Zin Quotes

Saying 'I could have done more,' Zin, is what marks a man as a man and not a God.

Ik heb altijd gehuiverd voor de daad van het beginnen. Voor het eerste woord, de eerste aanraking. De onrust wanneer zich de eerste zin moet vormen, en na de eerste de tweede.

Hij wilde verdwalen met haar, bang zijn met haar, hij wilde elk werkwoord zijn zolang zij maar het onderwerp van de zin was.

De liefde van mijn leven leeft in het verleden. Dat is ondanks de alliteratie een vreselijke zin om te moeten schrijven.

De zin van het bestaan zit in de zorg voor andermans geluk. En die zin is tegelijk het fundament waar we zelf op staan. We zijn op deze aardbol gesmeten, door een reeks van toevalligheden. Het enige wat we kunnen doen is er iets zinvols van maken.

We have solved your situation for you," Tennal announced grandly. "You haven't!" Zin said. "You absolutely haven't!" "We have fucked up the situation," Tennal amended, just as grandly, "in a new and interesting way.

We moesten geduld hebben, hield ik mezelf voor. We moesten geduld hebben en doorstaan wat op ons afkwam. Het had geen zin om weg te lopen voor de pijn, we konden nergens heen. En als het ons te veel werd, moesten we onzichtbaar zijn.

Verhalen geven zin aan het leven.

… En ook’, ging hij verder: ‘ik had er behoefte aan om nog eens alleen te zijn met mezelf. Buiten dit tehuis ligt een wereld waarin je niets anders moet doen dan praten. Praten, praten, praten en nog eens praten. En luisteren of op z’n minst toch doen alsof, naar mensen die praten, praten, praten. En die kriskras door elkaar heen praten, praten, praten. Je hebt familiale en andere verplichtingen, wat vaak weer neerkomt op praten en luisteren, en ik had er gewoon geen zin meer in, in die hele sociale pantomime. Ik wou eindelijk stilte voor mezelf en alleen zijn met mijn gedachten. Hier kan ik dat min of meer. Het is de enige plaats waar wordt geaccepteerd dat ik volledig in mezelf ben gekeerd. Het was mijn laatste kans.

Moslims die hun politieke overtuigingen baseren op hun geloof zijn 'fundamentalisten', een Amerikaanse presidentskandidaat die zo met zijn religie omgaat, heet in de meeste westerse media 'evangelistisch' of 'diep gelovig'. Wint deze Amerikaan de verkiezingen, dan zegt bijna niemand dat het christendom 'oprukt', maar als moslims die hun politieke inspiratie uit de Koran halen hun zin krijgen, schrijft menige westerse commentator dat 'de islam in opmars' is. Raakt een Arabische leider in conflict met een westerse regering, dan is hij 'anti-westers'. Westerse regeringen zijn nooit 'anti-arabisch'.

You have no reason to be scared. I would protect you with my soul." He cups my face. His hands are warm despite the cold. "You remind me of how precious life is.

Ik schrijf dit terwijl ik in de gootsteen zit

Om te beginnen moet één ding duidelijk zijn: met ons tweeën kan het niets worden. Nooit.' 'Maar...' zei Pinchas. 'Jamais.' Mimi voelde zich net een figuur uit een roman. (...) Hij leek gewoon niet te begrijpen wat ze wilde zeggen. Gelukkig schoot haar een zin uit een boek te binnen, die haar heel goed was bevallen en precies bij deze situatie paste. 'Onze harten zingen niet dezelfde melodie.' zei ze.

Yeah. I've met so many people, and they don't really know me. I can't tell them who I am, or what I've lived. Even if I could, I probably wouldn't want to. It's not often I've met a person I really want to know better. But I knew I wanted to know you the moment I set eyes on you.

sneeuw komt er altijd bovenop" Dit is mijn favoriete citaat . Het is de laatste zin van het boek, dit zinnetje wordt vaak vermeld doorheen het boek als het hoofdpersonage genaamd C. Snow het moeilijk heeft,( snow betekent sneeuw in het nederlands). het is dus een zeer krachtige zin om het boek mee af te sluiten.

Ieder obsessief en verslaafd gedrag is een vorm van mateloos consumptiegedrag. Consumeren is iets van buiten naar binnen halen, iets tot je nemen en verbruiken. Datgene wat je verbruikt noem ik voedsel. Het kunnen alcohol, drugs, geld, sigaretten, vrouwen of mannen zijn, die geconsumeerd worden, maar bij mij heet het allemaal voedsel. Anders valt het niet te begrijpen. Het gaat mij vooral om deze beweging van buiten naar binnen. Die is tegengesteld aan de emotie, aan de uitdrukking, aan het vertellen, aan het van binnen naar buiten brengen. En dat is verslaving ook. Ze is gericht op de vernietiging van een emotie, van kennis en van een ware zin.

Tegenwoordig begrijp ik dat het onmogelijk is om iemand niet te ontmoeten. Door er te zijn en te ademen ontmoet je de hele wereld. De onzichtbare draad heeft je vanaf het moment van je geboorte met de anderen verbonden. Om die draad door te knippen is meer nodig dan een dood, en het heeft geen zin het daar niet mee eens te zijn.

En zo is het. Uiteindelijk komt de waarheid altijd aan heklicht, hoe goed je haar ook verstopt. Hoe dik het ijzer van je brandkast ook is, hoe ingewikkeld je de code ook maakt, het heeft geen zin. Echte, grote geheimen willen gevonden worden. Omdat ze eenzaam zijn. En omdat ze groeien. Hoe langer je een geheim verstopt, hoe eenzamer en groter het wordt.

Het is allemaal waar wat de filosofie zegt: het leven moet achterwaarts worden begrepen. Maar dan vergeet men de tweede zin: dat het voorwaarts moet worden geleefd.

Kennelijk houdt een mens alles vol zolang het leven zin heeft.

Ik ben zo gek op sigaretten dat ik soms zin krijg om niet-rokers op hun bakkes te slaan.

Ik zekere zin gingen de zaken zo goed dat ze alleen maar erg slecht zouden kunnen gaan want wat helemaal rijp is kan gaan rotten.

Een doel, hoe nietig ook, verschafte het leven zin en betekenis.

Het heeft weinig zin te blijven studeren op een plattegrond die je zelf hebt getekend.

nāve ir ļoti ilga saka viens tāds kas zin taču aiz loga smilga vēl savu dzīvību svin sīka un nevajadzīga tiklabad tev kā man pati sev uzvilkta stīga paskaties skan un skan

A fool takes no pleasure in understanding, but only  zin expressing his opinion.

En wat heeft het voor zin van het Achterhuis een melancholiek Achterhuis te maken?

Op een uniek moment in de geschiedenis en op een unieke plek op aarde lees jij deze zin. Misschien dat je deze woorden later nog eens zult zien en de kans is aanwezig dat dit op dezelfde plek zal gebeuren als waar je je nu bevindt (in je bed, je leeskamer, je vaste treincoupé, je lekkere stoel), maar het is een natuurkundige onmogelijkheid dat je mijn voorgaande zin op hetzelfde moment zult herlezen. Wat er thans gebeurt tussen ons, tussen deze zin en jouw aandacht, dit, hier, nu, is uniek, eenmalig en onherhaalbaar. Dit is iets tussen ons, vriend, en het was voorbij eer we er erg in hadden.

Ik was van mening dat oorlog nimmer iets goeds kon zijn in positieve of absolute zin, hij toch in negatieve zin tot iets goeds kon dienen door de verspreiding en de groei van een kwade macht te voorkomen.

Weet je wat het is - de natuur is heel precies, het doet precies zoveel pijn als het waard is, dus beleef je in zekere zin, denk ik, genoegen aan de pijn. Als het er niet toe deed, zou het er niet toe doen.

Misschien is het allemaal niet waar. Misschien had niets een betekenis, had alles net zo goed anders kunnen gaan. Zijn het maar lijnen die ik trek van de ene gebeurtenis naar de andere om de zin ervan te begrijpen.

Pilsēta mana, tev ielas kā burti grāmatu lapās vienmēr zin stāstus jaunus, bet glāstus nepazīst lukturu parādes, un dienas kā cirkus izrādes raibas un kliedzoši skaļas apsveic šo dzīvi, kur bankrotē sirdis kā bankas…

Het begrip 'objectieve tegenstander', waarvan de identiteit wijzigt in overeenstemming met de heersende omstandigheden - in die zin dat, zodara één categorie geliquideerd is, de oorlog kan worden verklaard aan een ander.

Hij dacht dat hij kon pakken waar hij zin in had. En wat hij niet kon krijgen, probeerde hij kapot te maken.' Kor kneep zijn ogen tot spleetjes. 'En waarom zou die man mij iets kunnen schelen?' Safire keek hem aan. 'Omdat ik degene ben die een mes in zijn hart heeft gestoken.

Het leven is geen nulsomspel. Het is ons niets verschuldigd en alles gaat zoals het gaat. Soms terecht, zodat alles zin lijkt te hebben, en soms zo onterecht dat je aan alles gaat twijfelen. Ik trok het masker van het gezicht van het lot af en vond daarachter alleen het toeval.

Optimisme wil beslist niet zeggen dat wordt verkondigd hoe gelukkig de mens is of zou kunnen zijn, maar eenvoudig dat zijn lijden niet voor niets is. Als de wereld slechts was geschapen om in haar ondergang een laatste lichtflits te zijn voor een paar blinde ogen, zelfs dan zou die ondergang nog zin hebben gehad.

Ik voel de drang tegen de grenzen van de taal storm te lopen, en dat is geloof ik de drang van alle mensen die ooit geprobeerd hebben over ethiek en religie te schrijven en te spreken. Dat stormlopen tegen de wanden van onze kooi is geheel en al zinloos. Voor zover de ethiek ontstaat vanuit de wens iets over de uiteindelijke zin van het leven te zeggen, over het absoluut goede, het absoluut waardevolle, kan ze geen wetenschap zijn. Door wat ze zegt wordt onze kennis in geen enkele zin vermeerderd. Maar het is getuigenis van een drang in het menselijke bewustzijn die ik persoonlijk alleen maar kan waarderen en die ik voor geen enkele prijs belachelijk zou maken.

En zo is het. Uiteindelijk komt de waarheid altijd aan het licht, hoe goed je haar ook verstopt. Hoe dik het ijzer van je brandkast ook is, hoe ingewikkeld je de code ook maakt, het heeft geen zin. Echte, grote geheimen willen gevonden worden. Omdat ze eenzaam zijn. En omdat ze groeien. Hoe langer je een geheim verstopt, hoe eenzamer en groter het wordt.

That fire lives in every heart. Not only in the brightest. Not limited to the eminent.

To the rain over northern England, the coal under its top soil, and our ancestors who chanted to the winds.

Teraz w Bombaju leżąc w hotelowym łóżku głowę dałbym za to, ze polska architektura jest najpiękniejsza! Na pewno można ja nazwać zjawiskiem niepowtarzalnym.

Because life is a learning experience, fishing without counting the fish is happiness.

Kindness opens doors, Love offers wings, smiles draw rainbows.

Meestal luistert hij voor hij naar bed gaat nog even naar muziek, maar vandaag heeft hij daar geen zin in. Hij bladert in het in wasdoek ingebonden schrift, leest willekeurige notities uit het verleden. De dagen rijgen zich aaneen, de tijd vliedt, week na week, op zondagen is de datum in rood gemarkeerd. Hij is ijverig geweest, bijna dagelijks staat genoteerd dat hij een paar regels heeft geschreven. Helaas ook vaak, veel te vaak, dat het werk hem zwaar valt, dat hij geen zin heeft, dat hij maar moeilijk opschiet. Na het korte bericht over het werk elke morgen volgen de gebeurtenissen van de dag. Bezoekers, uitstapjes, maaltijden met Katja en de kinderen, wandelingen, theaterbezoek, lectuur en correspondentie. Zijn stemmingen, zijn lijden. Zijn lichaam reageert gespannen op de verplichtingen van het leven, met pijnen en verteringsproblemen. Het leven is nu eenmaal vaak moeilijk te verteren. Waarom schrijft hij dat allemaal op? Voor het nageslacht? Onwaarschijnlijk, de notities hebben geen enkele literaire waarde. Niemand heeft de schriften ooit gelezen, ook Katja en de kinderen niet. De dagboeken uit zijn jeugd heeft hij jaren geleden al verbrand, en ook wat zich sindsdien heeft opgehoopt zal hij op een dag in het vuur gooien. Niettemin zit hij avond aan avond aan zijn bureau om de vervliegende dag vast te houden. Rekenschap afleggen tegenover zichzelf, dat is het waarschijnljk, verplichte zelfobservatie. En een steun in moeilijke tijden, ook dat.

Maar ik wou even alleen zijn met mijn grootmoeder, voor het laatst. In een cafetaria vol lekkende mensen, en jengelende kinderen die andere bezoekers hadden meegebracht, ter compensatie, of om er de nadruk op te leggen dat het leven van de oude doorgegeven was, als stokjes in een eeuwige estafette waar niemand de zin van kent maar waar men zich aan vastklampt in de grote helaasheid der dingen.

Het was makkelijk genoeg om een programma te schrijven dat de doden zou ordenen, zei hij, maar eigenlijk wilde hij een programma schrijven dat de zin van het sterven kon verklaren. Dat was de verre toekomst. Ooit zouden de computers alle grote geesten bijeenbrengen. Over dertig, veertig, honderd jaar. Als we elkaar voor die tijd niet opblazen. We zitten op het topje van de menselijke kennis, mamma.

