procurava as tetas da mãe, e sugava lentamente, enquanto os lobos se aproximavam, de espinhaço raso e orelhas aguçadas. Subhro respirou fundo e prosseguiu, Ao fim dos doze dias a vaca foi encontrada e salva, mais o vitelo, e foram levados em triunfo para a aldeia, porém, porém o conto não vai acabar aqui, continuou por mais dois dias, ao fim dos quais, porque se tinha tornado brava, porque aprendera a defender-se, porque ninguém podia já dominá-la ou sequer aproximar-se dela, a vaca foi morta, mataram-na, não os lobos que em doze dias vencera, mas os mesmos homens que a haviam salvo, talvez o próprio dono, incapaz de compreender que, tendo aprendido a lutar, aquele antes conformado e pacífico animal não poderia parar nunca mais.
”
”
José Saramago (A Viagem do Elefante)
“
Passados dois meses de tantas histórias, comecei a pensar no sentido da solidão. Um estado interior que não depende da distância nem do isolamento, um vazio que invade as pessoas e que a simples companhia ou presença humana não podem preencher, solidão foi a única coisa que eu não senti, depois de partir. Nunca. Em momento algum. Estava, sim, atacado de uma voraz saudade. De tudo e de todos, de coisas e pessoas que há muito tempo não via. Mas a saudade às vezes faz bem ao coração. Valoriza os sentimentos, acende as esperanças e apaga as distâncias. Quem tem um amigo, mesmo que um só, não importa onde se encontre, jamais sofrerá de solidão; poderá morrer de saudades, mas não estará só.
”
”
Amyr Klink (Cem Dias Entre Céu e Mar)
“
(...)é um fato que a história do Estado liberal coincide, de um lado, com o fim dos Estados confessionais e com a formação do Estado neutro ou agnóstico quanto às crenças religiosas de seus cidadãos, e, de outro lado, com o fim dos privilégios e dos vínculos feudais e com a exigência de livre disposição dos bens e da liberdade de troca que assinala o nascimento e o desenvolvimento da sociedade mercantil burguesa.
Sob esse aspecto, a concepção liberal do Estado contrapôe-se às várias formas de paternalismo, segundo as quais o Estado deve tomar conta de seus súditos tal como o pai de seus filhos, posto que os súditos são considerados como perenemente menores de idade. Um dos fin a que se propõe Locke com seus 'Dois ensaios sobre o governo' é o de demonstrar que o poder civil, nascido para garantir a liberdade e a propriedade dos indivíduos que se associam com o propósito de se autogovernar é distinto do governo paterno e mais ainda do patronal.
”
”
Norberto Bobbio (Liberalism and Democracy (Radical Thinkers))
“
O filósofo Gilles Deleuze era há muito tempo o melhor amigo de Bambam. Ele morava e dava aulas em Lyon, mas ia com frequência a Paris. Naquela sexta-feira, 10 de maio, pegaria o trem de volta para casa ás onze da noite, depois de um jantar para o qual Godard e eu tínhamos sido convidados.
Nós o víramos algumas vezes, sempre na casa de Rosier e Bambam. Godard e ele tinham uma relação estranha. Pareciam se observar como dois gatos desconfiados, embora soubéssemos que se admiravam e que um falava bem do outro. Reunidos, porém, o diálogo entre eles era truncado. Para mim, Godard justificava a reserva em relação a Gilles Deleuze criticando seu lado abertamente "dândi". Este último tinha a singularidade de usar as unhas compridas de mais, e nunca deixava de lembrar, a quem se surpreendesse com isso, que fazia como Púchkin e que se podia ver nisso uma espécie de homenagem. Godard não compreendia a relação entre o poeta russo que adorávamos tanto e o que ele comparava a "garras repugnantes". Naquela noite, contudo, estavam aplaudindo juntos a abertura, em Paris, das negociações de paz entre americanos e vietnamitas, bem como os acontecimentos do dia e os que pareciam anunciar para a noite.
”
”
Anne Wiazemsky (Un an après)
“
Posso acreditar em coisas que são verdade e posso acreditar em coisas que não são verdade. E posso acreditar em coisas que ninguém sabe se são verdade ou não. Posso acreditar no Papai Noel, no coelhinho da Páscoa, na Marilyn Monroe, nos Beatles, no Elvis e no Mister Ed. Ouça bem... Eu acredito que as pessoas evoluem, que o saber é infinito, que o mundo é comandado por cartéis secretos de banqueiros e que é visitado por alienígenas regularmente -uns legais, que se parecem com lêmures enrugados, e uns maldosos, que mutilam gado e querem nossa água e nossas mulheres. Acredito que o futuro é um saco e que é demais, e acredito que um dia a Mulher Búfalo Branco vai ficar preta e chutar o traseiro de todo mundo. Também acho que todos homens não passam de meninos crescidos com profundos problemas de comunicação e que o declínio da qualidade do sexo nos Estados Unidos coincide com o declínio dos cinemas drive-in de um Estado ao outro. Acredito que todos os políticos são canalhas sem princípios, mas ainda assim melhores do que as outras alternativas. Acho que a Califórnia vai afundar no mar quando o grande terremoto vier, ao mesmo tempo em que a Flórida vai se dissolver em loucura, em jacarés, em lixo tóxico. Acredito que sabonetes antibactericidas estão destruindo nossa resistência à sujeira e às doenças, de modo que algum dia todos seremos dizimados por uma gripe comum, como aconteceu com os marcianos em Guerra dos Mundos. Acredito que os melhores poetas do século passado foram Edith Sitwell e Don Marquis, que o jade é esperma de dragão seco, e que há milhares de anos em uma vida passada eu era uma xamã siberiana de um braço só. Acho que o destino da humanidade está escrito nas estrelas, que o gosto dos doces era mesmo melhor quando eu era criança, que aerodinamicamente é impossível pra uma abelha grande voar, que a luz é uma onda e uma partícula, que tem um gato em uma caixa em algum lugar que está vivo e que está morto ao mesmo tempo (apesar de que, se não abrirem a caixa algum dia e alimentarem o bicho, ele no fim vai ficar só morto de dois jeitos), e que existem estrelas no universo bilhões de anos mais velhas do que o próprio universo. Acredito em um deus pessoal que cuida de mim e se preocupa comigo e que supervisiona tudo que eu faço, em uma deusa impessoal que botou o universo em movimento e saiu fora pra ficar com as amigas dela e nem sabe que estou viva. Eu acredito em um universo vazio e sem deus, um universo com caos causal, um passado tumultuado e pura sorte cega. Acredito que qualquer pessoa que diz que o sexo é supervalorizado nunca fez direito, que qualquer um que diz saber o que está acontecendo pode mentir a respeito de coisas pequenas. Acredito na honestidade absoluta e em mentiras sociais sensatas. Acredito no direito das mulheres à escolha, no direito dos bebês de viver, que, ao mesmo tempo em que toda vida humana é sagrada, não tem nada de errado com a pena de morte se for possível confiar no sistema legal sem restrições, e que ninguém, a não ser um imbecil, confiaria no sistema legal. Acredito que a vida é um jogo, uma piada cruel e que a vida é o que acontece quando se está vivo e o melhor é relaxar e aproveitar.
”
”
Neil Gaiman (American Gods (American Gods, #1))
“
Încetul cu încetul, Vern și Teddy au devenit doi anonimi de pe holurile școlii sau din sala de pedeapsă după ora trei și jumătate. Dădeam din cap unii la alții și ne spuneam bună. Asta era tot. Se întâmplă. Prietenii intră și ies din viața ta ca picolii într-un restaurant, n-ai observat niciodată asta? Dar când mă gândesc la visul acela, la cadavrele de sub apă care mă trăgeau implacabil de picioare, mi se pare drept să fie așa. Unii oameni se îneacă, asta e. Nu e cinstit, dar se întâmplă. Unii oameni se îneacă.
”
”
Stephen King (Different Seasons)
“
Meu caro amigo:
Do que você precisa, acima de tudo, é de se não lembrar do que eu lhe disse; nunca pense por mim, pense sempre por você; fique certo de que mais valem todos os erros que forem cometidos segundo o que pensou e decidiu do que todos os acertos, se eles foram meus, não seus. Se o criador o tivesse querido juntar muito a mim não teríamos talvez dois corpos distintos ou duas cabeças também distintas. Os meus conselhos devem servir para que você se lhes oponha. É possível que depois da oposição venha a pensar o mesmo que eu; mas nessa altura já o pensamento lhe pertence. São meus discípulos, se alguns tenho, os que estão contra mim; porque esses guardaram no fundo da alma a força que verdadeiramente me anima e que mais desejaria transmitir-lhes: a de se não conformarem.
”
”
Agostinho da Silva (Sete Cartas a um Jovem Filósofo)
“
Iar noi doi traim, suntem amandoi in viata si mereu aproape, insa orgoliile nebunesti nu ne mai infierbanta mintile, dar, cand trec pe dinaintea celor intamplate, plec capul si - nu stiu de ce - mi se strange inima. Nu simti ce lucru grav, ce lucru frumos a fost prietenia noastra din vremea aceea? Suntem deopotriva alaturi si departe, prietene, eu nu mai stiu nimic despre tine, iar tu nu mai stii nimic despre mine. Dar cand te revad asezat in fata meselor mari si mazgalite ale bibliotecii, in diminetile si dupa-amiezile de munca patimasa, aplecat peste cartile deschise, peste hartia pregatita pentru scris si aud din nou glasul tau care ma intreba sau imi raspundea ceva, atunci inteleg totul, iar tu redevii al meu, intocmai ca in acele zile indepartate ale nelinistitei noastre vegheri.
”
”
Giovanni Papini (Un uomo finito)
“
Muitos me conhecem, sou cantora. Sou uma figura pública. Mas sou muito mais que isso. Sou uma mulher, de carne e osso, que tem dias bons e dias maus. Tenho qualidades mas também tenho defeitos. Tenho medos e angústias. Mas também tenho momentos de alegria e diversão. Gosto de me arranjar quando saio mas não dispenso uma roupa confortável quando fico em casa para relaxar. Sorrio e rio... mas também choro. Muito. Fui uma criança igual a tantas outras, passei pela adolescência da mesma forma que muitos jovens o fizeram e cheguei à idade adulta a dois passos do abismo - tal como tantas pessoas.
Neste livro desço do palco, tiro a maquilhagem, dispo os meus vestidos compridos e descalço os meus sapatos de salto alto. Desligo o som da música e ouço a minha própria voz. A da consciência. Esta é a Mónica.