Nu reageerde ze door mij duidelijk te maken dat ik in feite niets had gewonnen, dat er op de wereld helemaal niets te winnen viel. Dat haar leven net als het mijne vol uiteenlopende, idiote avonturen zat, en dat de tijd zonder enige zin gewoon voorbij gleed, en dat het fijn was elkaar alleen maar af en toe te zien om het dwaze knarsen van de hersenen van de een te horen echoën in het dwaze knarsen van die van de ander.

Ik krijg niet de indruk dat de Autodidact zin heeft om te praten. Wat kijkt hij me vreemd aan: hij kijkt niet om iets te zien, maar om een soort zielsgemeenschap tot stand te brengen. De ziel van de Autodidact is omhooggestegen en in in zijn fraaie, nietsziende ogen aan de oppervlakte gekomen. Hij wil dat mijn ziel hetzelfde doet, dat ze haar neus tegen de ruiten zal drukken: dan kunnen onze zielen beleefdheden uitwisselen.

Marcus murmured Arioch’s name, but a thread of warning laced his tone. “Anthi and Zinnia know what they’re doing.” Zin may, but Anthi? Bossy Brunette looked like she excelled in killing people with death glares. He’d wager the body count was in the double digits. The high double digits. No wonder Holdswell lacked sufficient population to fill the amount of empty buildings he’d seen lining the streets and sprinkling the land.

New Year’s Eve at the Witches’ Ball, with all the wiccans, druids, and pagans in their incredible costumes, was the best time of the year. Easily Zin’s favorite holiday, because the night was for everyone of all traditions, religions, and countries. Celebrated by anyone, anywhere, on that hour. It represented the boundary between years, this in-between time. Plus, that evening was about the moment. It was here now. Indisputably immediate.

The afternoon light glistened onto the green leaves. Tinkling bells that hung on a string moved slightly. A squirrel ran through the bushes, and a snail slowly made its way across a muddy corner, which was still damp from the morning.

Voor verslavingen moet je geen excuses zoeken, maar motieven. Excuses zoek je om geen spijt en schuld te hoeven voelen, maar een speurtocht naar jouw eigen motieven leidt je juist naar het hart van je schuld en daar, op die rare plek waar het duister is van onbegrip, pijn en ontkenning, daar ligt het enige terrein waar je de mogelijkheid geboden wordt om je schuld te veranderen in kennis. Met kennis valt te leven, met schuld niet. De meeste mensen geloven dat dat halfzachte spreekwoord, wat niet weet, wat niet deert, dat dat ook voor jezelf opgaat, maar zo werkt het niet. Wat je over iemand anders niet weet, dat weet je niet en zolang je het niet weet kan het je ook geen pijn doen, dat is zo klaar als een klontje, maar je weet in zekere zin alles van jezelf. Dat is ook logisch, want jij bent de enige die zijn eigen leven helemaal in zijn eentje meemaakt en daar weet van zou kunnen hebben. Bij jou ligt iedere minuut van een leven opgeslagen, hoe dan ook. Bij wie anders? Dat maakt mensen op zijn minst nog interessant, dat ze een vat van wetenschap vormen van tenminste een leven, hun eigen. Waar het nu eigenlijk allemaal om draait is de manier waarop je weet hebt van jezelf, dat is het belangrijkste. Sommige mensen weten niks van zichzelf. Ze hebben de enige echte wetenschap en geschiedenis niet tot hun beschikking en kunnen ze niet lezen, omdat ze die op de foute plek bewaren. Schuld is zo’n wetenschap over jezelf die op de verkeerde plaats in je archief is opgeslagen. Ze is dan geen kennis van de schuld, maar ze heeft de vorm aangenomen van iets anders dan woorden, waardoor je er niks mee kunt en er alleen maar dik van wordt, of chagrijnig of lusteloos. Kennis hoort thuis in de geest, waar anders? Ik zou niet weten waar de woorden anders konden verblijven dan in de geest. Ze lijken op geest en op ziel en op dat andere ontastbare, waarvan je weet dat je het hebt, maar dat je niet kunt zien en waarover je bijna niet kunt praten. Zo zie ik het. En daarom krijgt ook alle kennis die je eigenlijk over jezelf zou moeten hebben en die niet in die onzichtbare vorm van woorden in jouw ziel mag wonen, een andere gedaante, een zichtbare en een lastige, bijvoorbeeld een kilo overtollig vlees aan je lichaam of iets anders waaronder je lijdt en wat je met je meesleept en waarvan je niet weet waarom je het hebt, maar wat iedereen aan jou kan zien, omdat het ervoor zorgt dat je altijd dezelfde domme fouten maakt.

Zò ongeveer moet een vulkaan zich voelen als zijn hele binnenste in brand staat doordat de vurige lava ineens zin heeft gekregen om zich een weg naar buiten te banen. Een hele stoet uitschot met gloeiende fakkels en sikkels, ziedend slijk en kokend pek, werkt zich omhoog naar de keel. Deze keel is hiervoor nog veel te klein en begint dadelijk om hulp te schreeuwen. Niet de besmeurde lakens en dekens, niet het bezwete lichaam, niet de kletsnatte nachtpon, niet de zure lucht die nog dagen in de kamer zal hangen, niet de brandende slokdarm, niet de opengereten keel, niet de kleverige handen, niet het plakkende haar, niet de ondergespatte wekker, niet de vreemdsoortige, bonte plak op het Perzische tapijt vervullen haar met ontzetting. Het zijn Pappa en de moeder die met onverholen verbijstering en afkeer staan te staren naar de scherven die recht uit het stinkende braaksel omhoogsteken. Pappa die zegt: 'Dit heb ik mijn hele leven nog niet gezien', en de moeder die zegt: 'Wie gaat dit opruimen?

Tegen het einde van de winter werd dit wanhopige verlangen weg te komen uit deze eenzaamheid en ook het gewone gevoel van verveling zo groot, dat ik de kamer niet meer uitkwam, geen piano meer speelde en geen boeken meer wilde lezen. Als katja mij tractte te overhalen toch iets te gaan doen, antwoordde ik :'ik heb geen zin, ik kan niet.', Maar in mijn hart zei een stem: Waarom? Waarom zoui k iets doen wanneer mijn mooiste jaren zo verloren gaan? En op dit waarom had ik geen ander antwoord dan tranen.

Liepas satumst, lapās apklust vēji Savāds gurdums zāli lejup māc Un Tu atkal šodien nevarēji Atnākt šurp kā bija norunāts Kamdēļ teikt un smaidot solīt klusi, Ka tu nāksi tad, kad saule riet, Ja tu zini, ka uz citu pusi Gribas tev tai pašā brīdī iet? Varbūt tīk tā doma Tev un jūta Ka es mokos Tevi gaidot viens Kamēr vējš pār zemi nakti sūta Tumsā pazūd ceļu baltais piens Kā lai zin, varbūt tā arī labi Ka es sēžu skumjš un vientulīgs Mani draugi baltie ceļa stabi Nakts un klusums, klusums bezgalīgs

This light represents the finest of all of us: Our art, poetry and songs, discoveries, creations, and science. Our ability to pick ourselves up from a broken, mad, fractured life and feel part of another, and be part of whatever this universe is. To have a little bit of hope in spite of the madly ruthless, even horrific, drumbeat of history. In the midst of ruin, to discover some sort of unimaginable grace. To hide from death for yet one more day. On this, the darkest day, people will light a candle for all of that.

Ik weet niet voldoende over neurologie om te kunnen peilen wat er precies gebeurt wanneer je halsoverkop getroffen wordt door een bepaalde gestalte, een bepaalde blik, een houding, iets waardoor een persoon plots uniek voor je wordt. Ik vermoed dat er heel ingewikkelde dingen samenkomen in één ogenblik, een soort associatieve explosie die een indruk van het unieke oplevert, het gevoel dat dit alles zonder meer onmiddellijk en onvoorwaardelijk betekenis en zin heeft. Wie verliefd is, ziet symbolen in de triviaalste dingen.

Niets bond me meer aan de mensen tussen wie ik was opgegroeid, wier blikken me steeds vreemder en verbaasder aanstaarden en wier wereldbeschouwing te eenzijdig was dan dat ik me geroepen voelde me daar naar te voegen. Toegegeven, ze kenden me goed, en wel als een onnut lid van de maatschappij zoals ik ook mezelf kende. Maar sceptisch en fatalistisch genoeg om - met de woorden van mijn vader- mijn 'paljasbegaafdheid' van de vrolijke kant te nemen en van zins om op mijn manier van het leven te genieten ontbrak het me geenszins aan zelfingenomenheid.

Toen ik mij onlangs terugtrok op mijn landgoed,..., kwam het mij voor dat ik mijn geest geen grotere dienst kon bewijzen dan hem, in een volstrekt nietsdoen, met zichzelf bezig te laten zijn, om hem tot rust en tot zichzelf te laten komen... Maar ik merk nu, steevast maakt nietsdoen ons warrig van zinnen, dat hij juist, als een op hol geslagen paard, zichzelf honderd keer meer te doen geeft dan hij ooit voor een ander op zich nam; en hij baart mij zoveel spooksels en gedrochten - het een na het ander, zonder zin of samenhang, dat ik, om op mijn gemak zijn dwaasheden en eigenaardigheden te bestuderen, begonnen ben ze te boek te stellen, in de hoop dat hij zich zo nog eens voor zichzelf gaat schamen.

Het heeft wellicht geen enkele zin dat ik nu in detail op uw woorden inga; want wat ik zou kunnen zeggen over uw neiging tot wankelmoedigheid of over uw onvermogen om uw uiterlijk en innerlijk leven met elkaar in harmonie te brengen, of over wat u verder nog allemaal dwars zit, het komt altijd neer op wat ik al heb gezegd: altijd op de wens dat u voldoende geduld zult kunnen opbrengen om u erdoorheen te slaan, en voldoende eenvoud om te geloven; de wens dat u steeds meer vertrouwd zult raken met datgene wat moeilijk is, en met uw eenzaamheid te midden van de anderen. En laat het leven verder maar over u komen. Geloof mij: het leven heeft gelijk: in elk geval. Furuborg, Jonsered, Zweden, 4 november 1904

From the outset of the program to solve the Jewish question there had arisen certain psychological problems for the executioners. Once the classic method of the firing squad had been dismissed as inappropriate, it had been replaced by a single bullet in the back of the neck. The victim would kneel before a ditch that he himself had dug, the pistol would be fired, and he would fall into his grave. Simple and quick. This had been tried for a few months in some marshy fields outside Warsaw, but the SS soldiers who did the job began to complain of lack of sleep. “They had bad dreams,” Vogl said. “They truly suffered.” It was the necks. The muscular necks of the men—the slender white necks of the young women. The wrinkled necks of the old that reminded a man of his parents… the frail necks of children, even the fleshy little necks of babies. The memory of the necks began to haunt the executioners. The soldiers began to miss the targets at point-blank range. A bullet would plow into a shoulder, or slice off an ear, or even strike the earth. “Then

Maar je ziet het als je oefent. Je contouren die dunner worden, je silhouet dat vervaagt. Je bent nog niet helemaal verdwenen. Dat duurt een hele poos. Jaren. Maar je verdwijnt. Je verdwijnt voor jezelf, wordt een ander, elke dag. Je bent niet wie je ooit was. De microscopisch kleine cellen die je gezicht vormen op de foto die je ouders in de kamer hebben hangen, zijn weg, vervangen door nieuwe. Je bent niet meer wie je was. Maar ik ben er nog wel, de atomen wisselen van plek. Zo is het ook met de mensen van wie je houdt. Met bijna stilstaande snelheid verkruimelen ze in je armen en je zou willen dat je je aan iets bestendigs in hen kon vastklampen, hun skelet, hun tanden kon vastpakken, de hersencellen, maar dat kun je niet, want bijna alles is water en het heeft geen zin dat vast te houden. Alle sporen verdwijnen, stukje bij beetje. En later verdwijnen de sporen die ze hebben achtergelaten, het huis waarin ze woonden, de tekeningen die ze voor je maakten, de woorden die ze op briefjes schreven. De herinneringen waarmee je achterblijft zullen uiteindelijk ook loslaten, als oud behang, en mettertijd zal het niet meer mogelijk zijn om antwoord te geven op de vraag of er op deze planeet aan de rand van dit perifere zonnestelsel ooit leven is geweest.

Geloof, hoop en liefde zijn, als je er goed over nadenkt, nagenoeg identiek. Je kunt een almachtige god scheppen naar je beeld en hem in alle onfeilbare goedertierenheid die je hem toebedenkt voor eeuwig in de hemel zetten, zodat je je onvoorwaardelijke liefde op hem kunt projecteren in de verwachting dat dat je leven verrijkt, of je kunt met diezelfde verwachting besluiten om je verlangens weerspiegeld te zien in een ander persoon wie je alle eigenschappen toedicht die je dierbaar zijn. In feite komt dat op hetzelfde neer. Blind vertrouwen in een groot verwonnen verhaal dat de futiliteit van onze sterfelijkheid overstijgt, is evenzeer als de overtuiging dat tegenslag noodzakelijkerwijs een prelude moet zijn op voorspoed en evenzeer als de aangeprate illusie dat de ander ons onvolmaakte bestaan als een perfecte wederhelft vermag te completeren, een in fictie gewortelde poging om in hemelsnaam iets te verzinnen waardoor het allemaal nog enige zin heeft. Geloof, hoop en liefde zijn drie min of meer inwisselbare manieren om de reeks willekeurige voorvallen die ons leven vormen te herschrijven en om er een verhaal van te maken dat ergens over gaat. Zo zijn wij mensen gemaakt van woorden. Maar hoewel het allemaal fictie is en hoewel het belangrijk is om dat te beseffen, geloof ik in die verhalen. Zij zijn de kern van wat ons mensen maakt. Zonder onze seksuele mythen, dagdromen en gedichten over de dood zouden we als angstige dieren staren in de felle koplampen van de oogverblindende zinloosheid die ons, zoals wij terdege beseffen, binnen luttlele momenten verplettert.