”
”
Mónica Sintra (A Um Passo Do Abismo)
“
Answer me something. This life, where you get to meet people and know them, and become friends, and then in a few days or a few weeks, either they leave or you do...is it worth it? I am not sure. I think so. Maybe having your heart broken like that is what keeps it open.
”
”
James Maskalyk (Six Months in Sudan: A Young Doctor in a War-torn Village)
“
Pela primeira vez, Mattia envergonhou-se de aos vinte e dois anos de idade ainda não ter carta de condução. Era outra das coisas que havia deixado para trás, outro passo óbvio na vida de um rapaz que ele escolhera não dar, para se manter o mais possível fora da engrenagem da vida. Como comer pipocas no cinema, como sentar-se nas costas de um banco, como não respeitar a hora de entrada em casa imposta pelos pais, como jogar futebol com uma bola de estanho enrolada ou estar de pé, nu, em frente a uma rapariga. Pensou que a partir daquele dia tudo seria diferente. Decidiu que ia tirar a carta de condução o mais depressa possível. Fá-lo-ia por ela, para a levar a passear. Porque tinha medo de o admitir, mas quando estava com ela parecia que valia a pena fazer todas as coisas normais que as pessoas normais fazem.
”
”
Paolo Giordano (The Solitude of Prime Numbers)
“
Mi-am amintit ieri un moment capital şi foarte dureros din adolescenţă; iubeam în taină o fată din Sibiu, Cela Schiau, care avea vreo 15 ani; eu aveam 16. Pentru nimic în lume n-aş fi îndrăz¬nit să-i vorbesc; familiile noastre se cunoşteau; aş fi avut ocazii să mă apropii de ea. Era însă peste puterile mele. Timp de doi ani, am trăit chinurile infernului, într-o zi, în împrejurimile Sibiului, în plină pădure, unde mă aflam cu fratele meu, o zăresc pe această fată împreună cu un coleg de şcoală, cel mai antipatic dintre toţi. Pentru mine, a fost o lovitură aproape insuportabilă. Chiar şi acum mă doare. Incepînd din clipa aceea, am hotărît că trebuie să pun punct acestei istorii, că e nedemn de mine să încasez „trădarea". Am început să mă detaşez de fată, s-o dispreţuiesc şi în cele din urmă s-o urăsc. Imi amintesc că în momentul în care tînăra „pereche" trecea, eu citeam ceva din Shakespeare. Aş da foarte mult să ştiu care piesă. Imposibil să-mi amintesc. Dar acest moment mi-a decis „cariera", întreg viitorul. Au urmat ani de totală singurătate. Şi am devenit cel care trebuia să devin.
”
”
Emil M. Cioran (Taccuino di Talamanca: Ibiza (31 luglio-25 agosto 1966))
“
L'homme n'est qu'un roseau, le plus faible de la nature; mais c'est un roseau pensant. Il ne faut pas que l'univers entier s'arme pour l'écraser : une vapeur, une goutte d'eau, suffit pour le tuer. Mais, quand l'univers l'écraserait, l'homme serait encore plus noble que ce qui le tue, puisqu'il sait qu'il meurt, et l'avantage que l'univers a sur lui, l'univers n'en sait rien. Toute notre dignité consiste donc en la pensée. C'est de là qu'il faut nous relever et non de l'espace et de la durée, que nous ne saurions remplir. Travaillons donc à bien penser : voilà le principe de la morale. Ce n'est point de l'espace que je dois chercher ma dignité, mais c'est du règlement de ma pensée. Je n'aurai pas d'avantage en possédant des terres : par l'espace, l'univers me comprend et m'engloutit comme un point; par la pensée, je le comprends.
”
”
Blaise Pascal
“
Why, for example—especially knowing the family as I do—I should want to marry your sister is a great mystery to me. But your sister and I have every right to marry if we wish to, and no one has the right to stop us. If she cannot raise me to her level, perhaps I can raise her to mine.
”
”
James Baldwin (The Fire Next Time (Vintage International))
“
No século XX ninguém se ama. Ninguém quer ninguém. Amar é out, é babaca, careta. Embora existam essas estranhas fronteiras entre paixão e loucura, entre paixão e suicídio. Não entendo como querer o outro possa tornar-se mais forte do que querer a si próprio [...] Mentira, compreendo sim. Mesmo consciente de que nasci sozinho do útero de minha mãe, berrando de pavor para o mundo insano, e que embarquei sozinho num caixão rumo a sei lá o quê, além do pó. O que ou quem eu cruzo entre esses dois portos gelados da solidão é mera viagem [...] e exigimos o eterno do perecível.
”
”
Caio Fernando Abreu (Pequenas Epifanias)
“
Se há na terra um reino que nos seja familiar e ao mesmo tempo estranho, fechado nos seus limites e simultaneamente sem fronteiras, esse reino é o da infância. A esse país inocente, donde se é expulso sempre demasiado cedo, apenas se regressa em momentos privilegiados — a tais regressos se chama, às vezes, poesia. Essa espécie de terra mítica é habitada por seres de uma tão grande formosura que os anjos tiveram neles o seu modelo, e foi às crianças, como todos sabem pelos evangelhos, que foi prometido o Paraíso.
A sedução das crianças provém, antes de mais, da sua proximidade com os animais — a sua relação com o mundo não é a da utilidade, mas a do prazer. Elas não conhecem ainda os dois grandes inimigos da alma, que são, como disse Saint-Exupéry, o dinheiro e a vaidade. Estas frágeis criaturas, as únicas desde a origem destinadas à imortalidade, são também as mais vulneráveis — elas têm o peito aberto às maravilhas do mundo, mas estão sem defesa para a bestialidade humana que, apesar de tanta tecnologia de ponta, não diminui nem se extingue.
O sofrimento de uma criança é de uma ordem tão monstruosa que, frequentemente, é usado como argumento para a negação da bondade divina. Não, não há salvação para quem faça sofrer uma criança, que isto se grave indelevelmente nos vossos espíritos. O simples facto de consentirmos que milhões e milhões de crianças padeçam fome, e reguem com as suas lágrimas a terra onde terão ainda de lutar um dia pela justiça e pela liberdade, prova bem que não somos filhos de Deus.
”
”
Eugénio de Andrade (Rosto Precário)
“
Interminável é assim o ciúme, pois mesmo se o ente amado, tendo morrido por exemplo, não o pode mais provocar pelos seus atos, acontece que reminiscências posteriores a qualquer fato se comportam de repente em nossa memória como outros tantos fatos, reminiscências que não havíamos esclarecido até então, que nos tinham parecido insignificantes e às quais basta que reflitamos sobre elas, sem nenhum evento exterior, para lhes darmos um sentido novo e terrível. Não é preciso sermos dois, basta estarmos só no quarto, a pensar, para que novas traições de nossa amante aconteçam, embora ela esteja morta. Por isso não se deve temer no amor, como na vida habitual, tão somente o futuro, mas também o passado, o qual não se realiza para nós muitas vezes senão depois do futuro, e não falamos apenas do passado que só se nos revela mais tarde, mas daquele que conservamos há muito tempo em nós e que de repente aprendemos a ler.
”
”
Marcel Proust (La Prisonnière)
“
Nimeni nu este obligat să inventeze praful de puşcă ori să descopere teoria cuantelor. Altminteri însă, elementara deşteptăciune e o îndatorire. Mai ales pentru un creştin, care trebuie să fie mereu atent la ispite. Iar prostia este o ispită. (...) Neştirea, îndobitocirea, trecerea oarbă prin viaţă şi prin lucruri, sau trecerea nepăsătoare, sunt de la diavol. Samarineanul n-a fost numai bun, ci şi atent: a ştiut să vadă. (...) Adevărul este că nu-i nevoie de cine ştie ce secrete informaţii, sunt lucruri pe care le poate afla oricine, numai să vrea câtuşi de puţin. Sunt lucruri pe care le simţi dacă nu-ţi astupi urechile şi nu-ţi acoperi ochii dinadins. Cine are urechi de auzit. Dar dacă e omul prost? Prostia nu e nici ea o scuză pentru că nimeni nu e atât de prost - (nu-i vorba de oligofreni sau de psihopaţi; ăia, săracii, sunt excluşi) - încât să nu-şi poată da seama că doi plus doi fac patru şi că doi plus doi nu fac nouă.
”
”
Nicolae Steinhardt (Jurnalul fericirii)
“
Parfois, le destin ressemble à une tempête de sable qui se déplace sans cesse. Tu modifies ton allure pour lui échapper. Mais la tempête modifie aussi la sienne. Tu changes à nouveau le rythme de ta marche, et la tempête change son rythme elle aussi. C'est sans fin, cela se répète un nombre incalculable de fois, comme une danse macabre avec le dieu de la Mort, juste avant l'aube. Pourquoi ? parce que la tempête n'est pas un phénomène venu d'ailleurs sans aucun lien avec toi. Elle est toi même et rien d'autre. elle vient de l'intérieur de toi. Alors la seule chose que tu puisses faire, c'est pénétrer délibérément dedans, fermer les yeux et te boucher les oreilles afin d'empêcher le sable d'y entrer, et la traverser pas à pas. Au coeur de cette tempête, il n'y a pas de soleil, il n'y a pas de lune, pas de repère dans l'espace ; par moments, même, le temps n'existe plus. Il n'y a que du sable blanc et fin comme des os broyés qui tourbillonne haut dans le ciel. Voilà la tempête de sable que tu dois imaginer.
”
”
Haruki Murakami (Kafka on the Shore)
“
You need to be Queen. Everyone who knows anything knows htat, but most people don't know anything, and that is a problem." He scratched at the back of his head and shifted his weight. "I would never take that away from you. No matter what happens, I'd never take the crown from you, and I'd defend you against anybody who tried."
I didn't say anything to that. I'd never heard Tove talk so much before, and I didn't know what he was getting at.
"I know that you're in love with...well, not me," he said carefully. "And I'm not in love with you either. But I do respect you and I like you."
"I respect and like you too," I said, and he gave me a small smile.
"But it's a number of things, and it's none of them." He let out a deep breath. "That didn't make sense. I mean,it's because you need somebody to help you keep the throne, and somebody on your side, and I can do that. But...it's just because I think...I want to."
"What?" I asked, and he actually looked at me, letting his mossy eyes stare into mine.
"Will you...I mean,do you want to get married?" Tove asked. "To me?"
"I,um..." I didn't know what to say.
"If you don't want to,nothing has to change between us," Tove said hurriedly. "I asked because it sounds like a good idea to me."
"Yeah," I said,and I didn't know what I would say until it was comign out of my mouth. "I mean,yes,I do.I will. I would...I'll marry you."
"Yeah?" Tove smiled.
"Yes." I swallowed hard and tried to smile back.
"Good." He exhaled and looked back down the hall. "This is good,right?"
"Yeah,I think so," I said, and I meant it.
"Yeah." He nodded. "I sorta feel like throwing up now,though."
"I think that's normal."
"Good." He nodded again and looked at me. "Well,I'll let you go...do whatever you need to do.And I'll go do what I do."
"okay," I nodded.
"All right." He randomly patted me on the shoulder, then nodded again, and walked away.
”
”
Amanda Hocking (Torn (Trylle, #2))
“
mas o amor, essa palavra... Moralista Horacio, temeroso de paixões sem uma razão de águas fundas, desconcertado e arisco na cidade onde o amor se chama com todos os nomes de todas as ruas, de todas as casas, de todos os andares, de todos os quartos, de todas as camas, de todos os sonhos, de todos os esquecimentos ou recordações. amor meu, não te amo por ti nem por mim nem pelos dois juntos, não te amo porque meu sangue me faça te amar, amo te porque tu não és minha, porque tu estás do outro lado, desse lado pra onde me convidas a saltar e não posso dar o salto, porque no mais profundo de tudo tu não estás em mim, e não te alcanço, não consigo passar pra lá do teu corpo, do teu riso, há horas em que me atormento por saber que tu me amas (...) , atormento me com o teu amor que não me serve de ponte, pois uma ponte não se apoia de um só lado, Wright ou Le Corbusier jamais farão uma ponte apoiada de um só lado e não me olhes com esses olhos de pássaro, pra ti a operação do amor é muito fácil, tu ficarás curada antes de mim, e a verdade é que não amo aquilo que amas em mim.
”
”
Julio Cortázar
“
Albertine, sentada à minha frente e vendo que chegara a seu destino, deu alguns passos do fundo do vagão onde estávamos e abriu a portinhola. Mas esse movimento, que ela assim fazia para descer, me dilacerava intoleravelmente o coração, como se, ao contrário da posição independente de meu corpo, que a dois passos dele parecia ocupar o de Albertine, tal separação espacial, que um desenhista verídico seria forçado a figurar entre nós, não passasse de uma aparência, e como se, para quem quisesse redesenhar as coisas conforme a realidade verdadeira, fosse preciso agora colocar Albertine, não a certa distância de mim, mas dentro de mim. Ela me fazia tanto mal ao se afastar que, agarrando-a, puxei-a desesperadamente pelo braço.
”
”
Marcel Proust (Sodom and Gomorrah)
“
Je dois dire un mot sur la peur. C'est le seul adversaire réel de la vie. Il n'y a que la peur qui puisse vaincre la vie. C'est une ennemie habile et perfide, et je le sais bien. Elle n'a aucune décence, ne respecte ni lois ni conventions, ne manifeste aucune clémence. Elle attaque votre point le plus faible, qu'elle trouve avec une facilité déconcertante. Elle naît d'abord et invariablement dans votre esprit. Un moment vous vous sentez calme, en plein contrôle, heureux. Puis la peur, déguisée en léger doute, s'immisce dans votre pensée comme un espion. Ce léger doute rencontre l'incrédulité et celle-ci tente de le repousser. Mais l'incrédulité est un simple fantassin. Le doute s'en débarrasse sans se donner de mal. Vous devenez inquiet. La raison vient à votre rescousse. Vous êtes rassuré. La raison dispose de tous les instruments de pointe de la technologie moderne. Mais, à votre surprise et malgré des tactiques supérieures et un nombre impressionnant de victoires, la raison est mise K.- O. Vous sentez que vous vous affaiblissez, que vous hésitez. Votre inquiétude devient frayeur.
”
”
Yann Martel (Life of Pi)
“
Nu v-am scris mai devreme că s-a înfiinţat aici un premiu de 50 000 fr. pentru manuscrisul cel mai bun în franţuzeşte scris de un străin. M-am prezentat şi eu, într-o doară. Comisia e compusă din cei mai mari scriitori francezi. Manuscrisul meu a făcut mare impresie, a fost găsit cel mai interesant dintr-o sută cîte au fost prezentate. Hotărîrea nu se va lua decît la sfîrşirul lui Martie. Un membru al Academiei franceze, care face parte din comisie, m-a chemat la el şi mi-a spus că va vota pentru mine. Cu toate acestea eu nu sper să am premiul, fiindcă unii membri din comisie susţin că am o concepţie prea pesimistă despre viaţă şi că deci ar fi riscant să mi se dea o recompensă oficială. Oricum ar fi, eu mi-am atins scopul: editorul, aflînd despre vîlva ce-a făcut-o manuscrisul, 1-a dat imediat la publicare. E tot ce aşteptam. Casa de editură la care voi apare e cea mai importantă din Franţa. în tot cazul vă voi ţine în curent despre mersul treburilor. într-un anumit fel am avut noroc că n-am fost publicat cum trebuia acum doi ani: între timp am putut să îndrept mult calitatea textului.
”
”
Emil M. Cioran (Scrisori către cei de-acasă)
“
La solitude est une chose bien étrange.
Elle vous envahit, tout doucement et sans faire de bruit, s’assoit à vos côtés dans le noir, vous caresse les cheveux pendant votre sommeil. Elle s’enroule autour de vous, vous serre si fort que vous pouvez à peine respirer, que vous n’entendez presque plus la pulsation du sang dans vos veines, tandis qu’elle file sur votre peau et effleure de ses lèvres le fin duvet de votre nuque. Elle s’installe dans votre cœur, s’allonge près de vous la nuit, dévore comme une sangsue la lumière dans le moindre recoin. C’est une compagne de chaque instant, qui vous serre la main pour mieux vous tirer vers le bas quand vous luttez pour vous redresser.
Vous vous réveillez le matin et vous vous demandez qui vous êtes. Vous n’arrivez pas à vous endormir le soir et tremblez comme une feuille. Vous doutez vous doutez vous doutez.
je dois
je ne dois pas
je devrais
pourquoi je ne vais pas
Et même quand vous êtes prêt à lâcher prise. Quand vous êtes prêt à vous libérer. Quand vous êtes prêt à devenir quelqu’un de nouveau. La solitude est une vieille amie debout à votre côté dans le miroir ; elle vous regarde droit dans les yeux, vous met au défi de mener votre vie sans elle. Vous ne pouvez pas trouver les mots pour lutter contre vous-même, lutter contre les mots qui hurlent que vous n’êtes pas à la hauteur, que vous ne le serez jamais vraiment, jamais vraiment.
La solitude est une compagne cruelle, maudite.
Parfois, elle ne veut simplement pas vous abandonner
”
”
Tahereh Mafi (Unravel Me (Shatter Me, #2))
“
Dacă singurătatea e ceva ce te atrage doar fragmentar, dacă nu îţi imaginezi întreaga ta viaţă trăită undeva cu totul şi cu totul izolat de oameni, atunci niciodată, cu niciun preţ, sub nicio formă, nu trebuie sa devii prea deştept. Dacă aş fi avut puţină înţelepciune şi instinct de conservare, acum aş fi fost mediocru, adică prost, şi aş fi putut avea o iubită. O familie. Un copil sau doi. Un câine. Un apartament de două camere cu chirie. Cu balcon. Aş fi urmat un program strict, întocmit de femeia mea, de dezalcoolizare, dezintoxicare şi depurificare. Aş fi mers la sală, iar cu băieţii aş fi avut voie la bere doar sâmbăta seară, de două ori pe lună. Aş fi avut job, mi-aş fi făcut credit la bancă pentru un apartament care să fie doar al nostru. Aş fi mers în vizită la soacră, i-aş fi dus un buchet frumos de flori. I-aş fi pupat mâna. I-aş fi dus crănţănele şoricarului soacrei. Aş fi fost atent să nu-l calc cu bocancul pe cap, sub masă. Aş fi ajutat-o să aducă farfuriile din bucătărie şi să pună masa pentru toată familia. Aş fi dat anunţ la ziar pentru a-i găsi şoricarului soacrei o şoricară cu care să facă şoricăruţi.
”
”
Cristina Nemerovschi (Pervertirea)
“
And, increasingly, I find myself fixing on that refusal to pull back. Because I don’t care what anyone says or how often or winningly they say it: no one will ever, ever be able to persuade me that life is some awesome, rewarding treat. Because, here’s the truth: life is catastrophe. The basic fact of existence—of walking around trying to feed ourselves and find friends and whatever else we do—is catastrophe. Forget all this ridiculous ‘Our Town’ nonsense everyone talks: the miracle of a newborn babe, the joy of one simple blossom, Life You Are Too Wonderful To Grasp, &c. For me—and I’ll keep repeating it doggedly till I die, till I fall over on my ungrateful nihilistic face and am too weak to say it: better never born, than born into this cesspool. Sinkhole of hospital beds, coffins, and broken hearts. No release, no appeal, no “do-overs” to employ a favored phrase of Xandra’s, no way forward but age and loss, and no way out but death.
”
”
Donna Tartt (The Goldfinch)
“
C’est d’abord à ton pays de tenir, envers toi, un certain nombre d’engagements. Que tu y sois considéré comme un citoyen à part entière, que tu n’y subisses ni oppression, ni discrimination, ni privations indues. Ton pays et ses dirigeants ont l’obligation de t’assurer cela ; sinon, tu ne leur dois rien. Ni attachement au sol, ni salut au drapeau. Le pays où tu peux vivre la tête haute, tu lui donnes tout, tu lui sacrifies tout, même ta propre vie ; celui où tu dois vivre la tête basse, tu ne lui donnes rien. Qu’il s’agisse de ton pays d’accueil ou de ton pays d’origine. La magnanimité appelle la magnanimité, l’indifférence appelle l’indifférence, et le mépris appelle le mépris. Telle est la charte des êtres libres et, pour ma part, je n’en reconnais aucune autre.
”
”
Amin Maalouf (The Disoriented)
“
Pages later- hearing and exposed- Whitman starts to write about all the travel he can do by imagining, and lists all the places he can visit while loafing on the grass. "My palms cover continents," he writes.
I kept thinking about maps, like the way sometimes when I was kid and I would look at atlases, and just the looking was kind of like being somewhere else. This is what I had to do.I had to hear and imagine my way into her map.