Hoe vaak hoorden we geen uitspraken in de zin van: “Wetenschappelijk onderzoek toonde aan dat …” of “Het is wetenschappelijk bewezen dat …” Daarbij neemt men aan dat wetenschap altijd waar is. Maar hoe betrouwbaar is wetenschap? Heel veel van wat we wetenschap noemen, en we als waar aanvaarden, is noch waar, noch onwaar, en behoort tot de metafysica. Gedurende een korte tijd (volgend op de publicatie van de Tractatus van Wittgenstein) zag het ernaar uit dat we een messcherp onderscheid konden maken tussen betrouwbare wetenschappelijke uitspraken en onbetrouwbare metafysische uitspraken. Maar Wittgenstein zette dat onderscheid zelf op de helling met de postume publicatie van zijn Philosophical Investigations. Nog later pakte de (overwegend Franse) postmoderne filosofie uit met de stelling dat er in de algehele wetenschap minder waarheid is vervat dan in een simpel literair gedicht. De tijd van betrouwbare algemene theorieën leek hopeloos voorbij. Is dat zo? Is cognitief denken onmogelijk geworden? Hierna volgt een reflectie. Het tijdgewricht waarin we leven, althans in de westerse wereld, noemt men de postmoderniteit. Het wordt gekenmerkt door grote onzekerheid en een gevoel van toenemende onveiligheid. Onzekerheid heerst rond onbeantwoorde vragen met betrekking tot de toekomst van de planeet, tot de duurzaamheid van de energievoorziening, tot de werkzekerheid, tot de stabiliteit van het gezin, tot de gedaalde sociale controle, tot de toename van het aantal asielzoekers, tot het bestaan van een god, enzovoort. Onveiligheid houdt verband met oorlog, met terrorisme, met criminaliteit. Het is de bedoeling al die fenomenen wetenschappelijk te bestuderen. Maar hoe zeker ben ik dat wetenschap nog steeds betrouwbaar is?

Put on  h the whole armor of God, that you may be able to stand against  i the schemes of the devil. 12For  j we do not wrestle against flesh and blood, but against  k the rulers, against the authorities, against  l the cosmic powers over  m this present darkness, against  n the spiritual forces of evil  o in the heavenly places. 13Therefore  p take up the whole armor of God, that you may be able to withstand in  q the evil day, and having done all, to stand firm. 14Stand therefore,  r having fastened on the belt of truth, and  s having put on the breastplate of righteousness, 15and,  t as shoes for your feet, having put on the readiness given by the gospel of peace. 16In all circumstances take up  u the shield of faith, with which you can extinguish all  v the flaming darts of  w the evil one; 17and take  s the helmet of salvation, and  x the sword of the Spirit, which is the word of God, 18praying  y at all times  z in the Spirit,  a with all prayer and supplication. To that end  b keep alert with all perseverance, making  c supplication for all the saints, 19and  d also for me, that words may be given to me in opening my mouth  e boldly to proclaim  f the mystery of the gospel, 20for which I  g am an ambassador  h in chains, that I may declare it boldly, as I ought to speak.

In al deze ontsporende mechanismen zien we een overkoepelend of ‘metapatroon’, namelijk de drang tot zelfcontrole. Immers, mijn hele identiteit creëert de illusie dat als ik mezelf niet onder controle houd, mijn kern van slechtheid (het negatieve geloof !) naar buiten komt en schade gaat aanrichten. Deze illusie creëert haar eigen argumenten, kijk maar: eerst is er het negatieve geloof, bijvoorbeeld ‘ik ben zwak’. Daarop volgt de basisregel dat ik mezelf onder controle moet houden in zaken die ik lekker vind, bijvoorbeeld alcohol drinken. Het gedragspatroon zal vervolgens energie steken in het afremmen of onderdrukken van de zin in alcoholische drank. Dat wordt gevoeld als een beknelling. De frustratie daarover bouwt zich op en keert zich op een bepaald moment tegen de zelfcontrole. Er ontstaat een bui waarin we tegen onszelf iets zeggen in de trant van ‘Ach, wat kan het me ook eigenlijk verdommen, ik doe lekker even helemaal waar ik zin in heb.’ Er volgt een uitspatting plus de volgende dag een kater. Op dat moment is er een argument gecreëerd voor een nieuwe ronde van zelfcontrole, een zogenaamd zie-je-wel-argument: ‘Zie je wel dat je helemaal de mist in gaat als je jezelf niet onder controle houdt.’ Het negatieve geloof in de eigen zwakheid is bevestigd door het mislukken van de poging die zwakheid te bedekken met zelfcontrole.

De tweede laag van onze identiteit vormt als het ware een omkering van de richting waarin de geest kijkt: door de overtuigende illusie van waardeloosheid, van niet goed genoeg zijn, van stom, slap of slecht zijn, keert de geest zich van zijn eigen natuur af, en richt zich naar buiten, op de ander, in de eerste plaats natuurlijk op de ouders. Die worden nu de leveranciers van veiligheid, liefde en erkenning, en de kinderlijke geest is maar wat graag bereid om zichzelf te verloochenen en het de ander naar de zin te maken, in ruil voor die vrijwaring van angst en zelfafwijzing. Maar hoe ironisch: door zie zelfverloochening wordt de illusie juist versterkt. De pijnlijke illusie van waardeloosheid en afhankelijkheid krijgt door het wegvluchten ervoor steeds meer schijn van werkelijkheid, wordt als het ware hard gemaakt door de angst ervoor

Je bent inderdaad lelijk,’ je bent kaal van de chemo en je wangen staan bol van de prednison'. Ik vind deze citaat uit het boek heel kwetsend overkomen. Zeker naar de mensen toe die te maken hebben met kanker of een persoon hebben verloren aan kanker. Het wilt niet zeggen omdat je kanker hebt dat je lelijker bent in tegendeel het maakt je als persoon juist zo veel mooier en sterker. Maar ik vind het goed van de auteur dat ze deze citaat heeft verwerkt in haar boek. Het doet mensen dieper nadenken over deze zin en namelijk hoe kwetsend dit soms kan overkomen. Want kanker is nu eenmaal een ziekte waar je respect en liefde moet voor tonen voor de mensen die hier aan lijden. " ik zie je tussen de wolken" Ik vind dit een heel mooie en doordachte citaat. Het verwijst ook meteen naar de titel van het boek. Als je verder in het boek leest zie je een evolutie dat Casper er dagelijks slechter aan toe gaat door zijn leukemie. Aan het einde van het boek sterft Casper aan leukemie. Ik vind daarom '" ik zie je tussen de wolken" een heel mooi citaat. Het verwijst ernaar als je een persoon verliest zoals Casper die heel veel voor je betekend nog altijd dicht bij jou is. Doordat je naar de wolken kijkt zie je die persoon die je mist en waarvan je houdt.

For me, it’s a matter of always trying to see what the opposite perspective is. Of not blithely accepting that fortune equals happiness. Of looking deeper. Questioning the standard judgement of good and bad. Desirable and undesirable. Winner and loser. Seeing that more is not better—just more.

Hij schijnt hiermee bedoeld te hebben dat scherpzinnigheid en spiritualiteit de mens niet door een hoger wezen geschonken waren, maar dat ze door onze levenservaringen worden gevormd. Het was de plicht jegens de naaste, die zin aan alles verleende en die een innerlijke tevredenheid teweegbracht, die het leven zin gaf en de handelingen van de mens diende te bepalen

The concert was magnificent. It was the second time she saw Floor and she loved them. Psychedelic rock. Indie. Hardcore. They always started with this great classic love song they sang a capella backstage while passing around some whisky. They each took a swig as they sang. The beautiful melodies that came out of this were amazing and the audience sang along. It was always a breathtaking moment.

Mijn schat, zegt Teit vaak tegen Asgerd midden op de dag, zelfs in aanwezigheid van anderen. Dat is ongelooflijk. Bij sommigen slijt de liefde nooit, ze wordt nooit op de proef gesteld, ongeacht wat voor stormen er in het leven woeden, en de kleingeestige gewoontes die zich zo makkelijk in het leven van alledag kunnen nestelen, lijken het niet te deren. Wie zulk soort mensen leert kennen, ziet plotseling de zin van alles in.

Dave had carried the Zen bell, and rang it every few minutes with the tap of a small hammer. The sound was clear and beautiful. The tone was harmonious and rung out as the sun rose over the water. Some thought the sacred arose when a local action mirrored a more universal rhythm—like that morning. The sun rose. The bell rang out. The druids walked a pattern which resembled the sun’s movement. All one event.

The two friends enjoyed wandering through this place. It was small. Only a city block. Unobtrusive. This was where some of the pioneer workers of Seattle were laid to rest. Laborers who worked in sawmills. Regular folk born when Seattle was a mill town. Regular working class, now buried under ground stones. These folk had to fight to simply survive. Remembered by their children and grandchildren, they worked for a better tomorrow for those they loved. These people had smiled, and danced, and hoped. They had lived. Now buried, most had no fancy education to show for their troubles. They were not part of the elite, yet those who lay here were great. These souls were not the most renowned or powerful, but were, in truth, the best of the world. As Zin and Obia wandered through, they saw various headstones were flat, unobtrusive, and resting in the grass. Right in the ground, without any markers.

They were calm and the doings of the night didn’t necessarily matter anymore. Their vibes were ecstatic notes that would float down the street to whoever heard. Melodies people would feel. Bliss that could be experienced as simple being. Then the sun would rise and the stars would be gone. The moment would fade like it always does.

For even in the best times, people did tend to be a little thoughtless. Not realizing how miraculous it all was. Life itself was a marvel that most only treasured now and then. Time was brief.

Zin also thinks about what WikiLeaks did historically. This organization had revealed the United States war crimes. There would not have been a revolution unless the dirty secrets of the ruling powers were out in the open for all to see. If war crimes had remained hidden, it would have been plenty more of the same—more oil pipelines on Native lands, more war and killing of innocents, more homeless while the billionaires only got richer, more working people dying without even adequate healthcare and unable to make a living wage.

Pia taught fourth-grade princesses, superheroes and villains found at the Kshama Sawant International Elementary School near Greenlake. That building took up the whole block and had about five hundred students. She’d been teaching for a while. It was one of the few jobs that got a little extra salary because of the special training required. That list was short and included physicians and nurses, teachers, and pilots. Teaching also included a bonus of four hundred a month extra, which Pia spent on travel, and her cat. Others had hobbies they loved, or personal projects.

It is hard to raise sons and much harder to raise daughters. ES IZ SHVER TSU HODEVEN ZIN NOR A SAKH SHVERER TSU HODEVEN TEKHTER.

In het echte leven krijgen we verhalen immers niet in één keer te horen, zoals in de geschiedenisboeken, maar komen ze in stukjes en beetjes tot ons, in flarden en halve echo's, hier een complete zin, daar een brokstuk, met daartussenin een verborgen aanwijzing.

Ethiek is in zeker zin onmogelijk, maar die onmogelijkheid betekent niet dat we moeten ophouden te proberen het goede te doen, maar juist dat het nemen van verantwoordelijkheid iets is waar je nooit klaar mee bent

Wel besloot hij, omdat hij volstrekt geen zin had om te slapen, nog wakker te blijven en deze gelegenheid ook te gebruiken om vast te stellen wanneer

In het echte leven krijgen we verhalen immers niet in één keer te horen, zoals in de geschiedenisboeken, maar komen ze in stukjes en beetjes tot ons, in flarden en halve echo's, hier een complete zin, daar een brokstuk, met daartussenin een verborgen aanwijzing.

Geleende zorgen. Zo noemde haar vader dat. Hij zei altijd dat de god Wol elke dag voor voldoende problemen zorgde om je mee bezig te houden en dat het geen zin had om ook de zorgen van morgen te lenen.

Dat het kleine geluk tijdens het korte, felle licht van zo'n vlam ook echt klein is, zou te makkelijk zijn gesteld. Dit kleine geluk is in zekere zin het grote geluk, of het draagt de belofte in zich van groter geluk, en ook al komt die belofte niet (helemaal) uit, je voelt de gloed van het grotere geluk op je huid, zo dichtbij is het, hoe onbereikbaar het ook blijft.

In haar kindertijd ziekelijk en vlug van begrip, was ze door haar natuurlijke aanleg niet eerder vrouw geworden dan toen ze ruim zeventien was, maar op die leeftijd kende ze wel al de noten, de akkoorden en de melodieën waaruit de romantische symfonieën bestonden die zij op de piano had leren spelen om de dagen door te komen in dromen en verlangens, en de nachten in illusies waarvan ze er niet op vertrouwde ze ooit in vervulling te zien gaan, maar die ze voedde om de zin van een leven te behouden die haar door niets, behalve door de muziek, werd gegeven.

De enige houding die een superieur mens past, is koppig doorgaan met iets waarvan hij inziet dat het geen zin heeft, zichzelf onderwerpen aan een discipline waarvan hij weet dat ze vruchteloos is, en steevast filosofische en metafysische normen hanteren waarvan hij aanvoelt dat ze geen betekenis hebben.