But hadn't I been trying to do that? I looked up at the maps above my computer. I had tried to plot her possible travels, but just as the grass stood for too much so Margo stood for too much. It seemed impossible to pin her down with maps. She was too small and the space covered by the maps too big. They were more than a waste of time- they were the physical representation of the total fruitlessness of all of it, my absolute inability to develop the kinds of palms that cover continents, to have the kind of mind that correctly imagines.
”
”
John Green (Paper Towns)
“
E assim é numa cultura consumista como a nossa, que favorece o produto pronto para uso imediato, o prazer passageiro, a satisfação instantânea, resultados que não exijam esforços prolongados, receitas testadas, garantias de seguro total e devolução do dinheiro. A promessa de aprender a arte de amar é a oferta (falsa, enganosa, mas que se deseja ardentemente que seja verdadeira) de construir a “experiência amorosa” à semelhança de outras mercadorias, que fascinam e seduzem exibindo todas
essas características e prometem desejo sem ansiedade, esforço sem suor e resultados sem esforço. Sem humildade e coragem não há amor. Essas duas qualidades são exigidas, em escalas enormes e contínuas, quando se ingressa numa terra inexplorada e não-mapeada. E é a esse território que o amor conduz ao se instalar entre dois ou mais seres humanos.
”
”
Zygmunt Bauman (Liquid Love: On the Frailty of Human Bonds)
“
J’ai arpenté les galeries sans fin des grandes bibliothèque, les rues de cette ville qui fût la nôtre, celle où nous partagions presque tous nos souvenirs depuis l’enfance. Hier, j’ai marché le long des quais, sur les pavés du marché à ciel ouvert que tu aimais tant. Je me suis arrêté par-ci par-là, il me semblait que tu m’accompagnais, et puis je suis revenu dans ce petit bar près du port, comme chaque vendredi. Te souviendras-tu ?
Je ne sais pas où tu es. Je ne sais pas si tout ce que nous avons vécu avait un sens, si la vérité existe, mais si tu trouves ce petit mot un jour, alors tu sauras que j’ai tenu ma promesse, celle que je t’ai faite.
A mon tour de te demander quelque chose, tu me le dois bien. Oublie ce que je viens d’écrire, en amitié on ne doit rien. Mais voici néanmoins ma requête : Dis-lui, dis-lui que quelque part sur cette terre, loin de vous, de votre temps, j’ai arpenté les mêmes rues, ri avec toi autour des mêmes tables, et puisque les pierres demeurent, dis-lui que chacune de celles où nous avons posé nos mais et nos regards contient à jamais une part de notre histoire. Dis-lui, que j’étais ton ami, que tu étais mon frère, peut-être mieux encore puisque nous nous étions choisis, dis-lui que rien n’a jamais pu nous séparer, même votre départ si soudain.
”
”
Marc Levy (La prochaine fois)
“
Taking a deep breath and trying not to reveal my sudden feeling of inadequacy, I was about to come back with a counter offer when a knock on the window startled me and I did what I always do…I squeaked, which Tristan thought was pretty hilarious. And for whatever reason, that embarrassed me. Nooo, not telling a guy I’d need gum in order to give him a blowjob, or being more than half-naked with a guy and almost having sex for the time, nor sitting on said guy’s lap while he has an obvious erection…no, none of that embarrasses me. Nope, squeaking like a timid mouse in front of him…that’s what turns my face bright red. I’m tellin’ ya, I have issues.
”
”
Jenn Cooksey (Shark Bait (Grab Your Pole, #1))
“
O que é sensível tem de morrer pelo fogo, qual borboleta frágil da noite. E é por isso, diz Erika Kohut, que estes dois seres doentes à mais alta escala, isto é, Schumann e Schubert, irmanados pela partilha do mesmo prefixo, são os que têm um lugar mais próximo do meu coração dilacerado. Não o Schumann a quem já todos os pensamentos desertaram, mas o Schumann, mesmo mesmo antes disso ter acontecido! Uma unha negra antes disso! Ele já adivinha a deserção do seu espírito, já sofre com isso até aos seus vasos mais capilares, despede-se já da sua vida consciente, embrenhando-se pelos coros dos anjos e dos demónios, segura-se, porém, mais uma última vez, não mais possuidor da sua total consciência. Ainda um perscrutar nostálgico mais, o luto pela perda do bem mais precioso: ele próprio. A fase em que ainda se sabe o que em si próprio se perde, antes de renunciar por completo.
”
”
Elfriede Jelinek (The Piano Teacher)
“
I withdrew from active work among deficients, and began a more thorough study of the works of Itard and Séguin. I felt the need of meditation. I did a thing which I had not done before, and which perhaps few students have been willing to do,—I translated into Italian and copied out with my own hand, the writings of these men, from beginning to end, making for myself books as the old Benedictines used to do before the diffusion of printing.
”
”
Maria Montessori (The Montessori Method Scientific Pedagogy as Applied to Child Education in 'The Children's Houses' with Additions and Revisions by the Author)
“
Em todo amor há pelo menos dois seres, cada qual a grande incógnita na equação do outro. É isso que faz o amor parecer um capricho do destino – aquele futuro estranho e misterioso, impossível de ser descrito antecipadamente, que deve ser realizado ou protelado, acelerado ou interrompido. Amar significa abrir-se ao destino, a mais sublime de todas as condições humanas, em que o medo se funde ao regozijo num amálgama irreversível.
Abrir-se ao destino significa, em última instância, admitir a liberdade no ser:
aquela liberdade que se incorpora no Outro, o companheiro no amor. “A satisfação no amor individual não pode ser atingida sem a humildade, a coragem, a fé e a disciplina verdadeiras”, afirma Erich Fromm – apenas para acrescentar adiante, com tristeza, que em “uma cultura na qual são raras essas qualidades, atingir a capacidade de amar será sempre, necessariamente, uma rara conquista”.
”
”
Zygmunt Bauman (Liquid Love: On the Frailty of Human Bonds)
“
Why a flower had become that, I had no idea. Something about flowers always made me think about the reproductive system.The scent of a rose—and any other flower—was like stuffing your nose into a vagina. What attracts bees to the aroma is the very reason flowers pollinate and continue to flourish. Smelling a flower was the equivalent to sniffing its reproductive organs.I shrugged and plucked the flower from its vase, pinning it to my lapel. This’ll do. I feel like such a pussy.
”
”
Amalie Silver (Word Play)
“
Nos dias de hoje, ainda me acontece encontrar Musyne, casualmente, a cada dois anos ou quase, tal como a maioria das criaturas que no passado conhecemos muito bem. É o prazo de que precisamos, dois anos, para nos darmos conta, com uma só olhada, mas essa aí inenganável, como o instinto, das feiuras que um rosto, ainda que delicioso em seu tempo, acumulou.
Ficamos como que hesitantes um instante à sua frente, e depois findamos por aceitá-lo tal como ele ficou, o rosto, com essa desarmonia crescente, abjeta, de todo o conjunto. Temos de dizer sim a essa cuidadosa e lenta caricatura burilada por dois anos. Aceitar o tempo, esse quadro de nós. Podemos então dizer que nos reconhecemos inteiramente (como uma nota de dinheiro estrangeira que hesitamos em pegar à primeira vista), que não nos enganamos de caminho, que de fato seguimos a verdadeira estrada, sem nos termos consertado, a infalível estrada durante mais dois anos, a estrada da podridão. E é só isso.
”
”
Louis-Ferdinand Céline (Journey to the End of the Night)
“
One last dance.
We’re both quiet. It’s not over yet. We still have the whole summer ahead. But high school, the two of us here together, Lara Jean and Peter as we are today, that part is done. We’ll never be here exactly like this again.
I’m wondering if he’s feeling sad too, and then he whispers, “Check out Gabe over there trying to casually rest his hand on Keisha’s butt.”
He turns me slightly so I can see. Gabe’s hand is indeed hovering at Keisha Wood’s lower back/butt area, like an indecisive butterfly looking for a landing spot. I giggle. This is why I like Peter so much. He sees things I don’t see.
“I know what our song should be,” he says.
“What?”
And then, like magic, Al Green’s voice fills the hotel ballroom. “Let’s Stay Together.”
“You made them play this,” I accuse. I’m tearing up a little bit.
He grins. “It’s fate.”
Whatever you want to do…is all right with me-ee-ee.
Peter takes my hand and puts it on his heart. “Let’s, let’s stay together,” he sings. His voice is clear and true, everything I love about him.
”
”
Jenny Han (Always and Forever, Lara Jean (To All the Boys I've Loved Before, #3))
“
Because, here’s the truth: life is catastrophe. The basic fact of existence—of walking around trying to feed ourselves and find friends and whatever else we do—is catastrophe. Forget all this ridiculous ‘Our Town’ nonsense everyone talks: the miracle of a newborn babe, the joy of one simple blossom, Life You Are Too Wonderful To Grasp, &c. For me—and I’ll keep repeating it doggedly till I die, till I fall over on my ungrateful nihilistic face and am too weak to say it: better never born, than born into this cesspool. Sinkhole of hospital beds, coffins, and broken hearts. No release, no appeal, no “do-overs” to employ a favored phrase of Xandra’s, no way forward but age and loss, and no way out but death. [“Complaints bureau!” I remember Boris grousing as a child, one afternoon at his house when we had got off on the vaguely metaphysical subject of our mothers: why they—angels, goddesses—had to die? while our awful fathers thrived, and boozed, and sprawled, and muddled on, and continued to stumble about and wreak havoc, in seemingly indefatigable health? “They took the wrong ones! Mistake was made! Everything is unfair! Who do we complain to, in this shitty place? Who is in charge here?”] And—maybe it’s ridiculous to go on in this vein, although it doesn’t matter since no one’s ever going to see this—but does it make any sense at all to know that it ends badly for all of us, even the happiest of us, and that we all lose everything that matters in the end—and yet to know as well, despite all this, as cruelly as the game is stacked, that it’s possible to play it with a kind of joy?
”
”
Donna Tartt (The Goldfinch)
“
Por outro lado, quando você se sentir tentado a não se incomodar com os problemas de alguém porque eles "não lhe dizem respeito", lembre-se de que, apesar de essa pessoa ser diferente de você, ela faz parte do mesmo organismo. Se esquecer esse fato, você se tornará um individualista. Se, por outro lado, esquecer que ela é um órgão diferente, quiser suprimir as diferenças e fazer todas as pessoas iguais, tornar-se-á um totalitário. O cristão não deve ser nem uma coisa nem outra. Sinto o forte desejo de lhe dizer — e acho que você sente a mesma coisa — qual dos dois erros é o pior. Essa é a estratégia do diabo para nos pegar. Ele sempre envia ao mundo erros aos pares — pares de opostos. E sempre nos estimula a desperdiçar um tempo precioso na tentativa de adivinhar qual deles é o pior. Sabe por quê? Ele usa o fato de você abominar um deles para levá-lo aos poucos a cair no extremo oposto; Mas não nos deixemos enganar. Temos de manter os olhos fixos em nosso objetivo, que está bem à nossa frente, e passar reto no meio de ambos os erros. Nem um nem outro nos interessam.
”
”
C.S. Lewis (Mere Christianity)
“
Cea mai minunată femeie din lume este cea care te iubeşte cu adevărat şi pe care-o iubeşti cu adevărat. Nimic altceva nu contează. Odată, pe vremea liceului, umblam pe bulevard cu un prieten, doi puşti zăluzi şi frustraţi care dădeau note «gagicilor» şi vorbeau cu atât mai scabros cu cât erau, de fapt, mai inocenţi erotic. Ce fund are una, ce balcoane are alta... Femeile nu erau nimic altceva pentru noi decât nişte obiecte de lux, ca automobilele lustruite din vitrinele magazinelor «Volvo» sau «Maserati»: nu ne imaginam cu adevărat că vom avea şi noi una vreodată. Prin dreptul cinematografului Patria am zărit o tipă trăznitoare. Am rămas înlemniţi: ce pulpe în ciorapi de plasă neagră, ce fund rotund şi ce mijloc subţire, ce ţoale pe ea, ce plete de sârmă roşie, răsucită în mii de feluri... Ne-am învârtit în jurul ei ca s-o vedem şi din faţă: cum putea avea aşa pereche de ţâţe, aşa de perfecte cum numai în albumele de artă — care pe-atunci ne ţineau loc de Penthouse—mai văzuserăm? Pentru cine era o astfel de fiinţă, cum putea fi o noapte de sex cu ea? Până la urmă ne-am aşezat la coadă la bilete, fără s-o scăpăm din ochi şi fără să-ncetăm comentariile. Când, îl auzim pe unul, un tip destul de jegos care stătea şi el la coadă, mâncând seminţe, înaintea noastră: «E bună paraşuta asta, nu? V-ar place şi vouă, ciutanilor... Da' ascultaţi-mă pe mine, c-am fumat destule ca ea: cât o vedeţi de futeşă, să ştiţi că e pe undeva un bărbat sătul de ea până peste cap! Poa'să fie cea mai mişto din lume, poa'să fie şi Brijibardo, că tot i-e drag vreunuia de ea ca mie de nevastă-mea...» Am fost mult mai şocat de remarcile astea decât mi-aş fi imaginat. Cum să te plictiseşti de frumuseţea însăşi, de neatins şi de neconceput? De cea pentru care ţi-ai da şi pielea de pe tine? Ce ar putea dori un bărbat mai mult decât să-şi poată trece braţul în jurul mijlocului ei, să poată privi minute-n şir în ochii ei, să o întindă încetişor pe pat... Să o scoată din învelişul ei de dantelă mătăsoasă... De-aici încolo imaginaţia mea se bloca, nu-mi puteam închipui cum e să faci dragoste. De câte ori mă gândeam cum ar fi, vedeam doar un ocean roz care se răsuceşte asupra ta şi te sufocă... Am cunoscut apoi femei reale, femei imaginare, femei din vis, femei din cărţi, femei din reclame, femei din filme, femei din videoclipuri. Femei din revistele porno. Fiecare altfel şi fiecare cu altceva de oferit. M-am îndrăgostit de câteva şi de fiecare dată a fost la fel: primul semn că aş putea-o iubi a fost mereu că nu m-am putut gândi, văzând-o, «cât de futeşă e». Chiar dacă era. Bărbaţii au creierul impregnat de hormoni. Nici cel mai distins intelectual nu e altfel, până şi el, la orice vârstă, îşi imaginează cum ar face-o cu fata plictisită, necunoscută, de lângă el. Dar când cunoşti cea mai minunată femeie din lume, care e cea pe care o poţi iubi, semnul este, trebuie să fie, că nici pulpele, nici «balcoanele» nu se mai văd, de parcă hormonii sexului şi-ai agresivităţii s-ar retrage din creierul tău tumefiat şi l-ar lăsa inocent ca un creier de copil şi translucid ca o corniţă de melc. Facem sex cu un creier de bărbat, dar iubim cu unul de copil, încrezător, dependent, dornic de a da şi a primi afecţiune. Femeile minunate din viaţa mea, toate cele pe care le-am iubit cu adevărat şi care-au răspuns cu dragoste dragostei mele, au fost într-un fel necorporale, au fost bucurie pură, nevroză pură, experienţă pură. Senzualitatea, uneori dusă până foarte departe, nu a fost decât un ingredient într-o aventură complexă şi epuizantă a minţii. Pentru mine nu există, deci, «cea mai minunată» în sensul de 90-60-90, nici în cel de blondă, brună sau roşcată, înaltă sau minionă, vânzătoare sau poetă. Cea mai minunată este cea cu care am putut avea un copil virtual numit «cuplul nostru», «dragostea noastră».
”
”
Mircea Cărtărescu (De ce iubim femeile)
“
Os romances nunca serão totalmente imaginários nem totalmente reais. Ler um romance é confrontar-se tanto com a imaginação do autor quanto com o mundo real cuja superfície arranhamos com uma curiosidade tão inquieta. Quando nos refugiamos num canto, nos deitamos numa cama, nos estendemos num divã com um romance nas mãos, nossa imaginação passa a trafegar o tempo entre o mundo daquele romance e o mundo no qual ainda vivemos. O romance em nossas mãos pode nos levar a um outro mundo onde nunca estivemos, que nunca vimos ou de que nunca tivemos notícia. Ou pode nos levar até as profundezas ocultas de um personagem que, na superfície, parece semelhante às pessoas que conhecemos melhor. Estou chamando atenção para cada uma dessas possibilidades isoladas porque há uma visão que acalento de tempos em tempos que abarca os dois extremos. Às vezes tento conjurar, um a um, uma multidão de leitores recolhidos num canto e aninhados em suas poltronas com um romance nas mãos; e também tento imaginar a geografia de sua vida cotidiana. E então, diante dos meus olhos, milhares, dezenas de milhares de leitores vão tomando forma, distribuídos por todas as ruas da cidade, enquanto eles lêem, sonham os sonhos do autor, imaginam a existência dos seus heróis e vêem o seu mundo. E então, agora, esses leitores, como o próprio autor, acabam tentando imaginar o outro; eles também se põem no lugar de outra pessoa. E são esses os momentos em que sentimos a presença da humanidade, da compaixão, da tolerância, da piedade e do amor no nosso coração: porque a grande literatura não se dirige à nossa capacidade de julgamento, e sim à nossa capacidade de nos colocarmos no lugar do outro.
”
”
Orhan Pamuk
“
Num dia frio de inverno, alguns porcos-espinhos resolveram se aglomerar bem próximos uns dos outros para proteger-se do frio com o calor recíproco. No entanto, logo sentiram também os espinhos recíprocos, que os obrigaram a se afastar novamente uns dos outros. Quando então a necessidade de se esquentar voltou a aproximá-los, o segundo mal se repetiu, de modo que ficaram oscilando de um lado para o outro entre os dois sofrimentos, até encontrarem uma distância adequada em que pudessem se manter da melhor forma possível. Sendo assim, a necessidade da sociedade, que nasce do vazio e da monotonia do próprio íntimo, aproxima os homens uns dos outros. No entanto, suas inúmeras características repulsivas e seus erros insuportáveis voltam a afastá-los.A distância intermediária que, por fim, conseguem encontrar e que possibilita uma coexistência está na cortesia e nas boas maneiras. Àquele que não mantém essa distância, diz-se na Inglaterra: keep your distance! Com ela, a necessidade de calor recíproco é satisfeita de modo incompleto, porém não se sentem os espinhos alheios. Entretanto, quem possui muito calor interno prefere renunciar à sociedade para não provocar nem receber achaques.
”
”
Arthur Schopenhauer
“
Până la urmă orice relație este, de fapt, un joc. Un joc al puterii, al dominației și al psihologiei. Fiecare mutare pe care o faci, va avea o consecință.”
“Să faci pe cineva să te vrea, să faci pe cineva să te dorească, să faci pe cineva să se simtă dependent de tine, atunci ești câștigător. Dacă tu simți toate chestiile astea, pierzi jocul."
“Ideea este că în orice fel de relație inter-umană, cei doi se folosesc unul de celălalt pentru câștiguri diferite. În sensul că nimeni nu face un lucru total dezinteresat și, la o privire mai atentă, are ceva de câștigat: poate fi încredere în sine, alimentarea orgoliului sau a ego-ului, plăcere carnală sau alte chestii. “
“Putea fi vorba despre propria ei validare în fața ei, simțindu-se poate părăsită și nedorită, așa cum vă simțiți toate când terminați o relație, putea fi vorba despre detașare și schimbare a peisajului, așa cum vă doriți toate când terminați o relație sau putea fi vorba pur și simplu de o partidă de sex ruptă din rai (sau din iad, în ceea ce ne privea pe noi doi), așa cum vă doriți toate când terminați o relație.”
“Oamenii sunt ca rechinii: dacă văd urme de răni sângerânde, sar pe tine, deci e mai bine să le ții doar pentru tine. Plângi, suferă, fii trist, dar la tine în cameră. Când ieși în oraș, nu lăsa pe nimeni să vadă ce se petrece cu adevărat în inima ta.
”
”
Andrei Ciobanu (Suge-o, Ramona!)
“
Il y a quelqu'un que je n'ai encore jamais eu envie de tuer.
C'est toi.
Tu peux marcher dans les rues, tu peux boire et marcher dans les rues, je ne te tuerai pas.
N'aie pas peur. La ville est sans danger. Le seul danger dans la ville, c'est moi.
Je marche, je marche dans les rues, je tue.
Mais toi, tu n'as rien à craindre.
Si je te suis, c'est parce que j'aime le rythme de tes pas. Tu titubes. C'est beau. On pourrait dire que tu boites. Et que tu es bossu. Tu ne l'es pas vraiment. De temps en temps tu te redresses, et tu marches droit. Mais moi, je t'aime dans les heures avancées de la nuit, quand tu es faible, quand tu trébuches, quand tu te voûtes.
Je te suis, tu trembles. De froid ou de peur. Il fait chaud pourtant.
Jamais, presque jamais, peut-être jamais il n'avait fait si chaud dans notre ville.
Et de quoi pourrais-tu avoir peur?
De moi?