Hoewel het kapitalisme mondiaal is en de hele wereld omvat, ondersteunt het een strikt genomen 'wereldloze' ideologische constellatie [...]. Het kapitalisme is de eerste sociaal-economische orde die de zin van haar totaliserende karakter ontdoet: het is niet mondiaal om vlak van zingeving (er bestaat geen mondiaal kapitalistisch wereldbeeld, gen eigenlijk kapitalistische beschaving - de fundamentele les van de globalisering is juist dat het kapitalisme zich aan alle beschavingen kan aanpassen, van de christelijke tot de hindoëstische of boeddhistische, van Oost tot West); zijn wereldomvattende schaal kan alleen geformuleerd worden op het vlak van waarheid-zonder-zin, als het 'Reële' van het mondiale marktmechanisme.

Want helaas is uit onze geschiedenis gebleken dat de mensheid niet bepaald sterk is in het denken op langere termijn. Kennelijk is het voor mensen onmogelijk om de meeste consequenties van hun eigen collectieve handelen in de toekomst te voorzien. (...) ons bewustzijn is zelden of nooit in staat zich in voldoende mate te bevrijden van zijn binding aan de bestaande situaties. Het komt altijd achteraf en kan hooguit de weg wijzen hoe een situatie kan worden verbeterd of hersteld wanneer die al zorgwekkend geworden is. We leren dus wel van de geschiedenis die we zelf maken, maar vooral in die zin dat we veel te weinig van het geleerde in praktijk brengen. Daarin bestaat juist wat ik het 'menselijk tekort' noem: onvoldoende inzicht van mensen in zichzelf, relatieve onwetendheid over hun wereld, gebrekkige kennis van de consequenties van hun eigen collectieve handelen ...

Deze Koude Oorlog, deze gestolde hysterie met haar wapenwedloop, haar spionagecultuur, haar wederzijdse voorspelbare propaganda, en alle gigantische kosten die dat met zich meebracht… Wat was daar uiteindelijk de tol van? En de zin? Hoeveel levens waren evengoed verwoest, hoeveel dromen onderdrukt, hoeveel landen op de rand van het bankroet gebracht?

De scenario's die op deze computeranalyses leunen, voelen steeds vaker als audiovisuele risicospreidingen; als artificiele in plaats van auteurscinema. Netflix Originals kan je zo meer en meer herkennen aan hun perfect uitgebalanceerde, algoritmische vorm van inclusiviteit die doet vermoeden dat vooral een zo breed mogelijk klantenbestand moet worden aangesproken. ... Alles sluimert, niets wordt uitgesproken. In die zin is Stranger Things van alles een beetje: een beetje preuts en een beetje provocatief, een beetje kinderlijk en een beetje volwassen, een beetje queer en een beetje conservatief, een beetje grappig en een beetje sexy en een heel klein beetje eng, maar vooral heel erg berekend.

Krijg de klote! Iemand die er zin in heeft kan je niet verkrachten!

Als ze verder slenteren, zegt Dirk verontschuldigend tegen Michiel: 'Het heeft immers geen zin erover te praten.' 'Nee,' zegt Michiel, 'het heeft geen zin. Eén ding heeft maar zin.' 'Wat dan?' 'Nooit meer in een oorlog vechten, alleen nog tegen oorlog.' 'Zo is het,' zegt Dirk.

Ik ben op mijn plaats in een wereld waar de dingen begin noch einde hebben, waar het nú onmiddellijk benut moet worden, waar een daad adelbrieven en geldbuidels vervangt, waar een man op het ogenblik zelf door zijn optreden moet bewijzen wie of wat hij is. De wereld van de soldaat te velde. Gisteren telt al niet meer mee, morgen is nog ongewis. Ik, die verleden noch toekomst heb in de gebruikelijke zin van die woorden, voelde mij nergens zo volledig, zo vrij, als op expeditie in Navarra en de Dauphiné en later in Lombardije en Pavia.

Nostalgie is een misdadigster. Ze doet je geloven dat het leven zin heeft.

Wij zijn rupsen en we zullen vlinders worden, dat is ons hele verhaal, de hele zin van ons aardse bestaan, in één enkel providentieel beeld, dat iedereen kan bevatten, met zijn geest, met zijn hart of met de doolhof van zijn ingewanden. Wij zijn aan een gedaanteverwisseling onderworpen wezens, reeds gemaakt voor de verlossing. We weten dat morgen de zon zal opkomen, en dat betekent dat onze zintuigen voor de toekomst, timide uitbottend, zich reeds hebben geopend, want hoe zouden we dit anders durven geloven? Wanneer het blad van de amandelboom bros wordt, weten we dat de lente niet ver meer is. Wanneer we een wolk in het westen zien, zeggen we bij onszelf: Morgen gaat het regenen. Het zijn de eerste kenmerken van onze visionaire aard. We zullen pas geheel zijn wanneer we de toekomst even helder zullen zien als het verleden en wanneer we zullen begrijpen dat ze één zijn, wanneer wij ons op ieder ogenblik zullen verheffen boven de werkelijkheid, majestueus klapwiekend met de twee vleugels die in gelijke mate dooraders en vol met levendige beelden zijn: het verleden en de toekomst. Dan zullen ze zijn wat we altijd zijn geweest: Boodschappers, Zieners en Getuigen van het wonder dat zich niet in de wereld vertoont, van louter het wonder dat de wereld bestaat... Dan zullen we ons inflatoir heelal tussen onze vingers houden als een gouden belletje, waarvan we het lieflijke geluid soms met een grenzeloze weemoed op ons zullen laten inwerken: ting!

Je kunt je kapot filosoferen over de zin van het leven, maar wat als de zin van het leven nou gewoon is dat je zin hebt in het leven?

Duurzame paarbinding was nog altijd een verstandige investering, in de zin van een opoffering in het heden ten behoeve van een doel dat pas op de lange termijn werd behaald. Kwam de ouderdom, dan had je iemand die verdachte plekjes op je huid opmerkte waar je ze zelf niet kon zien.

Haar leraar geschiedenis had gezegd dat het niet zozeer degenen waren die stierven in een oorlog die de prijs betaalden, als wel degenen die moesten doorleven, die zin was haar bijgebleven.

Tổng hợp các cửa hàng Quảng Châu ở chợ Ninh Hiệp Tại chợ Ninh Hiệp, có rất nhiều cửa hàng chuyên cung cấp hàng Quảng Châu với đa dạng phong cách, từ cao cấp đến bình dân. Dưới đây là danh sách một số cửa hàng nổi bật mà bạn có thể tham khảo: 1. Y.B.C chuyên hàng Quảng Châu hot trend Y.B.C là một trong những cửa hàng uy tín chuyên cung cấp hàng Quảng Châu hot trend, luôn cập nhật những mẫu mã mới nhất từ thị trường Quảng Châu. Tại đây, bạn có thể tìm thấy các sản phẩm thời trang theo xu hướng với chất lượng cao và giá cả hợp lý, phù hợp cho việc kinh doanh online hoặc mở shop. 2. Nhung Zin – cửa hàng quần áo Quảng Châu cao cấp uy tín Nhung Zin là địa chỉ không thể bỏ qua nếu bạn đang tìm kiếm nguồn hàng Quảng Châu cao cấp. Các sản phẩm ở đây không chỉ có chất lượng vượt trội mà còn được chọn lọc kỹ càng từ những nhà sản xuất uy tín. Nhung Zin cung cấp nhiều loại trang phục từ quần áo công sở đến các sản phẩm thời trang dự tiệc, đáp ứng nhu cầu đa dạng của khách hàng. 3. Chảnh – nguồn sỉ quần áo phong cách Chảnh là cửa hàng chuyên cung cấp quần áo Quảng Châu sỉ với phong cách trẻ trung, hiện đại. Đây là địa chỉ lý tưởng cho những ai muốn tìm nguồn hàng thời trang theo phong cách Hàn Quốc, Nhật Bản hoặc các xu hướng mới nhất từ Quảng Châu. Các sản phẩm của Chảnh luôn đảm bảo về chất lượng và giá cả cạnh tranh. 4. Tuấn Ngọc – kho hàng Quảng Châu giá gốc Tuấn Ngọc là một trong những kho hàng Quảng Châu lớn tại chợ Ninh Hiệp, chuyên cung cấp quần áo Quảng Châu giá gốc. Bạn có thể tìm thấy ở đây các mặt hàng thời trang phong phú từ áo thun, váy đầm đến áo khoác, với giá bán sỉ rất hấp dẫn. Tuấn Ngọc là lựa chọn phù hợp cho những chủ shop muốn nhập hàng với số lượng lớn và chi phí thấp. 5. Cửa hàng thời trang Quảng Châu cao cấp tại Ninh Hiệp – Giang Nguyễn Giang Nguyễn là cửa hàng chuyên cung cấp các sản phẩm thời trang Quảng Châu cao cấp tại chợ Ninh Hiệp. Với phong cách thời trang sang trọng và tinh tế, các sản phẩm tại Giang Nguyễn luôn được khách hàng đánh giá cao về chất lượng cũng như tính thẩm mỹ. Đây là địa chỉ thích hợp cho những ai kinh doanh các mặt hàng thời trang cao cấp. 6. Mộc – thời trang nữ Quảng Châu mẫu mới nhất Mộc là cửa hàng chuyên cung cấp các mẫu thời trang nữ Quảng Châu mới nhất. Các sản phẩm tại đây luôn bắt kịp xu hướng, từ các mẫu váy nhẹ nhàng, nữ tính cho đến những thiết kế cá tính, hiện đại. Mộc là địa chỉ phù hợp cho những ai muốn tìm kiếm các sản phẩm thời trang độc đáo và trendy. 7. Hello Shop – quần áo nữ Đẹp – Độc – Lạ Hello Shop chuyên cung cấp các mẫu quần áo nữ Quảng Châu với phong cách Đẹp – Độc – Lạ, luôn là lựa chọn hàng đầu của các shop thời trang muốn tạo điểm nhấn khác biệt. Các mẫu mã tại Hello Shop không chỉ phong phú mà còn đảm bảo chất lượng với mức giá hợp lý, phù hợp với những ai muốn tạo dựng phong cách riêng cho cửa hàng của mình. Nếu bạn đang có nhu cầu tìm kiếm nguồn hàng Quảng Châu giá sỉ chất lượng thì chắc chắn chợ Ninh Hiệp là địa chỉ không thể bỏ qua. Với đa dạng các cửa hàng chuyên cung cấp hàng Quảng Châu ở chợ Ninh Hiệp, bạn sẽ dễ dàng tìm thấy những mẫu mã phù hợp với phong cách kinh doanh của mình. Bên cạnh đó, bạn có thể đặt hàng Quảng Châu ngay lại website: sabomall.com

De opstand gaat niet verder dan het doden van mensen; de revolutie moet mensen èn beginselen vernietigen. Om deze reden kan men ook zeggen dat de geschiedenis nog geen revolutie gekend heeft; er kan er nl. maar één zijn en dat is de definitieve, allebeslissende revolutie. Werd tot dusver een revolutie afgesloten door het optreden van een nieuwe regering, dan lagen in deze nieuwe regering alweer de kiemen van een nieuwe revolutie. De anarchisten, Varlet in het bijzonder, hebben duidelijk gezien dat revolutie en regering twee zaken zijn, die elkaar in letterlijke zin niet verdragen, omdat ze in verschillend vlak liggen. 'Er ligt een tegenstrijdigheid in de bewering', aldus Proudhon,'dat een regering ooit revolutionair zou kunnen zijn. Dat kan ze nooit zijn om de eenvoudige reden, dat ze een regering is.' De ondervinding heeft alleen maar geleerd dat een regering alleen maar revolutionair kan zijn tegenover een andere regering; om die reden zijn revolutionaire regeringen dan ook meestal gedwongen, oorlogsregeringen te zijn. De regering die uit de beweging van 1789 is voortgekomen, voerde oorlog ten behoeve van Europa; die van 1917 strijdt voor de wereldheerschappij. De totale revolutie eist ten slotte, we zullen nog zien waarom, het totale wereldrijk.

Als je lelijk bent heeft het geen zin om te doen alsof dat niet zo is.

Guggenheimer nam een slok. Ik zuip koffie als de Kolibrie gigantische dauwdruppels, dacht hij. Ook niet té veel koffie drinken. Dat is niet goed voor maag en darmen en hoe heet het, galblaas voor mijn part. La Blaze de galle. Ik zal nog wel ’ns veranderen in iemand die te pas en te onpas patois spreekt. Hij had zin om z’n voorhoofd tegen het oppervlak van de tafel te rammen, de darmen van een of andere aanwezige uit diens lijf te rukken, en zich pirouetterend naar de horizon te bewegen. Weer kon hij de rust bewaren zonder dat er in z’n omgeving ongelukken op het programma stonden.

Van de geschiedenis van de filosofie leren betekent niet haar zonder bedenkingen accepteren. Met behulp van haar inzichten kunnen we enig licht werpen op de onze. We kunnen niet op dezelfde stellingen terugvallen die eerder door de denkers van de Verlichting werden verdedigd, zelfs niet op die van haar modernste vertegenwoordigers. Misschien ligt de hoop niet in het beantwoorden van de vraag naar de zin van het leven, maar juist in het verwerpen van die vraag.

In Nuenen heeft Vincent van Gogh gewoond, om precies te zijn van 5 december 1883 tot 24 november 1885. Geen dag langer, geen moment eerder. De schilder was een jaar of dertig en woonde bij zijn ouders, in de pastorie midden in het oude dorp: Berg 26. Hij werkte hard en had het zwaar, zoals altijd. Het beroemdste doek dat hij in Nuenen schilderde, was 'De aardappeleters'. Intussen flirtte hij met het buurmeisje. De pastorie staat er nog steeds, in Nuenen. En er woont ook nog steeds een dominee - in dit geval dominee Wijlhuizen, die op zijn houten naambordje naast de bel in het Nederlands en het Engels heeft staan dat aanbellen geen zin heeft en dat in het huis geen rondleidingen worden gegeven. Toch maar even aanbellen. Wat is het geval? In de tuin van de pastorie staat een perenboom, die Van Gogh zou hebben geschilderd. En de dominee heeft een kapvergunning voor de boom aangevraagd, want de boom is hartstikke dood. Dit heeft onmiddellijk tot een storm van verontwaardiging in Nuenen geleid - een boom omkappen die Van Gogh geschilderd heeft, schande! Dat is cultureel en historisch erfgoed, daar blijf je met je tengels van af! Goed. De dominee doet vrijwel onmiddellijk open. Het is een frisse, blakende man met ironische bruine ogen. Hij ziet er niet uit als een dominee, maar dat komt misschien omdat ik al zo lang niet in de kerk ben geweest. Hij doet meer aan een dierenarts denken. Vrolijk gaat hij me voor naar de achtertuin van de pastorie. In de keuken zit zijn vrouw de krant te lezen. De dominee begrijpt alle commotie niet zo goed. Van Gogh heeft de boom geschilderd - het schilderij is dan toch het erfgoed, of niet? Kijk, daar staat de boom.

Ik weet niet hoe woorden dat tot stand brengen, dat de zin opglinstert en veel meer zegt dan de inhoud van zijn woorden.

Ik heb genoeg lentes overgeslagen. 't Moet uit zijn. Vaak is het me niet eens opgevallen dat het lente werd. Het deed me niks. Nogal wiedes als je er geen acht op slaat, doet niets je iets. Ik merkte de bloesem evenmin op als de sneeuw. Ik hing maar zo'n beetje tussen hemel en aarde. En alles ging snel. Je had geen tijd om stil te staan, of je durfde het niet misschien, omdat je bang was dat je werd ingehaald. Maar nu sta ik stil bij de lente in mijn tuin en ik weet zeker dat het niet het stilstaan is van een ouder wordende man. Wat jammer dat we zo niet kunnen zijn, denk ik, zo opgetogen als deze bloei; zo eerlijk als het gras; zo mild als de voorjaarsregen. En in dit decor van liefde en zachtmoedigheid wil ik alleen maar lieve mensen tegenkomen. O, u mag me rustig beschuldigen van sentimentaliteit, maar wat de aarde op dit moment oproept in mijn hart, laat ik niet zomaar kapotmaken door de wrevel en de onvrede van mensen; door wat ze zeggen in kranten, roepen door de radio, laten zien op de buis. Bij deze bloei in dit licht heb ik geen zin in discussies en vergaderingen en teksten; in beloften of voorspellingen; of in mensen die elkaar pijn willen doen, kwetsen en kwellen, die elkaar voorbij willen streven. Voor mij hoeft het nou es even niet, de succesvolle goalgetters. Daar sta je dan tussen het geweld van dit groene leven, jij met je hinderlijke verstand, midden in het ongeremde dat maar raak leeft zonder enige reserve. Het vlamt op uit de aarde zonder terughoudendheid. Dat doet maar. Het staat op uit de dood. Breekt opnieuw uit de knop. Bloeit als een gek en valt neer zonder droefheid, zonder tranen. Daar sta je dan met je armbandhorloge.

Ik word verder helemaal niet doodziek van het merendeel van geschift gedrag. Laat maar. Laat maar zitten. Het heeft toch allemaal geen zin. Laat maar lopen, laat maar lopen!

Sorry dat ik zoveel fouten typ. Dat komt ten eerste doordat mijn rechterhand verbrand is. En ten tweede weet ik niet waarom. Nu een verzoek: corrigeert u mij niet. De interpunctie is de ademhaling van een zin en mijn zinnen ademen zo. En als u mij raar vindt, respecteer dat dan ook. Zelfs ik werd gedwongen mezelf te respecteren. Schrijven is een vloek.

The soap opera was followed by a game show: money for nothing was coming back into fashion.

... he paraphrased his father's favourite saint, Augustine: Lord, make my wife virtuous, but not yet.

Maar mam,' zei Eva peinzend. `Hoe rijm jij je feministische opvattingen nou met het schrijven van een kasteelroman? Bezwijkt de vrouwelijke hoofdpersoon niet voor de mannelijke, terwijl ze eigenlijk een hekel aan hem heeft? En komen die mannen er niet altijd edelmoedig af, ondanks het feit dat ze de bewuste vrouw soms bijna aanranden en vaak chanteren om hun zin te krijgen?' `Zo te horen ben je goed op de hoogte, schatje!

...omdat ze niet begreep dat ik met mijn benaderingswijze, die op het oog nogal ondoorzichtig was, in zekere zin beoogde de realiteit waarmee ik werd geconfronteerd murw te maken, zoals men er pas in slaagt bij voorbeeld een olijf aan zijn vork te prikken als men haar eerst murw heeft gemaakt, en dat mijn neiging nooit iets te forceren niet nadelig voor me was maar in werkelijkheid juist het terrein voor me effende waar ik, als de dingen me rijp leken, zou kunnen scoren.

Immers, naar mijn idee had ze een verkeerd idee van mijn methode, omdat ze niet begreep dat ik met mijn benaderingswijze, die op het oog nogal ondoorzichtig was, in zekere zin beoogde de realiteit waarmee ik werd geconfronteerd murw te maken, zoals men er pas in slaagt bij voorbeeld een olijf aan zijn vork te prikken als men haar eerst murw heeft gemaakt, en dat mijn neiging nooit iets te forceren niet nadelig voor me was maar in werkelijkheid juist het terrein voor me effende waar ik, als de dingen me rijp leken, zou kunnen scoren.

Ik zal u een geheim verklappen. de werkelijke boodschap van mijn filosofie, als je het filosofie magnoemen, past op één A4'tje. Wat zeg ik? Een half A4'tje. De inhoud staat in feite in de inhoudsopgave. Het gaat erom dit alles uit te smeren over een boek van krap driehonderd pagina's. En ik bedoel dit uitsmeren niet eens in negatieve zin. Die driehonderd pagina's dienen een doel: mensen zijn eerder bereid om €19,99 neer te tellen voor een boek dan voor een A4'tje. Dat heet 'waar voor je geld'. Maar de meeste mensen zijn ook traag van begrip. In 'Makkelijk leven' hamer ik mijn boodschap erin. In de eerste plaats door meer voorbeelden te geven. Maar wie het hele boek uit heeft (en dus kennelijk traag van begrip is), kan daarna terugvallen op de vijf à tien hoofdpunten: het hele of het halve A4'tje.

Er is mij eens iets grappigs overkomen in een herberg in Tirol. Professor Cotta en ik hadden er juist onze intrek genomen en zaten te dineren toen een kamermeid hem in zijn oor kwam fluisteren. Ze vroeg of het wel zin had mij een bed met schoon linnengoed te geven, aangezien het toch helemaal zwart zou worden wanneer ik ging liggen. De professor wuifde het wicht weg. We hebben er samen hard om gelachen, maar 's nachts overviel me een enorme mensen-moeheid. Alsof ik mijn leven lang door een moeras gewaad heb zonder een meter vooruit te komen. Dat zijn voor mij de angstige momenten, wanneer ik het vechten liever op zou geven. Met het ouder worden nemen die in frequentie en hardnekkigheid eerder toe dan af.

Het westerse consumentisme dreigt bij menigeen uit te lopen op een belevingssolipsisme waarin iedereen alles en dus ook elkaar en zichzelf gebruikt en misbruikt naar zijn 'eigen zin' en niemand nog wezenlijk op de ander betrokken is. De cynische walging over deze levensstijl wordt in de literatuur bijvoorbeeld beschreven door de populaire Franse schrijver Michel Houellebecq en was in de popcultuur al eerder uitgeschreeuwd, zij het minder bewust, door iemand als Kurt Cobain van de grungeband Nirvana, die onder de jeugd een grote populariteit genoot. Onder de kunstenaars vallen nog veel andere namen te noemen, die een verscheurd of cynisch levensgevoel tot uitdrukking brengen dat bij menigeen weerklank vindt. In de filosofie was het ruim een eeuw geleden Nietzsche die eenzaam de pijn heeft gevoeld na 'de dood van God'.

Een judoka vloert maar 1 maal. Voorbij 1 toon, voorbij 1 zin, vèr voorbij 1 houding!

Ik vermoed dat hij wilde dat er op grote schaal werd gestorven door zijn toedoen, niet alleen in zijn concentratiekampen, ook aan de fronten, in de bezette gebieden en in Duitsland zelf, elke dag tienduizenden, bloed, bloed moest er vloeien, - maar in zijn afwezigheid. Hij heeft ook nooit een gebombardeerde duitse stad bezocht, zoals zijn sinistere paladijn Goebbels ten minste nog deed. Als zijn trein door de ruïnes van een stad reed, moesten de gordijnen gesloten worden. Ik denk dat hij het oog van de cycloon wilde zijn. Rondom wordt alles verwoest door orkanen, maar in het oog is het schitterend weer met een blauwe hemel. Zijn villa Berghof in de Alpen was daar het symbool van. Daar broedde hij al die verschrikkingen uit, maar niets er van drong door tot die idylle.' 'Maar waarom wilde hij dat er op grote schaal gestorven werd om hem heen?' 'Misschien dacht hij daarmee zijn eigen dood te bezweren. Zo lang hij kon doden, leefde hij. Misschien was zijn eigen dood het enige, waar hij echt bang voor was. Misschien dacht hij, dat die reusachtige offers hemzelf onsterfelijk zouden maken. En in zekere zin is dat ook gebeurd.

In zekere zin kan de Holocaust worden beschouwd als een uiting van een bijna religieus fanatisme, en tegelijk als een uiting van moedwillige blindheid, een diepgaande, collectieve morele ontsporing. Deze verklaring is weinig populair. Ze is namelijk veel verontrustender dan alle theorieën die zich vastbijten in het anti-semitisme van de Duitse nazi-top. Ze betekent dat zo'n massale vervolging, met de huidige technieken, bureaucratieën, repressie- en manipulatiesystemen, morgen op een andere plaats jegens een andere groep opnieuw kan plaatsvinden. De technocraten zullen blijven. In de woorden van Haffner: 'Dit is hun tijd. De Hitlers en Himmlers raken we wel kwijt, maar de Speers, wat er ook met hen individueel moge gebeuren, zullen nog lang onder ons zijn'.

Wat heeft geld trouwens voor zin als iedereen volkomen eerlijk is?

Als uit alles de betekenis wegtrekt, krijgt de wereld een dood gezicht. "Creativiteit is: de zin van het leven als uitgangspunt stellen. "De verbeelding is een entree tot de werkelijkheid, ze zegt meer van de werkelijkheid dan de objectiviteit. Zij is de werkelijkheid door de geest gehaald, verhevigd en sprekender gemaakt. "Iedere zin die de schrijver schrijft vermindert zijn vrijheid.

[...] Deze vorm van lezen als kind heeft iets merkwaardigs: het is allesverslindend, maar zonder richtingsgevoel, het is willekeurig, lukraak, zonder onderscheid tussen genres of zelfs tussen fictie en non-fictie, en het voltrekt zich zonder enig kritisch vermogen. Volwassenen lezen anders. McGahern: "Wij merken dat we boeken niet langer voor het verhaal lezen en dat alle verhalen in zekere zin ook hetzelfde verhaal zijn, en we gaan steeds meer op zoek naar boeken die als een soort spiegel werken. [...]

Als je eenmaal hebt geaccepteerd dat niemand je ooit zal begrijpen en je hebt dat overweldigende gevoel van eenzaamheid overwonnen, dan heeft het wel iets prettigs, eerlijk gezegd. Jij bent de enige deskundige in je eigen kleine wereldje, en je kunt doen waar je zin in hebt.

Een doodgereden dier aan de kant van de weg, je ziet het, je hebt het doodgereden dier van een afstand al zien liggen, maar je kijkt er verder niet meer naar. Je hebt geen zin in bloed en ingewanden die er half uit liggen. Daarom kijk je ergens anders naar, je kijkt bijvoorbeeld naar de lucht of een bloeiende struik die verderop in het weiland staat - naar alles behalve naar de kant van de weg.

Geschiedenis is de leugen die het heden vertelt om het verleden zin te geven.

a u t y a n d fa sh io n w o rld fo r h e r st u n n in g lin e o f h a ir a c c e sso rie s. Yo u ’ ve se e n th e m in pra c t ic a lly e ve ry ma g a zin e an d on c o u n t e ss c e le b rit ie s. Wh a t yo u p ro b a b ly d

Do what has to be done, he thought. Do it quickly and well. You’re a professional. Pay the price… whatever it may be. Head

Except for the three grave sins of murder, incest and idolatry, it was axiomatic in Halakhah that every commandment of the Torah might be violated to save a human life. But the rabbi also knew the mitzvah that commanded a Jew to be unafraid of any danger in the proclamation of his true faith. “‘Let

A man is known by the company he keeps.

For the Poles and the Ukrainians, Captain”—he laid the stress gently on the nationalities—“the Jews were easy to dislike. Throughout history Jews have always been welcomed by sophisticated nations. We were philosophers, healers, traders, mathematicians—even, in our own land, warriors. We lived quietly, bothered no one. But in the end we were always kicked out. You know why? We were too independent. We never cared to rule. Worse, we would never convert. Usually we blended in, if it was allowed, but we always remained Jews. We had survived so long, while other great empires collapsed and died. That was almost unnatural. We were not only easy to dislike. We were easy to hate.” “To

Yiddish is the common language of Jews.” “You all speak it? Write it?” “All speak it.” She explained that it was a folk language, born in the Rhineland in the twelfth century. “Like a bastard—a German father, a Hebrew mother. The Jews spoke German, but they wrote it with Hebrew letters. When they moved eastward into the Pale, they added Polish, Russian, Lithuanian. They began to speak it, too. Anyone with an education can also write it.” “You’re

Zin shrugged. A few seconds later, he glazed over. He’d been on the island much longer than Danny and asked all the same questions, made all the same arguments when he first woke up in the Chimney. But you bang your head with a hammer long enough, you come to realize it only hurts when you swing. He’d put the hammer down long before Danny arrived. Explanations only made his head hurt.