Je ne suis pas ton ennemi. Je t'aime.
Et personne d'autre ne pourrait te faire du mal.
N'aie pas peur. je suis là. Je te protège.
Pourtant, je souffre aussi.
Mes larmes - grosses gouttes de pluie - me coulent sur le visage. La nuit me voile. La lune m'éclaire. Les nuages me cachent. Le vent me déchire. J'ai une sorte de tendresse pour toi. Cela m'arrive parfois. Tres rarement.
Pourquoi pour toi? Je n'en sais rien.
Je veux te suivre très loin, partout, longtemps.
Je veux te voir souffrir encore plus.
Je veux que tu en aies assez de tout le reste.
Je veux que tu viennes me supplier de te prendre.
Je veux que tu me désires. Que tu aies envie de moi, que tu m'aimes, que tu m'appelles.
Alors, je te prendrai dans mes bras, je te serrerai sur mon coeur, tu seras mon enfant, mon amant, mon amour.
Je t'emporterai.
Tu avais peur de naître, et maintenant tu as peur de mourir.
Tu as peur de tout.
Il ne faut pas avoir peur.
Il y a simplement une grande roue qui tourne. Elle s'appelle Éternité.
C'est moi qui fais tourner la grande roue.
Tu ne dois pas avoir peur de moi.
Ni de la grande roue.
La seule chose qui puisse faire peur, qui puisse faire mal, c'est la vie, et tu la connais déjà.
”
”
Ágota Kristóf
“
In Europa, intre 1911 si 1913, s-au produs doua miscari disidente ale psihanalizei, miscari inaugurate de persoane care pana atunci jucasera un rol de baza in tanara stiinta: Alfred si C. G. Jung. Aceste miscari pareau foarte periculoase si castigasera repede un mare numar de partizani. Ele nu trebuiau, totusi, prin forta lor, sa fie resimtite ca niste socuri furnizate psihanalizei, chiar daca nu se mai nega materialul faptic, ci permiteau, ceea ce era ademenitor, eliberarea de rezultate. Jung a incercat o transpunere a faptelor analitice intr-un mod abstract, impersonal, fara sa tina cont de istoria individului, modalitate prin care el spera sa indeparteze recunoasterea sexualitatii infantile si a complexului lui Oedip, ca si necesitatea de a analiza copilaria. Adler parea sa se indeparteze si mai mult de psihanaliza, respingand total importanta sexualitatii. Critica a fost ingaduitoare cu cele doua miscari (pentru cei doi «eretici»), eu neputand sa obtin mai mult decat sa-i fac pe Adler si pe Jung sa renunte sa-si numeasca doctrinele «psihanaliza». Se poate astazi constata, la capatul a zece ani, ca cele doua tentative au trecut pe langa psihanaliza fara sa o atinga.
Este suficient sa spun ca in fata celor care m-au parasit ca Jung, Adler, Stekel sau alti cativa, se gaseste un mare numar de cercetatori ca Abraham, Eitingon, Ferenczi, Rank, Jones, Brill, Sachs, pastorul Pfister, van Emden, Reik, care de aproape 15 ani mi-au ramas fideli colaboratori, de majoritatea legandu-ma o prietenie pe care nimic n-a tulburat-o. N-am numit aici decat pe cei mai vechi dintre elevii mei, cei care si-au facut deja un nume in literatura psihanalitica; amintirea altor nume nu implica mai putin respect, si tocmai printre cei tineri si printre cei care au venit la mine mai tarziu se gasesc talente care ne dau mari sperante. Dar trebuie sa spun in avantajul meu ca un om dominat de intoleranta si de aroganta perfectiunii nu s-ar fi putut inconjura de o astfel de legiune de personalitati cu o inteligenta superioara, mai ales cand nu are sa le ofere atractii de ordin practic.
”
”
Sigmund Freud (مسائل في مزاولة التحليل النفسي)
“
Era uma vez um pássaro. Adornado com um par de asas perfeitas e plumas reluzentes, coloridas e maravilhosas. Enfim, um animal feito para voar livre e solto no céu, e alegrar quem o observasse.
Um dia, uma mulher viu o pássaro e apaixonou-se por ele. Ficou a olhar o seu voo com a boca aberta de espanto, o coração batendo mais rapidamente, os olhos brilhando de emoção. Convidou-o para voar com ela, e os dois viajaram pelo céu em completa harmonia. Ela admirava, venerava, celebrava o pássaro.
Mas então pensou: talvez ele queira conhecer algumas montanhas distantes! E a mulher sentiu medo. Medo de nunca mais sentir aquilo com outro pássaro. E sentiu inveja, inveja da capacidade de voar do pássaro.
E sentiu-se sozinha.
E pensou: “vou montar uma armadilha. Da próxima vez que o pássaro surgir, ele não partirá mais.”
O pássaro, que também estava apaixonado, voltou no dia seguinte, caiu na armadilha, e foi preso na gaiola.
Todos os dias ela olhava o pássaro. Ali estava o objecto da sua paixão, e ela mostrava-o ás suas amigas, que comentavam: “Mas tu és uma pessoa que tem tudo.” Entretanto, uma estranha transformação começou a processar-se: como tinha o pássaro, e já não precisava de o conquistar, foi perdendo o interesse. O pássaro sem puder voar e exprimir o sentido da sua vida, foi definhando, perdendo o brilho, ficou feio – e a mulher já não lhe prestava atenção, apenas prestava atenção á maneira como o alimentava e como cuidava da sua gaiola.
Um belo dia o pássaro morreu. Ela ficou profundamente triste, e passava a vida a pensar nele. Mas não se lembrava da gaiola, recordava apenas o dia em que o vira pela primeira vez, voando contente entre as nuvens.
Se ela se observasse a si mesma, descobriria que aquilo que a emocionava tanto no pássaro era a sua liberdade, a energia das asas em movimento, não o seu corpo físico.
Sem o pássaro a sua vida também perdeu o sentido, e a morte veio bater á sua porta. “Por que vieste?” perguntou á morte. “Para que possas voar de novo com ele nos céus”, respondeu a morte. “Se o tivesses deixado partir e voltar sempre, amá-lo-ias e admirá-lo-ias ainda mais; porém, agora precisas de mim para puderes encontrá-lo de novo.
”
”
Paulo Coelho (Eleven Minutes)
“
É no coração que morremos. É aí que a morte habita.
Nem sempre nos damos conta que a carregamos connosco, mas, desde que somos vida, ela segue-nos de perto. Enquanto não somos tomados pela nossa, vamos assistindo e sentindo, em ritmo crescente ao longo da vida, às mortes de quem nos é querido. A morte de um amigo é como uma amputação: perdemos uma parte de nós; uma fonte de amor; alguém que dava sentido à nossa existência... porque despertava o amor em nós.
Mas não há sabedoria alguma, cultura ou religião, que não parta do princípio de que a realidade é composta por dois mundos: um, a que temos acesso direto e, outro, que não passa pelos sentidos, a ele se chega através do coração. Contudo, o visível e o invisível misturam-se de forma misteriosa, ao ponto de se confundirem e, como alguns chegam a compreender, não serem já dois mundos, mas um só.
A Morte que Trazemos no Coração
Só as pessoas que amamos morrem. Só a sua morte é absoluta separação. Os estranhos, com vidas com as quais não nos cruzamos, não morrem, porque, para nós, de facto, não chegam sequer a ser.
Só as pessoas que amamos não morrem. O Amor é mais forte do que a morte. O sofrimento que se sente é a prova de uma união que subsiste, agora com uma outra forma, composta apenas de... Amor. Dói, muito. Mas com a ajuda dos que partem acabamos por sentir que, afinal, não fomos separados para sempre...
O Amor faz com que a nossa vida continue a ter sentido. A partida dos que foram antes de nós ensina-nos a viver melhor, de forma mais séria, mais profunda, de uma forma, inequivocamente, mais autêntica.
”
”
José Luís Nunes Martins
“
Dacă te uiți la un tablou din 1645, știi sigur despre ce este vorba. Stăpânul cu două slugi a plecat la vânătoare și a prins un mistreț. Sau cum era Monet, nuferi, frate, pe tot peretele! Frumos, relaxant. Acum, dacă îi spui luiDamien Hirst: Bă, am fost la vânătoare cu doi angajați, și am omorât un mistreț. Reprezintă cumva treaba asta! te trezești la Tate cu juma de inimă de porc înșirată pe jos, podeaua plină de sânge în care au rămas urmele de la trei perechi de pantofi diferite, iar pe fundal se aude repetat înregistrarea momentului înjunghierii unui porc. Asta e diferența majoră, cred. Arta ălora de acum o mie de ani o înțelegeau și artiștii, și privitorii. Mai mult, arta ălora de atunci bucura ochiul și atunci, și în zilele noastre. Arta ăstora de acum nu sunt convins că o înțeleg nici măcar artiștii înșiși. Știu că există tot felul de simboluri ascunse în mii de tablouri de acum sute de ani, dar ideea de bază, tabloul cu femeie privind pe fereastră, să zicem, o înțelegi. Mie majoritatea artiștilor contemporani mi se par niște închipuiți. Fac ceva și apoi se apucă să îi dea înțelesuri foarte profunde și abstracte. Când, de fapt, înțelesul ar fi trebuit să îi inspire. Dacă în 1500 femeia se uita pe fereastră ca să vadă peisajul, în 2013 femeia se uită pe fereastră pentru că ea contemplează sinuciderea, ea ar vrea să sară pe geam în momentul picturii în urma unei traume ascunse din copilărie, redeclanșate de imaginea și zgomotele cutremurătoare scoase de doua pisici care se împrechează în fața casei ei. De aceea artistul a ales să semneze cu o lăbuță de pisică. Să mori tu!
”
”
Adrian Teleşpan (Cimitirul)
“
Brianna olhou para seu relógio, ainda surpresa em vê-lo ali. Ainda faltava meia hora. Se pudessem evitar derramamento de sangue até...
Um grito lancinante vindo de cima e ela fez uma careta. A ajudante, menos preparada, deixou cair sua prancheta de anotações com um gritinho.
- MAMÃE! - Jem, em tom de queixa.
- O QUE FOI? - ela rugiu em resposta. - Estou OCUPADA!
-Mas mamãe! Mandy me BATEU! -veio o relato indignado do alto da escada. Erguendo os olhos, ela podia ver a parte de cima de sua cabeça, a luz da janela brilhando em seus cabelos.
- É mesmo? Bem...
- Com uma VARINHA!
- Que tipo de...
- De PROPÓSITO!
- Bem, não acho...
- E... - uma pausa antes do desfecho incriminador - ELA NÃO PEDIU DESCULPAS!
O construtor e sua ajudante desistiram de procurar larvas de caruncho para acompanhar a emocionante narrativa, e agora ambos olhavam para Brianna, sem dúvida esperando algum decreto salomônico.
Brianna fechou os olhos por um instante.
- MANDY - ela berrou. - Peça desculpas!
- Não! - veio uma recusa estridente de cima.
- Sim, tem que pedir! - veio a voz de Jem, seguida de ruídos de luta.
Brianna dirigiu-se às escadas, com um olhar assassino. Assim que botou o pé no degrau, Jem emitiu um grito agudo.
- Ela me MORDEU!
- Jeremiah Mackenzie, nem PENSE em devolver a mordida! - gritou. - Vocês dois, parem com isso agora mesmo!
Jem enfiou uma cabeça desgrenhada pelo corrimão, os cabelos arrepiados. Usava uma brilhante sombra azul nos olhos e alguém aplicara batom cor-de-rosa em uma forma tosca de boca de uma orelha à outra.
- Ela é uma pestinha - ele informou furiosamente aos fascinados espectadores embaixo. - Meu avô disse.
”
”
Diana Gabaldon (A Breath of Snow and Ashes (Outlander, #6))
“
Nu m-am gândit niciodată serios să am de-a face cu o prostituată. Nu vreau să par ipocrit. Sunt un bărbat ca oricare altul. Nivelul de hormoni androgeni din sângele meu este de zece ori mai ridicat decât în sângele unei femei. Creierul meu este scăldat în hormoni sexuali. Simt de multe ori din plin neliniştea erotică pură, mă excită de multe ori o necunoscută dintr-un autobuz, mă rătăcesc adesea în labirintul fanteziilor violente şi-ntunecate, populate tocmai de asemenea obiecte sexuale, total aservite voinţei mele. Pornografia nu mă dezgustă întotdeauna — îmi asum ca bărbat zecile de mii de site-uri de pe internet şi sutele de reviste pe care nici o femeie nu le-ar cumpăra — şi sunt momente când am o nevoie imperioasă de imagini orgiastice. Cu toate acestea, am regretat de câte ori am făcut dragoste cu o femeie străină şi indiferentă, şi pentru nimic în lume n-aş face dragoste cu o prostituată. Nu pentru că riscurile sunt mari şi nici pentru că fidelitatea nu mi-o permite. Cred, pur şi simplu, că sexul însoţit de intimitate este mai bun decât cel fără intimitate. Intenţionat nu vorbesc despre dragoste, deşi până la urmă despre asta e vorba. Dragostea ca sentiment este uneori un inhibitor al sexualităţii, iar fidelitatea devine greu de suportat în pat. Sexul implică o profundă îngustare a conştiinţei, o coborâre adânc sub convenţiile sociale şi etice, o eliberare de tabu-uri, de dezgust, o căutare a plăcerii în interzis şi perversiune. Dragostea, cu puternica ei componentă culturală, tinde şi ea să fie înlăturată în cele mai intense momente ale actului sexual, ca parte a carapacei cerebrale ce ne acoperă nuditatea; în multe cupluri fantezia depersonalizării partenerilor, a uitării legăturii dintre ei, intensifică plăcerea erotică. Cu toate acestea, ceva din această legătură psihică dintr-un cuplu adevărat, numită dragoste, ceva esenţial şi despre care se vorbeşte prea puţin, supravieţuieşte şi celei mai devastatoare dezgoliri simbolice. Este, ca să zic aşa, iubirea intensă dintre două corpuri. Chiar şi când minţile şi personalităţile sunt dizolvate în plăcerea irepresibilă a sexualităţii, intimitatea rămâne şi dă actului acestuia violent şi animalic ceva copilăros, înduioşător, ceva pe care ţi-l aminteşti, după ce ai uitat plăcerea, ca pe adevărata bucurie a acelor ore. Cum nu dau doi bani pe fanteziile puse-n practică (pentru că, concretizate, ele îşi pierd tocmai idealitatea: pot fantaza despre un sex party, de pildă, dar unul real trebuie că e dezamăgitor printr-o mulţime de amănunte concrete), la fel un act sexual în care corpurile nu se cunosc mi se pare ratat de la bun început.
”
”
Mircea Cărtărescu (De ce iubim femeile)
“
This seat taken?" My eyes grazing over the only other occupant, a guy with long glossy dark hair with his head bent over a book.
"It's all yours," he says. And when he lifts his head and smiles,my heart just about leaps from my chest.
It's the boy from my dreams.
The boy from the Rabbit Hole,the gas station,and the cave-sitting before me with those same amazing,icy-blue eues, those same alluring lips I've kissed multiple times-but only in slumber, never in waking life.
I scold my heart to settle,but it doesn't obey.
I admonish myself to sit,to act normal, casual-and I just barely succeed.
Stealing a series of surreptitious looks as I search through my backpack, taking in his square chin,wide generous lips,strong brow,defined cheekbones, and smooth brown skin-the exact same features as Cade.
"You're the new girl,right?" He abandons his book,tilting his head in a way that causes his hair to stream over his shoulder,so glossy and inviting it takes all of my will not to lean across the table and touch it.
I nod in reply,or at least I think I do.I can't be too sure.I'm too stricken by his gaze-the way it mirrors mine-trying to determine if he knows me, recognizes me,if he's surprised to find me here.Wishing Paloma had better prepared me-focused more on him and less on his brother.
I force my gaze from his.Bang my knee hard against the table as I swivel in my seat.Feeling so odd and unsettled,I wish I'd picked another place to sit, though it's pretty clear no other table would have me.
He buries his smile and returns to the book.Allowing a few minutes to pass,not nearly enough time for me to get a grip on myself,when he looks up and says, "Are you staring at me because you've seen my doppelganer roaming the halls,playing king of the cafeteria? Or because you need to borrow a pencil and you're too shy to ask?"
I clear the lump from my throat, push the words past my lips when I say, "No one's ever accused me of being shy." A statement that,while steeped in truth, stands at direct odds with the way I feel now,sitting so close to him. "So I guess it's your twin-or doppelganer,as you say." I keep my voice light, as though I'm not at all affected by his presence,but the trill note at the end gives me away.Every part of me now vibrating with the most intense surge of energy-like I've been plugged into the wall and switched on-and it's all I can do to keep from grabbing hold of his shirt, demanding to know if he dreamed the dreams too.
He nods,allowing an easy,cool smile to widen his lips. "We're identical," he says. "As I'm sure you've guessed. Though it's easy enough to tell us apart. For one thing,he keeps his hair short.For another-"
"The eyes-" I blurt,regretting the words the instant they're out.From the look on his face,he has no idea what I'm talking about. "Yours are...kinder." My cheeks burn so hot I force myself to look away,as words of reproach stampede my brain.
Why am I acting like such an inept loser? Why do I insist on embarrassing myself-in front of him-of all people?
I have to pull it together.I have to remember who I am-what I am-and what I was born to do.Which is basically to crush him and his kind-or,at the very least,to temper the damage they do.
”
”
Alyson Noel (Fated (Soul Seekers, #1))
“
Ian permaneceria na aldeia por alguns dias, para se certificar de que Hiram e o povo de Pássaro estavam de comum acordo. No entanto, Jamie não estava absolutamente certo de que o senso de responsabilidade de Ian fosse sobrepujar seu senso de humor - de certa forma, o senso de humor de Ian tendia para o lado dos índios. Uma palavra da parte de Jamie poderia, portanto, vir a calhar, só por precaução.
- Ele tem mulher - Jamie disse a Pássaro, indicando Hiram com um movimento da cabeça, o qual agora estava empenhado em uma conversa séria com dois dos índios mais velhos. - Acho que ele não gostaria de uma mulher em sua cama. Ele pode ser indelicado com ela, não compreendendo o gesto de cortesia.
- Não se preocupe - Penstemon disse, ouvindo a conversa. Olhou para Hiram e seu lábio curvou-se com desdém. - Ninguém iria querer um filho DELE. Agora, um filho SEU, Matador-de-Urso... - Ela lhe lançou um longo olhar por baixo das pestanas e ele riu, saudando-a com um gesto de respeito.
Era uma noite perfeita, fria e revigorante, e a porta foi deixada aberta para que o ar pudesse entrar. A fumaça da fogueira erguia-se reta e branca, fluindo na direção do buraco no teto, seus fantasmas móveis parecendo espíritos ascendendo de alegria.
Todos haviam comido e bebido ao ponto de um agradável estupor, e houve um silêncio momentâneo e uma difusa sensação de paz e felicidade.
- É bom para os homens comerem como irmãos - Hiram observou para Urso-em-Pé, em seu titubeante tsalagi. Ou melhor, tentou. E afinal, Jamie refletiu, sentindo suas costelas rangerem sob a tensão, era realmente uma diferença muito pequena entre "como irmãos" e "seus irmãos".
Urso-em-Pé deu um olhar pensativo a Hiram e afastou-se disfarçadamente para longe dele.
Pássaro observou isso e, após um momento de silêncio, virou-se para Jamie.
- Você é um homem muito engraçado, Matador-de-Urso - ele repetiu, sacudindo a cabeça. - Você venceu.
”
”
Diana Gabaldon (A Breath of Snow and Ashes (Outlander, #6))
“
- Por sorte, esquisitos como ela são raros. Sabemos como podar a maioria deles quando ainda são brotos, no começo. Não se pode construir uma casa sem pregos e madeira. Se você não quiser que se construa uma casa, esconda os pregos e a madeira. Se não quiser um homem politicamente infeliz, não lhe dê os dois lados de uma questão para resolver; dê-lhe apenas um. Melhor ainda, não lhe dê nenhum. Deixe que ele se esqueça de que há uma coisa como a guerra. Se o governo é ineficiente, despótico e ávido por impostos, melhor que ele seja tudo isso do que as pessoas se preocuparem com isso. Paz, Montag. Promova concursos em que vençam as pessoas que se lembrarem da letra das canções mais populares ou dos nomes das capitais dos estados ou de quanto foi a safra de milho do ano anterior. Encha as pessoas com dados incombustíveis, entupa-as tanto com "fatos" que elas se sintam empanzinadas, mas absolutamente "brilhantes" quanto a informações. Assim, elas imaginarão que estão pensando, terão uma sensação de movimento sem sair do lugar. E ficarão felizes, porque fatos dessa ordem não mudam. Não as coloque em terreno movediço, como filosofia ou sociologia, com que comparar suas experiências. Aí reside a melancolia. Todo homem capaz de desmontar um telão de tevê e montá-lo novamente, e a maioria consegue, hoje em dia está mais feliz do que qualquer homem que tenta usar a régua de cálculo, medir e comparar o universo, que simplesmente não será medido ou comparado sem que o homem se sinta bestial e solitário. Eu sei porque já tentei. Para o inferno com isso! Portanto, que venham seus clubes e festas, seus acrobatas e mágicos, seus heróis, carros a jato, motogiroplanos, seu sexo e heroína, tudo o que tenha a ver com reflexo condicionado. Se a peça for ruim, se o filme não disser nada, estimulem-me com o teremim, com muito barulho. Pensarei que estou reagindo à peça, quando se trata apenas de uma reação tátil à vibração. Mas não me importo. Tudo que peço é um passatempo sólido.