Zin rubbed his eyes then shuffled to the sink. When he turned around, his eyes were at least open. So was his mouth. “The mouth-breathing is starting to annoy me, you know,” Danny said. “Then look the other way.” “Can’t you just breathe through your nose or something?” “I’m too tired.” Zin started for the bed. “Ah-ah-ah.” Danny pulled the hard chair from the desk. “Have a seat, my friend. You’re eating and then we’re going to the Yard. If your skin gets any lighter, you’ll officially be Caucasian.” “I didn’t realize it was that easy.” “You see yourself lately? You’re a ghost.

Not this.” Zin held up the sandwich. “I feel like I’m barely here, like a puppet down to one string. I can barely remember anything. It’s like everything that was me is still in Foreverland.

The plateau of Mount Hor rose several thousand feet high and overlooked the desert wilderness of Zin. Its rough red rock showed layers of sediment that were claylike at the bottom, but harder limestone on top. Moses, Joshua, Eleazer, and Aaron stood on the mountain looking down upon the people of Israel who filled the plains at the bottom. They were at the very border of Edom, but were not going to enter. Much to Joshua’s dismay, Moses had sent word back to King Rekem assuring him they would respect his demands and not transgress the borders of Edom.

Wat een bijzonder meisje,' zei Thorn zachtjes. 'Als ik een paar jaar jonger was...' 'Dan was je nog steeds oud genoeg om haar vader te zijn,' maakte Lydia zijn zin voor hem af.

He sank his head in his hand to blot out the light. For the first time in his life he suffered from more than a personal sense of loss. He suffered because others suffered.

Op een avond legde mijn vader zijn lepel en vork neer en zei: 'Was ik maar een groot schrijver, altijd bezig met het Hogere, dan heeft armoede zin, dan ben je kunstenaar.' 'Maar ik vind je een kunstenaar,' zei mijn moeder troostend en alsof dat genoeg was.

Maar toen ik erover nadacht, besefte ik dat het frustrerende aan jou de manier is waarop je je in het algemeen in of tegenover de wereld gedraagt. Wat vind je belangrijk? Door welk verlangen word je gedreven? Waar ben je trouw aan? Zelfs in de discussies over 'Het labyrint der onmenselijkheid' leek je onverschillig, alsof het je er vooral om te doen was ons in vuur en vlam te zien raken. Maar waar is jouw vuur? Ik neem het je kwalijk dat je, als een spook door een muur, door alles en iedereen heen zweeft. We raken gehecht aan je en een tijdlang lijk jij ook gehecht aan ons. Maar dan op een nacht ben je vertrokken: we worden wakker en je plek naast ons in bed is koud en we weten niet eens waarom je bent weggegaan of waar je bent. We weten alleen dat je niet terugkomt. Mensen zijn geen proefobjecten, geen laboratoriumdieren, ik ben verdomme geen rat waarop je kunt experimenteren, Diégane. Mensen zijn geen literair materiaal, dat voortdurend beschikbaar is, een zin in wording waaraan je, met een ironische glimlach, in je hoofd verder breit.

De moed van het vertrouwen neemt de angst voor het lot even goed als de angst voor de schuld in zich op. Deze moed zegt tot beide: "En toch."Dit is de ware betekenis van de leer der voorzienigheid. Voorzienigheid is geen theorie over zekere handelingen van God, maar het godsdienstig symbool van de moed van het vertrouwen ten aanzien van lot en dood. Want de moed van het vertrouwen zegt zelfs tot de dood: "En toch.

No man has wit enough to reason with a fool, Zin.

Zonder acceptatie zal ergernis je woedend maken Zonder acceptatie zal verdriet je deprimeren Zonder acceptatie zal onzekerheid je angstig maken Zonder acceptatie zal ontgoocheling je kwellen Zonder acceptatie kan liefde niet liefhebben Ja zeggen tegen wat je voelt De eerste stap in geval van lijden (verlies, verdriet, tragedie, ...) is dit lijden voelen in alle cellen van je lichaam. Als je het voelt, creëer je de gelegenheid je lijden te accepteren, 'ja' te zeggen tegen wat je voelt. Je maakt er geen mentale verhalen over, maar je voelt het rechtstreeks en je huilt eventueel als dit nodig lijkt. Je laat het lijden toe er te zijn, in een complete toestand van overgave ten opzichte van wat is. Maar wat overgave doet, kan je niet volledig in je hoofd uitleggen. Waarom, waarom, waarom... vraag je je af, maar de overgave komt alleen als je zelfs het vinden van het antwoord op het waarom loslaat! Het is niet mogelijk te weten: in complete (spirituele) overgave, omarm je de toestand 'niet weten'. Accepteer dat er diepe pijn is en dat je geen antwoord hebt en ineens komt er een opening. Je vindt ruimte midden in de pijn, een openheid, een enorm gevoel van vrede. Zo kan lijden een opening zijn naar de spirituele dimensie in haar diepste zin. Eckhart Tolle

Er is geen zin, nergens, in niets. Je geeft zelf zin aan wie je bent en aan wat je doet. Je geeft zin aan degene van wie je houdt.

De je-reageert-overgevoelig-kaart was samen met de ik-bedoel-het-alleen-maar-goed-troef getrokken. System shutdown. Elke zin die ik hierna zou uitspreken kon alleen mijn 'overgevoeligheid' bevestigen - ik zat vast in een web van verdenkingen, vage associaties, goede bedoelingen, preventieve aanvallen, censuur, politieke correctheid. Het label 'gevoelig' censureert de emoties van minderheden, terwijl de emoties van meerderheidsgroepen zonder veel aarzelingen worden aanvaard als legitieme reacties. ... Na zulke uitwisselingen resteert knagende zelftwijfel en een voortdurend surveilleren van het eigen lichaam: hoe het zich beweegt en wat het zegt, maar ook hoe het zich behoort te gedragen. Wat was mijn stemniveau? Fronste ik mijn wenkbrauwen? Was ik wel voldoende beleefd? Was ik inderdaad overgevoelig?

Bent u een moslim?' vraagt de man plots. Zie je wel, we ontkomen er niet aan. ... Ik ben eigenlijk een agnost, maar heb helemaal geen zin om dat tegen deze man te zeggen. Hij heeft allang geen aandacht meer voor mijn gewauwel in de marge, voor nuance, voor grijstinten, en is in gesprek met zijn andere zijde.

Mensen zijn betekenisdieren. Ze kropen bij elkaar, begonnen op den duur met elkaar te praten, noodzakelijkerwijs, gaven de dingen en elkaar een naam en sindsdien is er betekenis, sinds het mogelijk was tegen de een Piet en tegen de ander Jan te zeggen. Er is helemaal geen waarheid van Piet en Jan, maar met de namen kwam wel het verlangen naar de onderscheiding, een verlangen naar de waarheid, dat het werkelijk iets zou betekenen, Jan te zijn of Piet. Nu zijn we al lang geen dieren meer en blijven zoeken naar betekenis en zin. Het is een vloek en tegelijk is het mooi, van nutteloosheid.

Elke dag herhaal ik het wonder, wat zeg ik, de triomf, van het moment waarop onze soort het schrift uitvond. Lezen en schrijven, we doen het op den duur zo gedachteloos. Altijd weer het vingervlugge mirakel van ons geheugen dat zich woord voor woord; lettergreep na lettergreep, de totaal willekeurige maar o zo zegenrijke band herinnert tussen een letter en een klank, en wat die verbintenis betekent. Telkens weer die schepping van zin uit een ontstellende ruis die zonder het oor van de ander zonder boodschap zou blijven… En dat mirakel , die dagdagelijkse ontploffing in betekenis, knettert en vonkt terug in de tijd, naar de havens van de Feniciërs, naar de koningen van Sumer, naar de glazuren tegels van de toren van Babel, verspreid in het zand.

Overeenkomsten zijn er wel in de evaluatie van de politiek in België. Beide partijen bestempelen de huidige gang van zaken als volkomen verwerpelijk. Allebei sturen zij aan op een drastische sanering van het politiek bedrijf. Ook zijn er gemeenschappelijke stijlkenmerken: een neiging tot verbaal geweld is er één van. Een ander is het verheffen van wijdverspreide stereotypen (in de trant van 'de migranten pakken ons werk af' of 'in de politiek is het allemaal één pot nat' en 'alle politici zijn zakkenvullers') tot partijpolitieke slogans. In die zin hebben het Vlaams Blok en ROSSEM allebei een demagogische inslag. Op dat punt zijn ze onderling verwisselbaar. Het zou dus kunnen dat kiezers van ROSSEM bij het verdwijnen van deze partij - wat, gegeven de wankele positie van haar stichter, niet ondenkbaar is - probleemloos naar het Vlaams Blok overstappen. Zo bezien heeft Van Rossem een werfreserve voor het Vlaams Blok aangelegd.

Ik ga naar huis, hier dicht bij, naar wie ik liefheb, naar de mensen, met wie ik verbonden wil zijn. Jawel, mevrouw, die 'liaisons', altijd veranderend van kleur en inhoud, zijn de zin van mijn bestaan.

51because you broke faith with Me in the midst of the sons of Israel at the waters of Meribah-kadesh, in the wilderness of Zin, because you did not treat Me as holy in the midst of the sons of Israel.

Wat had het dan voor zin om bij een groepje te gaan staan en mee te doen? Wat was het nut van doen alsof je geïnteresseerd was? Als je deed alsof je belangstelling had in iets terwijl dat niet zo was, dan hield je de ander alleen maar voor de gek. Dan liet je je hersenen een marathon rennen, en voor wat? Niemand schoot er wat mee op. Dan kon je beter gewoon je mond houden en in je eigen wereld blijven. Ik gunde iedereen zijn of haar gelijkgestemden, zolang ze maar niet verwachtten dat ik daar ook bij hoorde. Dat was helemaal niet selectief. Dat was trouw zijn aan wie je werkelijk was.

Ooit (....) heb ik het idee opgevat dat wat ik schreef op de een of andere manier een weerspiegeling moest vormen van hoe de menselijke geest werkt. Die springt heen en weer in de tijd; in zekere zin is dat zelfs wat een mens een mens maakt. (....) Het is al met al zo dat dit denken, deze innerlijke wereld, deze wereld van het geheime bewustzijn waarin ieder van ons een tweede leven leidt dat onbekend is voor anderen en dat voor een ander zelfs met geen mogelijkheid te doorgronden is, een leven dat je kortom helemaal alleen leeft, ervoor zorgt dat je bent wie je bent.

They had freedom as before, but without their vast riches. These previously privileged had what everyone else did, and were not given compensation, like some had predicted. In an instant, they had been turned into regular human beings. In one loud terrifying moment, people became equal within the law and as recipient of benefits. Before then, the entire revolution had seemed impossible. Although it was amazingly bloodless, these changes were welcomed by most and only resisted by a minute number who still could not see the benefit.

The revolution began in the mid-twenty-first century, after a few earlier false starts. It essentially happened when the Gulf Stream suddenly stopped. The methane released from melting tundra was too much. Only then did people walk out to the streets. They were completely non-violent, but it was positively everyone. Civilization basically shut down. Each person brought something to make noise with, and the sound was deafening. Many had gathered in the centers of power and raised the decibel level.

De eerste zin, dat is altijd zoiets als het tasten naar de lichtknop in een pikdonkere ruimte.

Het is een mooie kringloop, je moet er alleen niet een zin in willen ontdekken. Dat is misschien de enige les die er te leren valt. Gewoon als een blad naar de aarde kunnen tuimelen zonder dat je vindt dat je moet denken dat je vleugeltjes krijgt en weer omhoogvliegt het heelal in. De perzik van onsterfelijkheid is een aardig verzinsel, maar die vrucht heeft beslist geen pit. Het is maar een ezelsbruggetje naar de dood.

Italië is nog een te jonge natie: er moet eerst wat tijd overheen gaan voordat we in staat zullen zijn om dezelfde taal te spreken. En dan bedoel ik niet de taal op zich, ik heb het over de cultuur die, in goede of slechte zin, onze gezamenlijke erfenis is. We liepen toch zeker niet met ringen door onze neus toen dat Italië werd opgericht!? Ik zeg dit: ze moeten ons de tijd gunnen om vast te stellen hoe we in deze natie willen staan. Ik denk dat we betere Italianen zouden zijn als ze ons als Sarden zouden laten toetreden tot deze natie.’ ‘Ja, maar we kunnen toch niet verlangen dat er speciale wetten of regels worden gemaakt, alleen om dat wij er nog niet klaar voor zijn…’ ‘Daar ben ik het niet mee eens! Hebben ze niet meer dan genoeg speciale wetten gemaakt? Nou en of ze die gemaakt hebben! Allemaal speciaal voor ons! En allemaal om ons te straffen! Die speciale wetten hebben we afgelopen mei toch in actie gezien? Massa-arrestaties. Hoeveel arrestanten waren het? Vierhonderd? Willekeurige vervolgingen; kinderen en zelfs zwangere vrouwen die van hun bed werden gelicht en voor de kerk bijeen werden gedreven! Allemaal misdadigers, allemaal schuldig! Tjonge, dat waren nog eens speciale wetten! Daar weet jij toch zeker alles van!?