”
”
Ray Bradbury (Fahrenheit 451)
“
Augmentez la dose de sports pour chacun, développez l'esprit d'équipe, de compétition, et le besoin de penser est éliminé, non ? Organiser, organisez, super-organisez des super-super-sports. Multipliez les bandes dessinées, les films; l'esprit a de moins en moins d'appétits. L'impatience, les autos-trades sillonnées de foules qui sont ici, là, partout, nulle part. Les réfugiés du volant. Les villes se transforment en auberges routières; les hommes se déplacent comme des nomades suivant les phases de la lune, couchant ce soir dans la chambre où tu dormais à midi et moi la veille. (1re partie)
On vit dans l'immédiat. Seul compte le boulot et après le travail l'embarras du choix en fait de distractions. Pourquoi apprendre quoi que ce soit sinon à presser les boutons, brancher des commutateurs, serrer des vis et des écrous ?
Nous n'avons pas besoin qu'on nous laisse tranquilles. Nous avons besoin d'être sérieusement tracassés de temps à autre. Il y a combien de temps que tu n'as pas été tracassée sérieusement ? Pour une raison importante je veux dire, une raison valable ?
- Tu dois bien comprendre que notre civilisation est si vaste que nous ne pouvons nous permettre d'inquiéter ou de déranger nos minorités. Pose-toi la question toi-même. Que recherchons-nous, par-dessus tout, dans ce pays ? Les gens veulent être heureux, d'accord ? Ne l'as-tu pas entendu répéter toute la vie ? Je veux être heureux, déclare chacun. Eh bien, sont-ils heureux ? Ne veillons-nous pas à ce qu'ils soient toujours en mouvement, toujours distraits ? Nous ne vivons que pour ça, c'est bien ton avis ? Pour le plaisir, pour l'excitation. Et tu dois admettre que notre civilisation fournit l'un et l'autre à satiété.
Si le gouvernement est inefficace, tyrannique, vous écrase d'impôts, peu importe tant que les gens n'en savent rien. La paix, Montag. Instituer des concours dont les prix supposent la mémoire des paroles de chansons à la mode, des noms de capitales d'État ou du nombre de quintaux de maïs récoltés dans l'Iowa l'année précédente. Gavez les hommes de données inoffensives, incombustibles, qu'ils se sentent bourrés de "faits" à éclater, renseignés sur tout. Ensuite, ils s'imagineront qu'ils pensent, ils auront le sentiment du mouvement, tout en piétinant. Et ils seront heureux, parce que les connaissances de ce genre sont immuables. Ne les engagez pas sur des terrains glissants comme la philosophie ou la sociologie à quoi confronter leur expérience. C'est la source de tous les tourments. Tout homme capable de démonter un écran mural de télévision et de le remonter et, de nos jours ils le sont à peu près tous, est bien plus heureux que celui qui essais de mesurer, d'étalonner, de mettre en équations l'univers ce qui ne peut se faire sans que l'homme prenne conscience de son infériorité et de sa solitude.
Nous sommes les joyeux drilles, les boute-en-train, toi, moi et les autres. Nous faisons front contre la marée de ceux qui veulent plonger le monde dans la désolation en suscitant le conflit entre la théorie et la pensée. Nous avons les doigts accrochés au parapet. Tenons bon. Ne laissons pas le torrent de la mélancolie et de la triste philosophie noyer notre monde. Nous comptons sur toi. Je ne crois pas que tu te rendes compte de ton importance, de notre importance pour protéger l'optimisme de notre monde actuel.
”
”
Ray Bradbury (Fahrenheit 451)
“
Cette qualité de la joie n’est-elle pas le fruit le plus précieux de la civilisation qui est nôtre ? Une tyrannie totalitaire pourrait nous satisfaire, elle aussi, dans nos besoins matériels. Mais nous ne sommes pas un bétail à l’engrais. La prospérité et le confort ne sauraient suffire à nous combler. Pour nous qui fûmes élevés dans le culte du respect de l’homme, pèsent lourd les simples rencontres qui se changent parfois en fêtes merveilleuses…
Respect de l’homme ! Respect de l’homme !… Là est la pierre de touche ! Quand le Naziste respecte exclusivement qui lui ressemble, il ne respecte rien que soi-même ; il refuse les contradictions créatrices, ruine tout espoir d’ascension, et fonde pour mille ans, en place d’un homme, le robot d’une termitière. L’ordre pour l’ordre châtre l’homme de son pouvoir essentiel, qui est de transformer et le monde et soi-même. La vie crée l’ordre, mais l’ordre ne crée pas la vie.
Il nous semble, à nous, bien au contraire, que notre ascension n’est pas achevée, que la vérité de demain se nourrit de l’erreur d’hier, et que les contradictions à surmonter sont le terreau même de notre croissance. Nous reconnaissons comme nôtres ceux mêmes qui diffèrent de nous. Mais quelle étrange parenté ! elle se fonde sur l’avenir, non sur le passé. Sur le but, non sur l’origine. Nous sommes l’un pour l’autre des pèlerins qui, le long de chemins divers, peinons vers le même rendez-vous.
Mais voici qu’aujourd’hui le respect de l’homme, condition de notre ascension, est en péril. Les craquements du monde moderne nous ont engagés dans les ténèbres. Les problèmes sont incohérents, les solutions contradictoires. La vérité d’hier est morte, celle de demain est encore à bâtir. Aucune synthèse valable n’est entrevue, et chacun d’entre nous ne détient qu’une parcelle de la vérité. Faute d’évidence qui les impose, les religions politiques font appel à la violence. Et voici qu’à nous diviser sur les méthodes, nous risquons de ne plus reconnaître que nous nous hâtons vers le même but.
Le voyageur qui franchit sa montagne dans la direction d’une étoile, s’il se laisse trop absorber par ses problèmes d’escalade, risque d’oublier quelle étoile le guide. S’il n’agit plus que pour agir, il n’ira nulle part. La chaisière de cathédrale, à se préoccuper trop âprement de la location de ses chaises, risque d’oublier qu’elle sert un dieu. Ainsi, à m’enfermer dans quelque passion partisane, je risque d’oublier qu’une politique n’a de sens qu’à condition d’être au service d’une évidence spirituelle. Nous avons goûté, aux heures de miracle, une certaine qualité des relations humaines : là est pour nous la vérité.
Quelle que soit l’urgence de l’action, il nous est interdit d’oublier, faute de quoi cette action demeurera stérile, la vocation qui doit la commander. Nous voulons fonder le respect de l’homme. Pourquoi nous haïrions-nous à l’intérieur d’un même camp ? Aucun d’entre nous ne détient le monopole de la pureté d’intention. Je puis combattre, au nom de ma route, telle route qu’un autre a choisie. Je puis critiquer les démarches de sa raison. Les démarches de la raison sont incertaines. Mais je dois respecter cet homme, sur le plan de l’Esprit, s’il peine vers la même étoile.
Respect de l’Homme ! Respect de l’Homme !… Si le respect de l’homme est fondé dans le cœur des hommes, les hommes finiront bien par fonder en retour le système social, politique ou économique qui consacrera ce respect. Une civilisation se fonde d’abord dans la substance. Elle est d’abord, dans l’homme, désir aveugle d’une certaine chaleur. L’homme ensuite, d’erreur en erreur, trouve le chemin qui conduit au feu.
”
”
Antoine de Saint-Exupéry (Lettre à un otage)
“
And you're thinking I just tossed out some casual phrase that you've heard from dozens of guys? Or maybe one in particular,who mattered enough to turn you into a cynic?"
At the intensity of his tone she looked up. "Yeah.Something like that.After all, McCord,your reputation precedes you. You're not exactly shy with women. I'm sure you've used plenty of lines like that to get what you want."
His eyes,steady on hers,were hot and fierce.
His voice was equally fierce. "I'll admit that when I first saw you, my initial reaction was purely physical. A healthy combination of testosterone and lust.What guy could look at you and not feel what I felt? You're beautiful, and bright and independent.And did I mention beautiful?"
That brought a smile to her eyes.
"But the more I got to know you,the more I realized you weren't just a pretty package.I started learning that you were someone special.Someone I wanted to treat very carefully."
"And now?"
"I'm still battling lust."
There was that grin,sending an arrow straight through her heart.
"But there's more here.Much more." He stared at her mouth with naked hunger. "I've waited a long time for this,but now I'm going to have to kiss you.And when I do,I can't promise to stop."
She stood very still,heart pounding. "How do you know I'll ask you to?"
"Careful.Because unless you tell me to stop,you have to know where this is heading..."
In reply she stood on tiptoe to brush her mouth to his,stopping his words. Stopping his heart.
He drew in a deep breath and drew her a little away to stare into her eyes. "I hope you meant that."
"With all my heart."
"Thank God." He dragged her against him and covered her lips with his.Inside her mouth he whispered, "Because, baby,I mean this."
She'd waited so long.So long.And it was worth all the time she'd spent waiting and wondering.Here was a man who knew how to kiss a woman and make her feel like the only one in the universe.
This kiss was so hot,so hungry, she felt the rush of desire from the top of her head all the way to her toes.And still it spun on and on until she became lost in it.
He changed the angle of the kiss and took it deeper until Marilee could feel her flesh heating, her bones melting like hot wax.
She wanted to be sensible,to move slowly, but her mind refused to cooperate. With a single kiss her brain had been wiped clear of every thought but one.She wanted this man.Wanted him now.Desperately.
When at last they came up for air, she put a hand to his chest. "I need a minute to catch my breath."
"Okay." A second later he dragged her close. "Time's up."
Her laughter turned into a sigh as he ran nibbling kisses down her throat until the blood was drumming in her temples.
”
”
R.C. Ryan (Montana Destiny (McCords, 2))