We zijn allemaal op zoek naar iets dat zin geeft en daarvoor zijn we bereid om enorm veel onzin te slikken.

... terwijl ik mijn gezicht in de spiegel bekijk. Dat verandert van dag tot dag. Sommige dagen meer dan andere. Niet veel, natuurlijk, maar als je goed kijkt, als je oefent, je concentreert, dan kun je de minuscule veranderingen in de huid zien, de rimpel in mijn voorhoofd die in de loop van de nacht is veranderd, misschien maar een halve millimeter. Maar je ziet het. Als je oefent. Je contouren die dunner worden, je silhouet dat vervaagt. Je bent nog niet helemaal verdwenen. Dat duurt een hele poos. Jaren. Maar je verdwijnt. Je verdwijnt voor jezelf, wordt een ander, elke dag. Je bent niet meer wie je ooit was. De microscopisch kleine cellen die je gezicht vormen op de foto die je ouders in de kamer hebben hangen, zijn weg, vervangen door nieuwe. Je bent niet meer wie je was. Maar ik ben er nog wel, de atomen wisselen van plek, niemand kan de bokkensprong van de quarks controleren. Zo is het ook met de mensen van wie je houdt. Met bijna stilstaande snelheid verkruimelen ze in je armen en je zou willen dat je je aan iets bestendigs in hen kon vastklampen, hun skelet, hun tanden kon vastpakken, de hersencellen, maar dat kun je niet, want bijna alles is water en het heeft geen zin dat vast te houden. Alle sporen verdwijnen, stukje bij beetje. En later verdwijnen de sporen die ze hebben achtergelaten, het huis waarin ze woonden, de tekeningen die ze voor je maakten, de woorden die ze op briefjes schreven. De herinneringen waarmee je achterblijft zullen uiteindelijk ook loslaten, als oud behang, en mettertijd zal het niet meer mogelijk zijn om antwoord te geven op de vraag of er op deze planeet aan de rand van dit perifere zonnestelsel ooit leven is geweest.

Ilse zegt: 'Maar ik dacht dat je... Dat je - hoe heet het - vrij was. Dat je -' 'Dat ben ik ook. In overdrachtelijke zin. Er is een oud...' Ik zie de Japanners opstaan en weggaan - 'Een oud Japans spreekwoord dat zegt: Vrij hoef je niet alleen te zijn als je alleen bent. Het is dan ook in die zin dat ik het begrip 'vrijheid' koester.

Met de uiterste voorzichtigheid, maandenlang mogelijkheden tegen elkaar afwegend, bijna tot in het overdrevene toe langzaam, zo streng mogelijke maatstaven aanleggend, vatte hij zijn oordeel over een letter, een woord of een hele zin pas dan samen, wanneer hij van de onaantastbaarheid ervan zeker was.

Maar als je op zoek bent naar de zin van het leven zul je nooit leven,' zei hij wijs. (Camus)

Yahweh spoke unto Moses that same day, saying, 32:48 “Go into the mountains of Abarim, unto Mount Nebo, in the land of Moab opposite Jericho, and behold the land of Canaan, which I give to the children of Israel for a possession. 32:49 You will die on that mountain and be gathered unto your ancestors, as Aaron died on Mount Hor and was gathered unto his ancestors, 32:50 because you trespassed against me among the children of Israel at the waters of Meribah-Kadesh, in the wilderness of Zin, and because you did not sanctify me in the midst of the children of Israel. 32:51 You shall see the land before you, but you shall not go in. You shall not cross over into the land I give to Israel.

Je hebt een heel sterke authenticiteit, dat maakt eenzaam en vaak onbegrepen. Zo’n eigenheid vraagt om aandacht en brengt speciale behoeften met zich mee, maar daar zit de wereld niet op te wachten. Mensen hebben er geen oog voor of geen zin in, ze weten niet hoe ze van je moeten houden. Dat is niet jouw schuld, niet de schuld van de wereld, het is de realiteit.[...] Deze

Zonder acceptatie zal ergernis je woedend maken Zonder acceptatie zal verdriet je deprimeren Zonder acceptatie zal onzekerheid je angstig maken Zonder acceptatie zal ontgoocheling je kwellen Zonder acceptatie kan liefde niet liefhebben Ja zeggen tegen wat je voelt De eerste stap in geval van lijden (verlies, verdriet, tragedie, ...) is dit lijden voelen in alle cellen van je lichaam. Als je het voelt, creëer je de gelegenheid je lijden te accepteren, 'ja' te zeggen tegen wat je voelt. Je maakt er geen mentale verhalen over, maar je voelt het rechtstreeks en je huilt eventueel als dit nodig lijkt. Je laat het lijden toe er te zijn, in een complete toestand van overgave ten opzichte van wat is. Maar wat overgave doet, kan je niet volledig in je hoofd uitleggen. Waarom, waarom, waarom... vraag je je af, maar de overgave komt alleen als je zelfs het vinden van het antwoord op het waarom loslaat! Het is niet mogelijk te weten: in complete (spirituele) overgave, omarm je de toestand 'niet weten'. Accepteer dat er diepe pijn is en dat je geen antwoord hebt en ineens komt er een opening. Je vindt ruimte midden in de pijn, een openheid, een enorm gevoel van vrede. Zo kan lijden een opening zijn naar de spirituele dimensie in haar diepste zin.

Hij werd zwaar tegen zijn zin uitgehuwelijkt aan de Oostenrijkse Marie Henriëtte van Habsburg-Lotharingen. Zijn vader koos liever een familiale verbintenis met de Habsburgers als bescherming tegen Frankrijk dan geluk voor zijn zoon, die daarom zijn hele leven overspel zou plegen met courtisanes. Met Marie Henriëtte kreeg hij wel drie dochters en één zoon, Elias. Die overleed tragisch op 9-jarige leeftijd in 1869, waardoor hij het land geen troonopvolger kon schenken. Leopold II was er kapot van. Door die gebeurtenis beet hij zich volledig vast in zijn droom die al deels gestalte kreeg tijdens reizen die hij als jongeman maakte, van Egypte tot Ceylon. Een zoon zou hij zijn land niet kunnen nalaten, maar wel een kolonie.

Kas zina par ilgām, kuras manī deg, Bezgala vientuļas, bezgala lielas... Kas teiks to vārdu, mūžībā kas dus, Kas zin, ka mirkļos, ko par laimi sauc, Ir cilvēks nesaprasts - vistuvāk sāpēm?... Rit laiks... Arvienu vientuļāks, tāļš, svešs Iet ceļinieks, liesmodams bezprāta ilgās...

Wij zijn gemaakt van geschiedenis. Een uitkomst van jaren denken en hopen en dromen en zoeken. En ook ons denken en hopen en dromen en zoeken zal een uitkomst kennen, daarom heeft het zin.

Schreeuwen heeft geen zin, er is niemand die je hier kan horen," zegt de man nog.

Now we can arise from the ruins and do something better. We have freedom to explore the human soul. I believe in magic. In some sort of divine. In spirit. That we are all connected. I think modern subatomic physics informs what we know of the universe—that reality is strange, and connected where we don’t see it right away, that there is being, where our modern education has taught us there is only empty mechanistic material, as well as nothingness. But there surely is nobility. And beauty. And love. Yes, and miracles. And hope.

For Zin, it felt like the center of space and time, in that moment. As if the whole of the universe began and ended here, and there was nothing more central. It was a hallowed moment. Undeniably sacred. There was no individual ego, but rather a united circle. The Grand Entry moved in harmony with the spheres of the heavens. An energetic, circular hoop of energy and prayer in the form of tribal dancers.

If we live, eventually we become some weird sort of pieced-together work of art. I think that’s what Dali, and Bosch, and Kahlo were talking about. And if you get to that point. That second life—as it were. That’s real living.

Overigens past die bijnaam uitstekend bij je. Niet in denigrerende zin, maar letterlijk. Dat ben je, mon vieux, ook al vind je het niet leuk: een brave jongen.' 'Weet je dat het een prachtige liefdesgeschiedenis is?' riep Elena uit, terwijl ze me verbaasd aankeek. 'Want au fond is het dat: een prachtige liefdesgeschiedenis. Deze zwartkijker van een Belg heeft nooit op die manier van me gehouden. Zij boft maar.

De heuvel was een toneelgordijn, maar niemand had zin in de voorstelling. De mens is zo laf als hij zich kan veroorloven. Als die heuvel er niet was geweest, hadden we de oorlog recht in ons gezicht gekregen, als een echte, reële realiteit. Terwijl we nu konden doen alsof we van niets wisten, ondanks de geluiden die eruit opstegen als scheten uit een ziek lichaam. De oorlog gaf zijn voorstellinkjes achter de heuvel, aan de andere kant, ver weg dus, dat wil zeggen zo goed als nergens, dat wil zeggen aan het einde van wereld die de onze niet eens was. Niemand had echt zin om te gaan kijken. We maakten er een legende van; zo konden we ermee leven.

Zin in een potje mastodontisch geleuter, gezaag of gemaal, Lyschko en Andrusch.

Spoken en geesten mogen dan onderdeel zijn van de gruwelen van Halloween, onze liefde voor verhalen over geesten verraadt een veel kwetsbaarder verlangen: dat we niet zo gemakkelijk uit dit aardse leven verdwijnen. (...) Verborgen onder onze grootspraak laten verhalen over geesten een andere bezorgdheid zien: we hopen dat de doden ons niet vergeten. We hopen dat wij, de levenden, het geloof in de zin van het leven, dat lijkt te verdampen als onze geliefden sterven, niet zullen verliezen.

Say ye the word: “ZIN-URU” and power ye shall find.

Getraumatiseerde individuen zitten tussen de wal en het schip, gevangen in het slechtste van twee werelden. Op het ene moment worden ze overspoeld door dwingende emoties als verschrikking, woede en schaamte, het andere moment zijn ze afgesloten van alles, vervreemd van een op het gevoel gebaseerde instinctieve gronding. Het gevolg is dat ze niet ervaren dat het leven zin heeft en geen koers kunnen uitzetten.

Wie zich niet alles herinnert wat hij wil vergeten, loopt het risico dat hij bepaalde zaken vergeet te vergeten. Ik moest alles opschrijven, hoewel ik besefte dat de noodzaak van het vertellen, in de woorden van Aeneas tot Dido, het verdriet zou verversen. Maar ik moest boekstaven om de rekening te kunnen opmaken. Er is geen bestemming zonder duidelijkheid over de herkomst en geen toekomst zonder een leesbare versie van het verleden. Ik denk beter na met een pen in mijn hand. Inkt verheldert. Alleen door op te schrijven wat er was gebeurd, kon ik de controle herwinnen over mijn gedachten. Dat was de opdracht die ik mijzelf had gesteld. Daarom was ik hier. Het had geen zin om het uit te stellen. Als het gedaan is wanneer het is gedaan, is het beter als het zo snel mogelijk wordt aangevangen.

Lapmiddelen zijn schadelijk. Men moet de moed hebben de werkelijkheid onder ogen te zien. Zonder deze moed heeft het leven geen zin. De mensen die ons het meeste kwaad berokjenen zijn degenen die de werkelijkheid voor ons verborgen willen houden.

Lapmiddelen zijn schadelijk. Men moet de moed hebben de werkelijkheid onder ogen te zien. Zonder deze moed heeft het leven geen zin. De mensen die ons het meeste kwaad berokkenen zijn degenen die de werkelijkheid voor ons verborgen willen houden.

Het spijt ons, van haar, weet je,' zegt hij. 'Carmel en ik. We vonden haar best aardig, ook al was ze wat griezelig, en we weten dat jij...' Hij laat de zin onafgemaakt en schraapt opnieuw zijn keel. Ik hield van haar. Dat is wat hij had willen zeggen. Iedereen had dat door voor ik het snapte.

Nee, Nick, het is Ongezien, ongehoord, geen gefluister, niet een woord. En je moet het je ook voorstellen. Het heeft geen zin die spreuk af te raffelen als een demente papegaai. - Septimus

Als een krolse kat niet meer naar u, omkijkt; wat had het leven, dan eigenlijk voor zin?

Ik geef je twee woorden. Heb je zin om een gokje te wagen hoe die luiden?' Holly wist het meteen. Ze vóélde het gewoon. 'Artemis Fowl,' fluisterde. 'Precies,' bevestigde Vinyáya. 'Artemis Fowl.

Ik bewonder haar, moeder, echt. Zoals zij alles aanpakt wat op haar pad komt en nooit opgeeft.' Angeline Fowl zoog verbaasd haar adem in. 'Nou, Artemis Fowl de Tweede, dat is zo'n beetje de langste niet-wetenschappelijke zin die ik je ooit heb horen uitspreken.

Ze kunnen het huis niet binnengaan voor Fowl dood is. Het is een soort extreme allergische reactie. Dat betekent, geloof het of niet, dat betekent...' 'Dat ze het hebben gered,' maakte Holly zijn zin af. 'Hij leeft. Artemis Fowl leeft.' 'D'Arvit,' kreunde Root, en hij kwakte nog een portie kots op de terracotta tegels.

Voor mijn eigen bestwil', oftewel de meest irritante zin naast 'je moet opstaan' en 'de eieren zijn op'.

De huisarts had er net zoveel zin in als ik. 'Zullen we dan maar?' Hij brak het dopje van de ampul en vulde de spuit met vloeistof. Ik deed mijn broek naar beneden. Hij wreef met een desinfecterend doekje over mijn bovenbeen. 'Als je je ontspant, voel je er niets van,' zei hij. De naald gleed naar binnen. Dit was het begin, het lentepunt. De zon kruiste de evenaar van mijn wereld, hierna werden de dagen langer. De huisarts drukte de spuit leeg in mijn been. 'Nu gaan we het beleven,' zei hij.

pirit. It cannot be broken and it cannot be stolen away. A victim in the throes of despair might feel otherwise, and certainly the victim’s “master” would like to believe it so. But in truth, the spirit remains, sometimes buried but never fully removed. That is the false assumption of Zin-carla and the danger of such sentient animation. The priestesses, I have come to learn, claim it as the highest gift of the Spider Queen deity who rules the drow. I think not. Better to call Zin-carla Lolth’s greatest lie. The physical powers of the body cannot be separated from the rationale of the mind and the emotions of the heart. They are one and the same, a compilation of a singular being. It is in the harmony of these three—body, mind, and heart—that we find spirit. How many tyrants have tried? How many rulers have sought to reduce their subjects to simple, unthinking instruments of profit and gain? They steal the loves, the religions, of their people; they seek to steal the spirit. Ultimately and inevitably, they fail. This I must believe. If the flame of the spirit’s candle is extinguished, there is only death, and the tyrant finds no gain in a kingdom littered with corpses. But it is a resilient thing, this flame of spirit, indomitable and ever-striving. In some, at least, it will survive, to the tyrant’s demise. Where, then, was Zaknafein, my father, when he set out purposefully to destroy me? Where was I in my years alone in the wilds, when this hunter that I had become blinded my heart and guided my sword hand often against my conscious wishes? We both were there all along, I came to know, buried but never stolen. Spirit. In every language in all the Realms, surface and Underdark, in every time and every place, the word has a ring of strength and determination. It is the hero’s strength, the mother’s resilience, and the poor man’s armor. It cannot be broken, and it cannot be taken away. This I must believe. —Drizzt Do’Urden

De ellende die ik nu heb is me tenminste vertrouwd. Ik heb geen zin om gewend te raken aan nieuwe ellende. Dat is een wijs woord dat jij daar spreekt. Gezonde sleur, dat is de sterkste stutbalk van het bestaan. Wat dat betreft zijn jij en ik conservatieven van het zuiverste water.

Şu tabloya dikkatle bakınız: Mısır'a gidiyoruz. İnsanlarımız ve hayvanlarımız Rumeli'den, Şark ve Garp Ana­dolu'sundan ve Suriye'den, fennî şeyler silâh ve mühimmat, Avrupa ve İstanbul'dan, Bağdad, Şimâl Suriye'sinden, Haleb ve Adana'dan gelecektir. Henüz ne menzillerimiz, ne de askerî şoşelerimiz var. Anadolu'dan gelen demiryolunu bir defa, Konya ile Adana arasında Toros dağları, Adana ile Haleb arasında da Amanos dağları kesiyor. Bu dik, sarp ve yolsuz dağları arabalar, katırlar ve otomobillerle aşacaksı­nız. Dahası var. Deniz yolu olmadığı için Adana hattına ve Suriye hattına ne yeni vagon, ne de ağır malzeme getirile­bilir. Bu, kabiliyeti artmayan, her gün kuvvetten düşen ve odun yakan bir hattır. Onun için, menziller için, yol yap­mak için Kanal'a götürdüğünüz insanların birkaç mislini arkanızda bırakacaksınız. Sonra yiyeceği düşününüz: Kudüs sancağı, Beyrut, Şam ve Akkâ şehirleri. Lübnan sancağı, hemen bütün sahil kasabaları hepsi yemek ister ve aynı demiryolu ile onlara da buğday götürmek lazımdır. Üst tarafta yalnız Havran ve Ge­rek sancakları müstahsil iseler de, medenî vasıtaları yoktur. Bütün müstehlikler, ordu ve şehirler cenupta idi. Her şeyi bu kırık dökük demiryolundan bekliyorduk. Ya çöl? Ordunun geçtiği yerlerde ilk yolları develerimi­zin ayak izleriyle açmıştık. Tih sahrası üç köşeye benzer. Birçok yerlerinde hiç insan yoktur. Urban denilen fakir be­deviler, odun bulunabilecek yerlerde ve su çukurlarının di­binde otururlar. Çölün başlıca güzergahlarından birisi Sü­veyş ile Akabe'yi bağlayan caddedir. Bu eski güzergah bile hakikatte bir izdir. Yalnız gece gündüz üstünden gelip geçen hayvan ayakları yolun rengini, iki tarafının renginden ayır­mıştır. Büyük rüzgar olursa, bu renk ayrılığı da ortadan kal­kar; günlerce boş ve ümitsiz ufuklar içinde kalırsınız.

Waardoor hij en zij na al die jaren, in weer een volle zomer langs de rivier, net twee wegen waren, een van noord naar zuid en een van oost naar west, die elkaar kruisten op een ongelijkvloerse kruising. Het was alleen maar een ontmoeting in abstracte zin, ze waren niet echt herenigd. Op de plek waar indertijd de kleine stenen brug was geweest, bij wat nu een grote brug van gewapend beton was, bleven ze staan totdat de avond viel.

Paul: That depresses you? Danny: Why wouldn’t it? I mean, if this kid is trying, but failing completely…. I mean, art is hard and he doesn’t have it, and doesn’t even seem to be trying. Paul: I try. Danny: I know, but there are no guarantees that you nor Zin will become great. I mean, you both are technically solid, at times, but you both need to wean off of my poetry. You need to differentiate into Paul and Zin. I mean, but even that is no guarantee. I mean. Look at all the people on Omniversica’s e-list. I mean, I’ve talked about it, and how real life intrudes and kills off artistic impulse. You told me Ben might not have continued writing had he not met you. Who knows what Jess would have done without me? Who knows if you’ll be writing in a decade? I mean, suppose you can only be good and competent. Would that satisfy? I mean, on the e-list there are people who can be great in one poem and then for another 200 poems write shit. There’s someone who wrote a great book length poem and now writes nothing. Another guy has great talent, took classes to get degrees in religion and now does little in art, because he runs an online marketing thing. Then there are those with talent who just stop and study shit. I told you about my pal who gave up art to become a sex researcher. Then there’s that girl who spent over seventy thousand bucks at an online university where a bad writer ‘teaches’ how to be a bad writer. I told you of that video Jess showed of a bad writer girl teaching others to be generic hacks. Others fuck up their lives via pregnancy. Others just grow up and forget art. You saw the work of the one guy who spent three years on a terrible book. Then he told me he was gonna craft Youtube videos. Now, he says he’s into trading cryptocurrency. And when we met he was a poet. Now he’s into Bitcoin. It’s so depressing. I think of the old folks from the Uptown Poetry Group- some are dead, others probably homeless or in mental institutions, and I told you about that guy who harassed all the women at the UPG? And he’s probably still thriving in business. And then my ex, Stacy Stafford, who’s now a New Age Christian scam artist. Jess rails about people who come to us only for help and do nothing to help us. I mean, think of a great poet like James Emanuel, and how I tried to help him, and now his stuff is almost forgotten, and the rights to his work are held by a little shit press that doesn’t even put out his work! And what about my old friend George Dickerson, the actor and poet? I did a few interviews about his excellent screenplay on his time as a diplomat in Lebanon and no one cares- even his son, a famed filmmaker in Finland- even that son refuses to do his father’s script. I mean, he has the name, the means, and the clout to get it made, and STILL George’s art is left to wither. And these people I contact for interviews? Most of them don’t even read a simple email! They ask if a Danny Wagner Video Interview is just audio or not? I mean, READ! People are so lazy, these days, it’s unreal. One cannot even read a lousy email! I mean- Paul: Yeah, it’s a shame. Danny: I’m not a magician. I can only guarantee that Jess and I will be great writers because only we are NOW and currently great. Others? Who knows? Some forget literature to do pop genres like sci fi or romance- maybe switch things up by writing about goblins. Others just quit altogether. I can’t make you nor Ben great. YOU have to do that, and I recall reading that excerpt you sent Jess of his book, where he wants money and to be a great artist, too, but by doing so parttime. That is not a good long term sign, but it is what it is. I can’t change people. I can’t change you. I can’t change Ben. I can’t change this Landon kid. I can’t even change Jess! I’m mortal.

Met zij nagel ritste Simon het pakje sigaretten open dat de ober met de koffie had gebracht. Hij had zin in een sigaret. Deze kingsize Gauloises zaten strak in het pakje geperst. Het kostte Simon extra moeite, omdat hij wat nerveus werd door de bedelaar, die opnieuw op het terras was verschenen. Hij had bijna een sigaret te pakken. Hoe groter de inspanning, hoe sterker de lust toenam. Eindelijk kreeg hij er een te pakken, snoof de sterke geur van de Virginiatabak op. Hij stelde zijn IMCO-aansteker zo in dat de vlam niet te hoog werd. Hij haalde de rook diep over de longen, die nog soepel en elastisch waren. Dagelijks liep hij een uurtje hard met Diderot. Hij luisterde naar het aangename knisteren van de tabak, ademde de rook van een nieuwe trek in. 'S'il vous plait, monsieur.' Bij zijn dringende verzoek raakte hij per ongeluk Simons arm aan en de sigaret rolde in de gleuf tussen terras en betonwand. De bedelaar putte zich uit in excuses. Simon stak een nieuwe aan. De vlam van de aansteker schoot omhoog, het vloei schroeide voor de helft weg. De man met de vogel probeerde de sigaret uit de gleuf te peuteren. Simon pakte eenclustertje van vijf sigaretten, reikte ze hem aan. 'Voila.' De bedelaar dankte nederig, de doffe vogel boog. Hij was minder dan een worm. Simon wierp een blik op de vogel en het viel hem nu pas op dat die een poot had. De Noord-Afrikaan geeuwde. De vogel en Simon keken tegelijk in het donkere gat van de mond, die akelig ver opengesperd was. Over zijn tandvlees lag een paarse gloed. (...) Simon voelde voldoening over zijn edelmoedige daad, hoe klein ook. Ze kon het eventuele kwaad dat in het universum al op gang was gebracht bezweren. Simon geloofde nog steeds met volle overtuiging in een zinvol geordende wereld die boven de persoonlijke uitging, kon zich de wereld niet voorstellen zonder een goddelijke realiteit. Daarover sprak hij met niemand. Ook niet met zijn eigen vrouw.

Hoe verder de geweldige industriële en technische ontplooiing van stoommachine tot elektriciteit voortschrijdt, hoe meer zij de illusie schept, dat in haar de vooruitgang der beschaving gelegen is. Als gevolg daarvan kan de beschamende misvatting worden uitgewerkt en ingang vinden, als zouden de economische krachten en het economisch belang de gang der zered bepalen en beheersen. De overschatting van de economische factor in de maatschappij e in de menselijke geest was in zekere zin de natuurlijke vrucht van het rationalisme en utilisme, die het mysterie gedood en de mens van schuld en zonde verklaard hadden. Men had vergeten, hem tevens van dwaasheid en kortzichtigheid te bevrijden, en hij scheen bestemd en geschikt om de wereld naar het patroon van zijn eigen banaliteit zalig te maken.

Darrell was een van degenen die waren teruggekeerd. Hij had de buik van de zee gezien, hij was hier geweest maar weer teruggekeerd. Hij was een man die de hemel dierbaar was, zeiden de mensen. Hij had twee schipbreuken overleefd en, zeiden ze, de tweede keer had hij meer dan drieduizend mijl afgelegd op een bootje van niets, voor hij land vond. Dagenlang in de buik van de zee. En toen was hij teruggekeerd. Daarom zeiden de mensen: Darrell is wijs, Darrell heeft gezien, Darrell weet. Ik bracht de dagen door met naar hem te luisteren: maar over de buik van de zee zei hij nooit iets tegen me. Hij had geen zin om erover te praten. Hij vond het ook vervelend dat de mensen hem geleerd en wijs vonden. Hij kon het vooral niet verdragen dat men van hem kon zeggen dat hij zich gered had. Hij kon dat woord niet horen: gered. Dan liet hij zijn hoofd zakken en kneep zijn ogen tot spleetjes, op een manier die je onmogelijk kon vergeten. Ik keek naar hem, op die momenten, en kon geen naam geven aan datgene wat ik op zijn gezicht las, en wat, wist ik, zijn geheim was. Duizenden keren lag die naam op het puntje van mijn tong. Hier, op dit vlot, in de buik van de zee, heb ik hem gevonden. En nu weet ik dat Darrell een geleerd en wijs man was. Een man die gezien had. Maar voor alles, en in de diepte van zijn hele bestaan, was hij een ontroostbaar man. Dat heeft de buik van de zee me geleerd. Dat wie de waarheid gezien heeft voor altijd ontroostbaar zal zijn. En alleen degene die nooit in gevaar is geweest, is werkelijk gered. Al zou er nu een schip aan de horizon verschijnen, en zich hierheen spoeden over de golven, en net iets eerder aankomen dan de dood en ons meenemen, en ons doen terugkeren, levend, levend: dat zou ons toch niet echt kunnen redden. Ook al zouden we ooit een of ander land vinden, wij zullen nooit meer veilig zijn. En dat wat we gezien hebben blijft in onze ogen, dat wat we gedaan hebben blijft in onze handen, dat wat we gevoeld hebben blijft in onze ziel. En voor altijd zullen wij, wij die de echtheid hebben leren kennen, voor altijd, wij kinderen van de gruwelijkheid, voor altijd, wij die zijn teruggekeerd uit de buik van de zee, voor altijd, wij wijzen en geleerden, voor altijd - zullen wij ontroostbaar zijn. Ontroostbaar. Ontroostbaar.

Als iets belangrijk is, brengt het nu eenmaal altijd risico's met zich mee. Het is dan in de letterlijke zin van het woord 'de moeite waard.